Koning der poverheid

The King of Fighters 2001Wie jaren geleden The King of Fighters 2000 op de Playstation 2 kocht kreeg er ook gratis het vervolg The King of Fighters 2001 bij. Een goede deal zou je denken, maar deze extra game is beduidend zwakker dan zijn voorganger.

Eigenlijk is het niet zo verwonderlijk dat KoF ’01 de mindere game is. Het werd namelijk onder erbarmelijke omstandigheden gemaakt. SNK was nog maar net failliet verklaard toen de voormalige eigenaar van het bedrijf, de Japanse zakenman Eikichi Kawasaki, de belangrijkste IP rechten uit het puin wist te vissen. Zijn nieuwe bedrijf heette Playmore, wat in ieder geval getuigde van een positieve instelling.

Helaas had Kawasaki niet zo veel aan alleen een positieve instelling en de rechten van zijn oude games. Een groot deel van de originele ontwikkelaars was hij namelijk kwijt. Toch moest er geld verdiend worden, dus lag een nieuwe KoF game voor de hand. Noodgedwongen richtte hij zijn blik naar Korea voor hulp. Totaal onverwacht werd het onbekende Koreaanse bedrijf Eolith gepresenteerd als de ontwikkelaar van KoF ’01.

Dat bleek een mindere keuze, want de game was geen groot succes. Het kon in de Japanse arcadehallen geen potten breken en ook op de Playstation 2 zijn er tal van betere alternatieven, waarvan eentje dus gewoon op dezelfde schijf staat. Maar waar ging het nou precies mis met de game?

Wat meteen in het oog springt is de presentatie. Niemand neemt het NeoGeo games kwalijk dat ze gedateerd uitzien en klinken, maar KoF ’01 maakt het wel heel bont. De game komt eerder over als een Mega Drive game dan iets dat op hetzelfde systeem thuishoort als The Last Blade en Garou – Mark of the Wolves.

Nou moet ik zeggen dat ik de oldschool presentatie tot op zekere hoogte wel kan waarderen. De spastisch geanimeerde achtergronden doen aan de eerste twee KoF games denken en het typerende geluid van de Yamaha YM2610 geluidchip is niet per se slecht. Toch wisten de makers geen voordeel te halen uit deze zaken. Sterker nog, de muziek is regelrecht slecht gecomponeerd en doet je verlangen naar de gloriedagen van SNK’s oude geluidteam.

Pijnlijk is dat de Playstation 2 versie er nog een schepje aan onkunde overheen doet. In tegenstelling tot KoF ’00 worden de graphics nou geupscaled naar 480i. De reden hiervoor is de mogelijkheid om “nieuwe” achtergronden weer te geven. Deze zijn echter niet opnieuw getekend, maar gewoon de arcade achtergronden voorzien van een wazige filter en speciale belichting. Het voegt helemaal niks toe en ik had veel liever gezien dat je de game gewoon in zijn originele resolutie kon spelen.

Ondanks de audiovisuele missers is de typische KoF speelstijl behouden – hoewel recyclet in dit geval waarschijnlijk toepasselijker is. De grootste vernieuwing is het zogenaamde Tactical Order System. Geïnspireerd door het ratio systeem in de Capcom vs SNK games kan je vier personages kiezen, maar ben je vrij om zelf te bepalen wie er speelbaar zijn en wie Strikers worden.

Zo kan je een team maken met één vechter en drie Strikers. In dit geval is je personage sterker dan een tegenstander uit, bijvoorbeeld, een team van drie of vier man. Ook heb je dan meer superbalken tot je beschikking. Dat is meteen ook van groot belang, want het gebruik van een hulpaanval kost nou maar liefst een hele superbalk. Strikers kunnen nog steeds belangrijk zijn, maar de wilde dagen uit de vorige game zijn zeker voorbij.

Hoewel de Strikers zijn afgezwakt is er wel een grotere keuze uit speelbare personages. Met maar liefst 42 vechters is er qua aantal in ieder geval weinig te klagen. Er zijn ook de nodige nieuwe gezichten, waaronder vreemde gevallen als K’9999 en Angel. Eerstgenoemde is gebaseerd op een personage uit de animatiefilm Akira, compleet met zijn originele voice actor. Angel is een fetisch object van haar designer, maar speelt ondanks haar provocerende uiterlijk als niemand anders in de serie.

Toch is ook hier niet alles rozengeur en maneschijn. Zo is de besturing van een groot aantal personages helemaal overhoop gehaald. Het zorgt wel degelijk voor vernieuwing, maar ik heb het gevoel dat het slechts vernieuwing omwille van vernieuwing is. Kwalijker is het feit dat de game een stuk stroever bestuurt dan voorheen, waardoor de timing van je combo’s en super moves erg strikt is.

Uiteindelijk ontbeert het KoF ’01 vooral aan overtuiging. Nooit heb je het idee dat je een game zit te spelen die je iets speciaals heeft te bieden. En dat kan natuurlijk ook niet, want de makers moesten onder grote tijdsdruk een speelbaar product afleveren om op korte termijn een paar yen in de Japanse speelhallen te vergaren. (Een fout die SNK Playmore jaren later zou herhalen met The King of Fighters XII.)

The King of Fighters 2001 is wellicht niet de slechtste game in de serie – hallo King of Fighters EX – maar veel bestaansrecht heeft het ook niet. Gelukkig krijg je er op de Playstation 2 wel KoF ’00 bij, waardoor die aankoop voor fans in ieder geval nog de moeite waard is.

[The King of Fighters 2001 | Playstation 2 | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Koning der poverheid

  1. Pingback: Back to basics | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s