Oude, doch lekkere koek

The King of Fighters XINadat SNK Playmore in 2004 Sega’s Atomiswave omarmde als de opvolger van de NeoGeo leek er een einde te zijn gekomen aan een lange periode van onrust. Eindelijk waren de toekomstplannen duidelijk en het bedrijf zou vijf nieuwe games voor deze hardware uitbrengen, waaronder het langverwachte The King of Fighters XI in 2005.

Men sloeg in 2004 nog een jaartje mainline KoF over, wat vermoedelijk de reden is dat de game naar het serienummer is vernoemd en niet naar het jaar waarin het uitkwam. De Atomiswave hardware is krachtig genoeg om spectaculaire 2D games mee te maken, maar de ontwikkelaars hebben hier vreemd genoeg geen gebruik van gemaakt. Het eerste wat je waarschijnlijk opvalt aan de game is dat men in het NeoGeo tijdperk is blijven hangen.

De vormgeving is vergelijkbaar met die van NeoGeo Battle Coliseum en Samurai Spirits Tenkaichi Kenkakuden op hetzelfde systeem. 2D achtergronden zijn in hoge resolutie getekend, maar voor de vechters zijn de oude NeoGeo sprites hergebruikt. Deze steken schril af op de gedetailleerde locaties waar de actie zich voltrekt, een probleem dat jaren eerder ook al aan het licht was gekomen in Capcom vs SNK.

Gelukkig heeft de visuele dissonantie geen enkel effect op hoe de game speelt. Het tag-team vechtsysteem is vrijwel identiek aan dat uit KoF ‘03, met links en rechts een paar verbeteringen. Zo keert het Tactical Leader System terug. Eerst werd het eerste personage in je team automatisch de leider, maar nou kan je zelf bepalen wie deze positie in je team inneemt.

Het is een simpele verbetering met grote gevolgen, want zo’n leider komt vaak beter tot zijn of haar recht als tweede of derde in de volgorde. Een andere verandering is dat je nou aanvallen kan annuleren door te switchen naar een ander personage. Dit is niet mogelijk tijdens alle aanvallen, maar het opent toch de deur naar veel creatieve combo’s waarbij je van de ene vechter naar de andere springt.

Het vechtsysteem is dik in orde en zorgt nog voor de nodige verhitte KoF sessies. Opvallend is dat de switch naar betere hardware niet voor beduidend meer speelbare personages heeft gezorgd. De arcade release had ongeveer net zo’n grote cast als zijn voorganger op de NeoGeo. De reden hiervoor laat zich moeilijk raden, hoewel het wellicht iets heeft te maken met het grote aantal nieuwe vechters dat in deze game opduikt.

KoF XI ging namelijk op dezelfde voet verder als zijn voorganger en schudde veel oud vet af. Men had populaire personages als Mai, Robert en Leona uit de game gelaten en deze vervangen met figuren als de enigmatische kaartspeler Oswald en de nobele Elisabeth. Minder geslaagd is het walgelijke meisje Momoko, hoewel het KoF-debuut van Duck King en B. Jenet uit respectievelijk Fatal Fury en Garou – Mark of the Wolves dit een beetje balanceert.

Regelrecht spraakmakend is de aanwezigheid van de sub-bazen Sho Hayate, Gai Tendo en Jyazu. Dit drietal komt oorspronkelijk uit games die niks met KoF te maken hebben, waardoor hun aanwezigheid thematisch enigszins uit de toon valt – hoewel zeker niet ongewenst is! Vermoedelijk waren deze personages leftovers van NeoGeo Battle Coliseum, dat rond dezelfde tijd werd ontwikkeld.

Iemand moet bij SNK Playmore spijt hebben gehad van het achterwege laten van oude favorieten, want voor de Playstation 2 release werd de cast alsnog flink uitgebreid. Maar liefst zeven vechters uit Battle Coliseum werden er toegevoegd, waaronder oude bekenden als Mai, Robert en Geese. Inclusief bazen telt de console versie 45 speelbare personages, waarvan er maar eentje een kloon is. Een prima aantal, waaruit blijkt dat de ontwikkelaars de console poort zeer serieus namen.

De Playstation 2 versie is verder voorzien van alle extra’s die je mag verwachten. Je kan de game op traditionele wijze spelen met Team en Single Battle modi en Endless Battle ontbreekt ook niet. Uiteraard is de game voorzien van een arranged soundtrack en is er ook een galerij. Ook is er weer een Challenge Mode, waar je helaas nog veel tijd in moet steken om alle extra personages te unlocken.

De game barst eigenlijk bijna uit zijn voegen van extra content en is hoe dan ook een aanrader voor de serieuze vechtgame fanaten. Toch kan ik me voorstellen dat het met zijn verouderde graphics niet iedereen zal aanspreken. De keuze om NeoGeo sprites te recyclen op veel krachtigere hardware is inderdaad een beetje vreemd. En dan is er natuurlijk ook nog de “olifant in kamer” in de vorm van NeoGeo Battle Coliseum, een game met een vergelijkbaar vechtsysteem maar een veel diversere cast.

Persoonlijk gaat mijn voorkeur al sinds jaar en dag uit naar Battle Coliseum, maar ook KoF XI speel ik nog met enige regelmaat. De gevechten zijn net zo energiek als in KoF ‘03, maar de cast en het vechtsysteem zijn ten opzichte van die game verder vernieuwd en ontwikkeld. Tag battles zijn echt een uitstekende evolutie van het oude KoF systeem en het is eeuwig zonde dat KoF XII en XIII terug zouden vallen op de oude teamstructuur.

[The King of Fighters XI | Playstation 2 | Regio: Japan]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Oude, doch lekkere koek

  1. Pingback: Opa krijgt een rematch | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s