Zweten in de ring

Fire Pro WrestlingAls je van een bepaalde leeftijd bent kan je waarschijnlijk goed herinneren hoe medio jaren 80 Hulkamania kwam overwaaien uit Amerika. Het zogenaamde professioneel worstelen was leuk en aardig, maar van blijvende populariteit was geen sprake. Toch trof ik laatst de oude GameBoy Advance game Fire Pro Wrestling aan in mijn brievenbus.

Nou wil ik voordat ik verder ga wel even duidelijk maken dat ik de game op basis van zijn vermeende kwaliteit heb gekocht en niet omdat ik nog steeds geobsedeerd ben door gespierde mannen die elkaars ingevette lijven met plezier tegen de grond knallen. Er had geen grotere leek deze game kunnen kopen en ik wist me op voorspelbare wijze dan ook geen raad met de macho worstelaars van Fire Pro.

De game bleek tot mijn verbazing namelijk geen arcade-achtige besturing te hebben. Er is geen levensbalk in beeld en worstelmoves werken niet zoals in bijvoorbeeld Street Fighter. Mijn eerste ronde in de ring was daarom over voordat ik er erg in had. Volledig uit mijn element nam ik de controle over een brede machoman, die binnen de kortste keren lag te kermen op de grond in een vernederende houdgreep.

Het was een pijnlijke nederlaag en ik zal niemand veroordelen als ie op dat punt de game had uitgezet en iets toegankelijkers ging spelen. Ik was echter vastberaden. Fire Pro Wrestling is onder genrefans erg geliefd en ik wilde uitvinden waarom. Mijn ontdekkingsreis zou nog erg lang zijn, want voordat ik in de eeuwige worstelring de dolende geest van wijlen Randy Savage tegenkwam begon ik als armoedige worm op moeilijkheid 1 (van de 10).

Zelfs op de aller laagste moeilijkheid bleek de game zwemmen of verzuipen. De basis besturing van een worstelaar is in principe eenvoudig: met de A en B knoppen kan je slaan en trappen, met L kan je op adem komen / om je tegenstander heen lopen en met R kan je rennen. Als dit een arcadegame was geweest dan waren dit je belangrijkste moves, maar dat is hier niet het geval.

Wat Fire Pro (en vermoedelijk de andere worstelgames van ontwikkelaar Spike Entertainment) onderscheidt van traditionele vechtgames is dat de daadwerkelijke houdgrepen en dergelijke gedaan worden wanneer twee vechters elkaar bij de handen pakken. Zodra je een plof hoort moet je dan de input van je move invoeren. Er is slechts een fractie van een seconde om dit goed te doen, wat voor beginnelingen nog lastig is.

Mijn persoonlijke missie om wedstrijden op het hoogste niveau te winnen ging daarom met het nodige vallen en opstaan. Vreemd genoeg lijken sterke aanvallen alleen ook niet altijd genoeg om te winnen. Pro wrestling draait vooral om het spektakel en het was bizar om te zien dat kapot gespeelde opponenten alsnog van mij wisten te winnen nadat ze het publiek hadden bespeeld. Ik vermoed dat de scheidsrechters ook niet altijd even onpartijdig zijn.

Ondanks mijn apathie jegens worstelen en mijn onbekendheid met de speelwijze van Fire Pro wist ik me uiteindelijk wel degelijk te nestelen in het hoogste segment der gespierde mannen. Voor de gelegenheid had ik mijn eigen worstelaar gemaakt via de uitgebreide character edit modus en deze “Peck Mileshigh” wist uiteindelijk een weinig spraakmakende worstelaar genaamd “The Guardian” drie seconden tegen de grond te pinnen. Hiep hiep hoera!

Het succes met Peck smaakte naar meer en voor ik het wist begon ik me te verdiepen in de vele speelmodi van de game. Je kan je eigen toernooien opzetten, in tag teams spelen en nog veel meer. Het was een van de eerste games op de GBA, maar aan content zeker geen gebrek. De meest aansprekende modus was voor mij echter onbruikbaar, want er is ook een multiplayer modus. Voordat ik aan de game begon was ik nog sceptisch over het appeal van een worstelgame, maar ik kan me nou voorstellen dat het een heerlijke partygame is als je het met een paar vrienden speelt.

De oude leeftijd heeft trouwens wel neerslag op hoe de game uitziet. Net zoals Hulk Hogan tegenwoordig niet meer zo strak in zijn vel zit en nog kaler is dan voorheen ziet ook Fire Pro er weinig spectaculair uit. De worstelaars zijn allemaal opgebouwd uit individuele sprites, waardoor ze over veel moves beschikken en soepel bewegen. Een prima techniek om worstelaars mee te maken, maar wel eentje die ervoor zorgt dat iedereen hetzelfde uitziet.

Maar goed, het betreft natuurlijk wel een sport waarin mannen in alleen hun onderbroek elkaar te lijf gaan, dus zoveel visueel spektakel zat er eigenlijk ook niet in. Beter is de soundtrack, die ongegeneerd als een NES game klinkt. In games als Castlevania – Harmony of Dissonance pakte een dergelijk geluid niet goed uit, maar je moet de mensen van Spike nageven dat ze een heerlijke oldschool soundtrack in elkaar hebben gezet. Eentje die in tegenstelling tot de worstelaars zelf wél barst van karakter.

Uiteindelijk is de game me nog erg goed bevallen. Niet alleen mijn worstelaar Peck Mileshigh blijkt een winnaar te zijn, maar ik ook. Ik kwam, zag, overwon en begreep de hype rondom Fire Pro een stuk beter. Er ligt een hoge drempel voor de ring, maar spelers die de tijd nemen om de game te leren worden beloond met een unieke vechtgame waarin timing en een gevoel voor de flow van een match belangrijker zijn dan traditionele besturing en tactiek.

Nu ik de CPU tegenstanders heb bedwongen voel ik nog steeds de drang om tegen menselijke tegenstanden te vechten. In de virtuele ring uiteraard. Ik betwijfel echter of ik Fire Pro Wrestling ooit met iemand zal linken. Dat is erg jammer en ik zal deze mogelijkheid waarschijnlijk meer missen dan de neppe worstelmatches die vroeger op televisie kwamen.

[Fire Pro Wrestling | GameBoy Advance | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s