Problematische wederopstanding

The Granstream SagaHoe weet je dat je met een Quintet game te maken hebt? Grote weggevers zijn meestal de ondergang van een planeet, gevolgd door de wederopstanding van diezelfde planeet en hevig religieus symbolisme. Zware thema’s ging men bij deze ontwikkelaar zeker niet uit de weg, zo ook niet in de oude Playstation game The Granstream Saga.

Onder het toeziend oog van Enix bracht Quintet begin jaren 90 nog een aantal klassiekers uit als Actraiser, Illussion of Time en Terranigma. De link met Enix ging in het Playstation tijdperk echter verloren en voor de ontwikkeling van Granstream riep men de hulp in van Shade. Dit jonge Japanse bedrijf bestond toen vooral uit oude medewerkers van nota bene Quintet zelf en Nihon Falcom, dus het was een prima partner om een spirituele opvolger voor hun eerdere games mee te maken.

De samenwerking was helaas geen doorslaand succes. Granstream is allerminst een waardige opvolger van Terranigma, maar meer een slap samenraapsel van clichés en goedbedoelde experimenten.

Interessant is dat de spelwereld geheel 3D is. In het kielzog van Resident Evil en Final Fantasy VII gebruikten veel Playstation games 2D achtergronden in combinatie met 3D personages, maar Granstream onderscheidde zich van tijdgenoten met haar 3D graphics. Dat niet alleen, maar men had ook de hulp ingeschakeld van Production I.G. om de game te voorzien van de nodige geanimeerde cutscenes.

Het lokken van gamers met opvallende graphics was natuurlijk geen nieuw concept. Het was net zoals tegenwoordig een acceptabele strategie als je verder geen bekende naam aan je game hebt plakken. Helaas hebben de 3D graphics de tand des tijds niet echt doorstaan, want wie de game nu speelt valt vooral het gebrek aan details, de houterige animatie en de wel heel erg ingezoomde camera op.

De geanimeerde cutscenes komen er in vergelijking beter af, hoewel een douchescene in het begin van de game doet vermoeden dat de tekenaren een infantiele doelgroep in gedachten hadden. Wellicht dat ze de opzet van de game verkeerd hadden begrepen, want net zoals in Illusion of Time en Terranigma staat ook hier de ondergang en wederopstanding van de wereld centraal.

Je speelt als Eon, een jonge knul die niet is te benijden. Het is namelijk aan hem om te voorkomen dat vier zwevende continenten op apocalyptische wijze in de oceaan verdwijnen. Samen met een groep luchtpiraten trekt hij ten strijde tegen een imperialistisch leger, dat net zoals Eon op zoek is naar de mythische magie waarmee de continenten kunnen blijven zweven.

Helaas wordt de zwaarte van deze klus regelmatig ondermijnd door Eons liefdesleven. Elk van de vier continenten gaat gebukt onder interessante problemen als natuurgeweld en sektes, maar de liefdesperikelen van Eon steken ook vaak de kop op. Maar liefst drie vrouwen vallen als een blok voor hem, hoewel de clichématige Japanse manier waarop dit gebeurt zowel het verhaal als de personages zelf weinig eer aan doet.

Het help ook niet echt dat de vertaling erg zwak is. De Amerikaanse versie was uitgebracht door THQ, wat natuurlijk nooit een goed teken is. Helaas was een proofreader te duur voor dit bedrijf, want de tekst is overduidelijk door twee personen vertaald. Plaatsen en personages willen hierdoor nog wel eens van scene tot scene van naam veranderen. Nou waren de spirituele voorgangers van Granstream ook niet altijd even goed vertaald, maar dat is natuurlijk geen excuus om de traditie voort te zetten.

In het verlengde van de vertaling is ook de voice acting niet allerbest, die qua kwaliteit ergens ligt tussen ‘gênant’ en ‘bedroevend.’ Het grootste deel van de game zwijgt men gelukkig, maar tijdens de geanimeerde cutscenes is het raak. Met name de momenten vlak voor het laatste gevecht zijn pijnlijk, als Eon dramatische – op meerdere manieren – dialogen tussen zijn geliefden en de grote slechterik aanhoort.

De oppervlakkige – doch zeker niet onbelangrijke – zaken van Granstream konden dus een stuk beter, maar hoe steekt de game zelf in elkaar? Quintets “Soul Blazer” trilogie op de Super NES kenmerkte zich door de vlotte manier waarop je de games kon spelen. Ze stonden in veel opzichten dichter bij games als The Legend of Zelda dan RPGs als Final Fantasy. Zo waren random battles uit den boze, waardoor er altijd een goed tempo in het avontuur zat.

Granstream gaat op dezelfde voet verder en ontbeert het ook aan random battles. Toch zijn gevechten hier een stuk omslachtiger dan eerst, want zodra je een vijand aanraakt switch het perspectief van topdown naar third person en moet je in een arena duelleren. Het is een innovatieve manier van vechten, die vermoedelijk is afgekeken van games als Tales of Phantasia.

Toch duurt het niet lang voordat verveling intreedt. Eon komt maar een handjevol verschillende vijanden tegen, die uiteindelijk altijd op dezelfde manier moeten worden bestreden. Ren tegen ze aan om ze te stunnen, doe een combo en herhaal. Je hebt ook magie tot je beschikking, maar het is vaak sneller om gewoon op je vijanden in te hakken.

Gelukkig ben je vrij om langs je vijanden heen te rennen. Normaal gesproken zou je dan belangrijke experience point laten liggen, maar daar doet Granstream niet aan. Eon levelt wel degelijk omhoog, maar alleen op specifieke momenten in het verhaal. Het koppelen van levelen aan het verhaal is een ongebruikelijke zet, maar pakt wat mij betreft goed uit.

Eon kan verder in kracht toenemen door het vinden van nieuwe uitrusting, magie en speciale capsules waarmee je in feite een extra niveau aan je levensbalk toevoegt. Leuk is dat de uitrusting die je draagt ook neerslag heeft op hoe Eon er uitziet, wat destijds nog een zeldzaamheid was.

Minder zeldzaam is de makkelijke manier waarop men trachtte de game van extra content te voorzien. Nadat je de zweefkracht van een continent hebt hersteld kan je eventueel terug gaan om een paar sidequests te doen, maar deze zijn in de regel je tijd niet waard. Helaas moet je tegen het einde van de game verplicht terug naar alle continenten om daar in ruïnes een speciale gebeurtenis te triggeren. Het is een schoolvoorbeeld van filler content en de game zou er beter op zijn als je hier nooit mee werd lastiggevallen.

De vier continenten verschillen onderling overigens ook niet zo veel als je zou hopen. Dat is jammer, want de ontwikkelaars tonen bij vlagen wel hun creativiteit. Zo is er een dungeon waarbij de zwaartekracht in een kasteel is aangetast en deze helemaal scheef hangt. In diezelfde dungeon kom je ook een levende kamer tegen, die dankzij zijn vlezige interieur nog een beetje doet denken aan Konami shooters als Gradius.

Ook de muziek is dik in orde en enkele nummers zullen waarschijnlijk een paar dagen nadat je de game hebt uitgespeeld nog in je hoofd hangen. Toch wegen enkele geïnspireerde momenten en degelijke muziek niet op tegen de algehele sleur van de game. The Granstream Saga is tegenwoordig hopeloos verouderd, maar was ook in 1998 niet het neusje van de zalm.

Helaas heeft Quintet nooit zijn draai kunnen vinden in het 3D tijdperk en zijn we deze gelouterde ontwikkelaar ondertussen kwijt. Shade bestaat wel nog, maar ook zij hebben de laatste tijd geen grote projecten meer gedaan. We kunnen Granstream daarom in zekere zin zien als een afsluiter van een tijdperk. Jammer dat het zo matig einde moest zijn.

[The Granstream Saga | Playstation | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s