Klassieker als Trojaans paard

Castlevania - The Dracula X ChroniclesMet Castlevania – The Dracula X Chronicles heb ik een dappere eerste stap gezet in het digitaliseren van mijn game collectie. Ik had de game al op de Playstation Portable, maar deze heb ik verkocht zodat ik het opnieuw kon kopen als digitale download voor mijn Playstation Vita. Zeg nou zelf, het is een goede titel om je digitale collectie mee te beginnen.

The Dracula X Chronicles is noodgedwongen meer dan alleen een 3D remake van Akumajou Dracula X – Chi no Rondo. De Amerikaanse tak van Sony had namelijk de nare eigenschap om 2D games van de Amerikaanse markt te weren. De enige manier voor publishers om dit beleid te omzeilen was een oude game of flink te veranderen of het onderdeel te maken van een collectie.

Nou was Konami’s Koji Igarashi niet vies van een prestigeprojectje meer of minder, getuige zijn eerdere release van Castlevania Chronicles op de Playstation. Met The Dracula X Chronicles deed hij zijn eerdere revival van een obscure Castlevania game echter in het niet vallen. Haal deze game in huis en je krijgt niet alleen een 3D remake van Rondo, maar ook de originele PC Engine versie en een nieuwe versie van Castlevania – Symphony of the Night!

Ongekende waar voor je geld dus en een absolute aanrader als je verlegen zit om games op je PS Vita. Omdat de nieuwe versie van Rondo het hoofdgerecht is van de collectie en er ook duidelijk de meeste tijd is ingestoken door de ontwikkelaars zal ik me in deze tekst vooral op de nieuwe game focussen.

Net zoals in het origineel speel je als Richter Belmont of Maria Renard en ga je op pad om Dracula een kopje kleiner te maken. Beide personages zijn opnieuw ontworpen door Ayami Kojima, maar spelen verder vertrouwd. De balans tussen deze twee jonge vampierjagers is niet aangepast, waardoor Richter nog steeds de aangewezen persoon is voor veteranen en Maria perfect is voor beginners.

Het ontwerp van de levels is waar mogelijk getrouw aan het origineel, maar omdat het formaat van het beeldscherm anders is zijn er wel degelijk verschillen tussen de nieuwe en oude versies. Soms omwille van een verse invalshoek en soms vanwege noodzaak. De veranderingen pakken in de regel goed uit en een aantal levels zijn voorzien van pittige nieuwe uitdagingen die de behendigheid van veteranen nog aardig op de proef zal stellen.

Een nieuw onderdeel van de game is de aanwezigheid van onbreekbare barrières. Om deze te kunnen breken moet je eerst twee vrouwen redden, waarna je een artefact krijgt om de barrières mee te breken. Je moest deze dames ook al in de originele game redden, maar omdat ze je nou speciale artefacten geven krijgt hun aanwezigheid nog tastbare meerwaarde.

Verborgen achter de barrières – en ook op andere plaatsen in de game – zijn CDs. We kwamen deze al eerder tegen in Castlevania – Portrait of Ruin, maar hier is dit idee nog verder uitgewerkt. Alle tracks uit de remake, het origineel en Symphony of the Night kan je tijdens het spelen vinden, waarna je ze later aan elk gewenst level kan toewijzen. Compleet nieuwe muziek was misschien beter geweest, maar als extra is het zeker een leuke feature.

En over muziek gesproken, de soundtrack is natuurlijk helemaal vernieuwd. De bekende nummers uit Rondo zijn met totaal andere instrumentatie opgenomen, waardoor ze soms bijna onherkenbaar klinken. Ik vind persoonlijk de originele soundtrack sterker, maar de orkestrale invalshoek voor de remake heeft zeker zijn momenten. Met name de muziek voor baasgevechten is nou een stuk dramatischer.

Een andere feature uit Portrait of Ruin die ook hier terugkomt is de Boss Rush modus. Net zoals in die game is deze met een partner te spelen, hoewel een tweede speler vinden in de praktijk wellicht lastiger is dan je zou hopen. Je kan het samen opnemen tegen verschillende formaties met bazen, met als lokkertje een aantal CDs en de minigame Akumajou Dracula Peke die je krijgt voor de moeite.

Belangrijker dan de muziekjes zijn de CDs waar Rondo en Symphony op staan. Dat je deze klassiekers moet unlocken is eigenlijk absurd, maar het is wel een ingenieuze manier van de makers om je de remake te laten spelen. Gelukkig hoef je niet de hele game uit te spelen om deze CDs te bemachtigen, hoewel je wel attent moet zijn tijdens het spelen. De CDs zitten verstopt in onschuldig ogende kaarsen, waardoor het maar al te makkelijk is om er in je haast langs te lopen.

De grootste verandering ten opzichte van het origineel zit hem echter niet in extraatjes, nieuwe muziek of aangepaste level lay-out. Nee, de grootste verandering is meteen ook de meest in het oog springende: de 3D graphics. Waar Rondo nog voor een kleurrijke, anime-geïnspireerde look ging is de presentatie van Chronicles juist realistisch en meer dan een tikkeltje saai.

Het is niet de eerste game op de PSP die er zo uit uitziet, denk bijvoorbeeld ook aan Maverick Hunter X en Ultimate Ghosts ’n Goblins. Of je de 3D graphics mooier vind dan de oude 2D graphics is natuurlijk helemaal een kwestie van smaak, hoewel mijn voorkeur uitgaat naar de scherpere beelden in het origineel. Een wezenlijk nadeel van de 3D graphics is dat deze niet echt tot hun recht komen op de lage PSP schermresolutie. De grafische diepgang die de nieuwe graphics met zich meebrengen is mooi meegenomen, maar achtergronden hebben wel aan detail verloren. Dit laatste ligt trouwens niet alleen aan de resolutie, maar is ook te wijten aan zeer matige textures.

Geheel in de stijl van moderne actiegames zit Chronicles vol met cutscenes. Waar Rondo slechts op bepaalde momenten de besturing uit de handen van de speler griste zal je in de remake een stuk geduldiger moeten zijn, aangezien het verhaal hier een grotere rol inneemt. Ook hebben bazen nou korte intro’s, hoewel dit totaal onnodig is aangezien men de aanwezigheid van deze monsters in het origineel altijd op zeer siervolle manier naar de speler wist te communiceren.

Mijn grootste punt van kritiek zit hem echter niet in de presentatie, maar in het feit dat de game nou langzamer speelt dan voorheen. Waarschijnlijk is het een concessie aan de 3D graphics en de verbeterde animatie, maar wie eerst Chronicles speelt en meteen daarna Rondo zal een wezenlijk verschil in snelheid opmerken. Ook opvallend is dat de besturing nou een stuk losser is dan voorheen. Dit zorgt er in combinatie met de lagere snelheid voor dat de game een stuk makkelijker is geworden. Goed nieuws voor oudere gamers met langzame handen, hoewel het eigenlijk een vreemde ontwikkeling is.

Maar goed, alle kritiek is eigenlijk voor niets, want als de remake niet bevalt dan is het origineel ook gewoon te spelen. Niet alleen dat, maar ook nog eens Symphony of the Night. Ik zie de remake daarom ook vooral als een Trojaans paard om de twee echte klassiekers je huis in te krijgen. De collectie is te downloaden via de PS Store, dus mocht je een Sony handheld hebben dan doe je er goed aan om jezelf met The Dracula X Chronicles te verwennen.

[Castlevania – The Dracula X Chronicles | Playstation Portable | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s