Stomige tijden

Color of NightWe zitten alweer bijna halverwege het jaar en ik had nog geen Lance Henriksen film gezien. Het was afzien de afgelopen maanden, maar aan mijn droogte is eindelijk een einde gekomen. Onlangs keek ik naar Color of Night (1994), een film met Bruce Willis in de hoofdrol en een leuke bijrol voor Henriksen. Genoeg zaken om over te praten dus.

Color of Night is volgens critici een van de slechtste films uit 1994. Dat is nogal een reputatie en na het zien van de film moet ik toegeven dat het geen allerbeste productie is. Toch heb ik met enige nieuwsgierigheid gekeken, want behalve Willis en Henriksen is ook Brad Dourif hier te zien. En ook leuk, men was ook niet vies van onnodige seksscènes.

Willis speelt een psycholoog genaamd Bill Capa, iemand met de nodige mentale problemen. Wat heet, als een van zijn patiënten zelfmoord pleegt door uit het raam van zijn kantoor te springen raakt hij zo van slag dat hij de kleur rood niet meer kan zien. Hoog tijd dus om op vakantie te gaan bij zijn goede vriend Dr. Moore (Scott Bakula) in Los Angeles. Aan ontspannen zal hij echter niet toekomen, want hij bevindt zich al snel in een moordmysterie.

De verdachten zijn vijf patiënten van Dr. Moore. Laat hier nou net Lance Henriksen en Brad Dourif tussen zitten. Henriksen speelt een getraumatiseerde politieagent en Dourif speelt iemand met een dwangneurose. De patiënten van Dr. Moore zorgen voor het nodige vermaak, al was het maar omdat ze allemaal als karikaturen overkomen. Het is niet zozeer dat de acteurs de plank misslaan, het is meer dat ze volledig op zijn gegaan in hun rollen.

Deze scènes zijn het sterkste onderdeel van de film, hoewel… Het leek de schrijvers een goed idee om ook meerdere seksscènes voor Bruce Willis te regelen. Willis had begin jaren 90 nog haar op zijn hoofd en vermoedelijk moest hij als sekssymbool vrouwelijke kijkers aantrekken. Anders kan ik het niet verklaren dat hij ook zijn piemel even flasht aan de kijkers.

Dr. Capa beleeft zijn lustige avonturen met de mysterieuze Bonnie (Jane March). Ze is een sleutelfiguur in het moordmysterie, maar de scènes waarin ze opeens opduikt in het leven van Capa komen eigenlijk nooit geloofwaardig over. Dat ze zich zonder problemen in zijn bed kan wurmen geloof ik meteen, maar dat er geen alarmbellen bij hem gaan rinkelen als ze plots in zijn huis verschijnt is moeilijk te geloven. Geloof me, dat is harde kritiek voor een film waarin het hoofdpersonage de kleur rood niet meer kan zien omdat hij de dood van zijn voormalige patiënt niet heeft verwerkt.

Een ander probleem is dat de seksscènes helemaal niks toevoegen aan het verhaal. De film heeft al genoeg moeite om te bepalen of het een thriller of moordmysterie wilt zijn, het vele bloot voegt hier alleen maar een extra genre aan toe. Grappig is wel dat Lance Henriksen eigenlijk de hoofdrol wilde spelen. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe ongemakkelijk de scènes tussen hem en de aantrekkelijke Jane March waren geweest. Als The Pit and the Pendulum (1991) enige indicatie is dan zou het een vrij pijnlijke vertoning zijn geweest.

Maar gelukkig houdt Henriksen zijn kleren aan in deze film. Sterker nog, hij ziet er tiptop uit met zijn grijzige haar en grote snor. Zijn personage is duidelijk iemand met veel karakter en een film gebaseerd op dit figuur was waarschijnlijk veel leuker geweest dan het erg rommelige Color of Night. Het is in ieder geval geen aanrader, tenzij je een softcore porno met Bruce Willis wilt zien met vleugjes therapie voor B acteurs.

[Color of Night | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s