Negatieve karma in overvloed

Silent Hill - Book of  MemoriesHet komt niet vaak voor dat ik een game koop en het binnen afzienbare tijd alweer afschrijf. Meestal behoeden mijn voorkeuren me voor al te grote miskopen, hoewel ook ik soms iets tegen beter weten in koop. Zo trof ik Silent Hill – Book of Memories voor vijf euro in de winkel aan, maar weet ik ondertussen dat ik het ook voor die prijs beter had kunnen laten liggen.

Nou was ik als fan van de serie natuurlijk op de hoogte van de dubieuze reputatie van deze game. Book of Memories is namelijk geen gebruikelijke horrorgame, maar meer een Diablo kloon voor de Playstation Vita. Deze opzet was natuurlijk bij voorbaat gedoemd om te mislukken, maar ik zie mezelf graag als een beetje ruimdenkend. En zeg nou zelf, voor vijf euro moeten de makers het wel heel bont hebben gemaakt om van een miskoop te spreken.

Nou had ontwikkelaar Wayforward Technologies eerder al in samenwerking met Konami het degelijke Contra 4 afgeleverd, dus een beetje vertrouwen was er wel. Sowieso had ik zin in een Diablo-achtige game in handheld formaat en, eerlijk is eerlijk, het bekritiseerde Silent Hill Origins op de Playstation Portable viel ook reuze mee.

Mijn optimisme bleek helaas misplaatst. Book of Memories is namelijk niet alleen de naam Silent Hill niet waardig, maar ook als dungeon crawler komt het helemaal niet goed uit de verf.

Om de voor de hand liggende kritiek alvast uit de weg te hebben: de link tussen Book of Memories en de rest van de serie is flinterdun. Je vijanden bestaan uit monsters uit diverse Silent Hill games, maar dit is de enige overtuigende connectie. De postbode uit Silent Hill Downpour duikt ook nog op als shopkeeper, maar dat is eigenlijk het vermelden niet eens waard.

De verhaallijn heeft verder heel weinig met Silent Hill te maken. Je speelt als een persoon die zijn of haar geschiedenis wilt herschrijven via het Book of Memories. Deze persoon is noodgedwongen een blanco personage, waardoor het verhaal verteld wordt via memo’s en speciale gebeurtenissen. Helaas is het de schrijvers niet gelukt om deze flarden aan informatie ook maar een beetje interessant te maken, laat staan om het aan het stadje Silent Hill te koppelen.

De problemen met het verhaal vallen echter in het niet bij de problemen met de game zelf. Dat iemand bij Konami Diablo wilde na-apen is nog tot daar aan toe, maar neem dan wel de moeite om het goed te doen. Book of Memories is helaas ook na de meest recente patch fundamenteel gemankeerd.

Je speelt de game op typerende wijze in vogelvluchtperspectief terwijl je van kamer naar gaat om daar monsters te doden en goodies te verzamelen. De Silent Hill games hebben door de jaren heen veel verschillende monsters voortgebracht en deze lenen zich goed als vijanden in een game als deze. Ze zijn duidelijk herkenbaar en reageren in grote lijnen zoals ze in hun games van herkomst deden.

Om de monsters te lijf te gaan heb je natuurlijk goede wapens nodig, maar hier duikt een probleem op dat de serie al sinds het vierde deel teistert: je wapens breken nadat je ze een tijdje gebruikt. Nou kan je gelukkig meerdere wapens in je rugzak dragen, maar je ontkomt er niet aan om je aandacht goed bij wapenmanagement te houden. De sterke wapens breken net zo gemakkelijk als de slappe, waardoor je vaak gebruik moet maken van reparatie kits.

Opvallend genoeg zijn de wapens die je vindt meestal identiek aan elkaar. In de betere Diablo klonen ben je altijd op zoek naar dat ene wapen dat net een beetje sterker is dan je huidige wapen, maar hier is een mes een mes en een plank een plank. Daar valt natuurlijk ook wat voor te zeggen, hoewel dit de breekbaarheid van wapens extra dom maakt. Ik zou in ieder geval veel voorzichtiger met mijn plank omgaan als ik wist dat ik er maar eentje in de zoveel zones kon vinden.

De spelstructuur is verder niet bijzonder geïnspireerd. Voordat je een zone kan verlaten moet je eerst een “puzzel” oplossen, waarvoor je een x aantal items in die zone moet vinden. Je krijgt zo’n item door een speciale uitdaging te doen, die er eigenlijk altijd op neerkomt dat je alle monsters in de desbetreffende kamer moet doden. In feite moet je dus vrijwel elk monster doden dat je tegenkomt, wat na een paar zones enorm eentonig wordt.

Voor de variatie krijg je aan het begin van elke zone een speciale uitdaging, waarmee je in ieder geval nog speciale items kan vergaren. Ook kom je soms een event room tegen, waarin je direct invloed kan uitoefenen op de gebeurtenissen in die kamer. Deze kamers hebben wel degelijk invloed op je personage, aangezien ze je karma balans aanpassen. Je wat?

Om de game toch een beetje uniek te maken introduceerde men het karma systeem. Elke vijand die je verslaat laat bloed achter (wit of rood) waarmee je de balans van je karma meter naar links of rechts kan laten doorslaan. Deze balans heeft betrekking op speciale aanvallen die je kan doen en is schijnbaar ook belangrijk voor het einde van het verhaal. Nou zat ik pas halverwege de game toen ik het alweer verkocht, maar ik kan je vertellen dat ik geen moment iets aan het karma systeem had.

Ook vrij nutteloos is de implementatie van het touch screen. Je bestuurt je personage met de linker stick, maar je kan wapens en memo’s vreemd genoeg alleen maar oprapen via het touch screen. Het is erg geforceerd en doet sterk denken aan oude Nintendo DS games die ook het touch screen gebruikten gewoon omdat het er was.

Een andere eigenschap van de Vita die wel goed wordt benut is draadloos multiplayer. Ik heb de game zowel via wi-fi als ad-hoc samen met vrienden gespeeld en ik moet zeggen dat het vlekkeloos werkt. Je kan gebruik maken van voorgeprogrammeerde opmerkingen tijdens multiplayer, maar je kan net zo gemakkelijk ook de systeemmicrofoon gebruiken om met je medespelers te praten.

Hoewel multiplayer de game zonder meer plezieriger maakt is ook dit onderdeel verre van perfect uitgevoerd. Zo kan je wapens en loot niet delen. Aan de ene kant werkt dit samenwerken om te overleven in de hand, maar aan de andere kant zou het ook fijn zijn als je nieuwe wapens en geld met elkaar kon delen. Als er maar één goed wapen in een kamer is dan ligt het immers voor de hand dat alle spelers het willen hebben.

De grootste ergernis komt echter niet in de vorm van problemen in multiplayer, een waardeloze connectie met Silent Hill of de slecht doordachte manier waarop je de game speelt. Nee, bovenal stoorde ik me aan de absurde laadtijden. Hoe een cartridge game op een modern systeem als de Vita laadtijden kan hebben die kunnen concurreren met die van een CD-ROM drive uit 1993 is mij een groot raadsel.

Voordat de game het startmenu heeft geladen ben je al een minuut verder en het laden van een speelzone kost je wederom een minuut van je leven. Voor een handheld game is het een regelrechte doodzonde. 2012 was al een rampzalig jaar voor de reputatie van de serie, maar Book of Memories is wellicht een nog grotere technologische aanfluiting dan Silent Hill HD Collection.

En dus restte mij na het uitspelen van tien zones niks anders dan de game op Marktplaats zetten. Met dezelfde efficiëntie waarmee de hoofdpersoon in Book of Memories zijn verleden herschrijft in de game maakte ik mijn fout goed door de game uit mijn leven te bannen. Het was evenwel een monsterlijke ervaring, die ik bij deze hopelijk van me af heb kunnen schrijven.

[Silent Hill – Book of Memories | Playstation Vita | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Negatieve karma in overvloed

  1. Pingback: Hoopgevende duisternis | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s