Leven als jezelf

CI Li20Niet wetende wat ik moest kijken bladerde ik onlangs eens door de documentaire lijst van Netflix. De Nederlandse variant van deze videoservice stelt vooralsnog niet zo veel voor, maar je moet toch wat. Mijn oog viel op Life 2.0 (2010), een documentaire waarin het leven van een aantal Amerikanen wordt gevolgd op en buitenom Second Life.

Ik heb zelf geen ervaring met deze ongekend populaire virtuele wereld, maar ik heb er goede dingen over gehoord van vrienden. Een persoon in mijn vriendengroep in het specifiek was een tijdje helemaal opgegaan in deze alternatieve realiteit en ik was dan ook benieuwd of zijn bevindingen gedeeld werden in deze docu.

Life 2.0 volgt een viertal mensen die totaal willekeurig gekozen lijken. Meest in het oog springend zijn een man en vrouw van middelbare leeftijd die op Second Life vreemd gaan. De man woont in Canada en zij in New York, maar de game maakt deze afstand makkelijk overbrugbaar. Van het een komt het ander en gedurende de docu krijgen we mee hoe hun huwelijken off-screen uit elkaar vallen. De fantasie kan plaats maken voor realiteit en we zien hoe de man uiteindelijk intrekt bij de vrouw in New York.

Het is een treffend voorbeeld van hoe moderne communicatiemiddelen mensen dichter bij elkaar kan brengen, hoewel er ook duidelijk een keerzijde is. Eenmaal samen blijkt het echte leven wel degelijk lastiger dan Second Life, om nog maar te zwijgen over de dochter van de vrouw die nou gescheiden ouders heeft.

In contrast met dit stel staat een jong koppel dat juist wordt opgebroken door de game. Een jongen woont samen met zijn vriendin, maar heeft zijn hele leven opgeofferd aan de interactie met zijn virtuele vrienden. De vriendin maakt zich terecht zorgen over zijn mentale gezondheid, want zijn avatar blijkt een elfjarig meisje te zijn. De jongen ziet zelf ook in dat hij zijn echte relatie naar de kloten helpt, maar zijn problemen gaan dieper dan alleen relatieproblemen.

Om de relatieproblemen een beetje op te breken volgt de docu ook een jonge meid die op Second Life handelt in zelfgemaakte items. Ze lijkt in eerste instantie de belichaming van een dikke gamer die bij haar ouders in de kelder woont, maar al snel blijkt dat ze een goedlopende handel heeft. Zo goed zelfs dat ze een advocaat in de arm heeft genomen om digitale piraterij tegen te gaan.

Het zijn drie interessante cases, hoewel ik de presentatie van de docu nogal slecht vond. Sowieso is het ingame beeldmateriaal vreselijk choppy, waardoor de game er echt niet uitziet – en in het verlengde de docu zelf ook niet. De activiteiten van de avatars zijn ook allerminst interessant te noemen en het was beter geweest als de mensen zelf wat meer in beeld waren. Of beter nog, mensen uit hun directe omgeving. De familieleden van de onderneemster zorgen voor de nodige context, maar deze ontbrak naar mijn mening bij de twee koppels.

Ik vind het daarom ook maar een net-niet documentaire. In de opening word je overspoeld met mediaberichtgeving omtrent Second Life, maar de docu geeft slechts een beperkte inkijk. Vermoedelijk was Life 2.0 beter tot zijn recht gekomen als een Jambers-achtige reportagereeks, waarbij elke keer één case grondig werd uitgelicht. Er zijn slechtere documentaires om je tijd mee te vullen, maar deze is uiteindelijk aan de saaie kant.

[Life 2.0 | Netflix]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Docu mens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s