Vuil spel op de tennisbaan

TennisSoms koop je iets en krijg je er ongevraagd iets extra’s bij. Nou moet je een gegeven paard natuurlijk niet in de bek kijken, maar ik zat niet echt te wachten op de antieke tennisgame Tennis voor de GameBoy. Oude GameBoy games staan immers niet bekend om hun diepgang en het werd na even spelen al snel duidelijk waarom de vorige eigenaar het zo gewillig van de hand deed.

Tennis is namelijk nauwelijks vermakelijk te noemen. De naam impliceert dat je je borst nat mag maken voor een stevig potje tennis, maar de game speelt meer als een losgeslagen variant van Pong. Je zou het feit dat deze game een launchgame was kunnen aandragen om het gebrek aan plezier goed te praten, maar de leeftijd is natuurlijk geen excuus als je ook tijdgenoten als Tetris in ogenschouw neemt.

De eerste reeks games op de GameBoy stond dichter bij oude arcadegames dan de complexe consolegames die je eind jaren 80 op je televisie kon spelen. Dat maakte voor Tetris niet zo heel veel uit, maar Tennis gaat wel degelijk gebukt onder de beperkingen van zijn eigen ontwerp. Het is dat er twee figuren met een tennisracket in de hand op het veld staan, want anders had het echt beter Pong Deluxe of iets dergelijks kunnen heten.

De mogelijkheden in de game zijn uitermate beperkt. Je kan in het optiemenu het spelniveau bijstellen (1 tot 4) en kiezen of je wel of geen achtergrondmuziek wilt horen. De snelheid waarmee je door deze opties heen vliegt staat sterk in contrast met de tijd die je met het spelen van de game kwijtbent. Getrouw aan de echte spelregels wint degene die het eerst twee van de drie sets weet te winnen.

In de praktijk zal dit vaak de computer zijn, die met genadeloze precisie ballen net buiten je bereik slaat. Helaas heb je maar een zeer beperkt arsenaal aan tennismoves en zodra de moeilijkheidsgraad boven de standaard 1 gaat blijkt al snel dat deze vaak ontoereikend zijn om de geniepige computer het lastig te maken.

Om de sleur van alsmaar te verliezen te doorbreken is er ook de mogelijkheid om met een vriend te linken, hoewel het vinden van een menselijke tegenstander wellicht nog frustrerender zal zijn dan de game tegen de computer te spelen. Tennis is een echte competitieve sport, maar deze game is onder de digitale varianten wellicht een van de slechtere voorbeelden hiervan.

Eigenlijk is het meest noemenswaardige aan de game het feit dat Mario opduikt als umpire. Ongeïnteresseerd ziet hij keer op keer aan hoe de computer je afslacht. Natuurlijk komt hij in actie zodra er een overtreding begaan wordt, hoewel jij als speler meestal het lijdend voorwerp van zijn aandacht zal zijn. Nee, als Mario fan ben je beter af met een van de Mario Tennis varianten – als tennisfan trouwens ook.

Ik zou nog kunnen uitweiden over hoe Nintendo bovengemiddelde moeite heeft gedaan om de game er goed uit te laten zien op de Super GameBoy en GameBoy Color, maar dat zou net zo’n verspilde moeite zijn als het voor Nintendo was om die systemen voor te programmeren met speciale kleurpaletten. Ten tijde van release was de game al achterhaald en tegenwoordig speelt het regelrecht archaïsch. Als we de GameBoy launch line-up even in sporttermen uitdrukken dan was Tennis een echte “foul.”

[Tennis | GameBoy | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Vuil spel op de tennisbaan

  1. Pingback: 25 jaar blokjes stapelen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s