Wat is een man?

Castlevania - Symphony of the NightIn het voorjaar van 1999 kocht ik onbewust een van mijn favoriete games aller tijden. Ik wist niet echt wat ik aanmoest met mijn Playstation, maar had toch de behoefte aan een nieuwe game.  De Castlevania reeks was me altijd goed bevallen en ik kocht daarom Castlevania – Symphony of the Night louter op zijn naam, ervan uitgaande dat het een 3D actiegame zou zijn.

Mijn keuze voor deze game pakte vele malen beter uit dan ik ooit had kunnen hopen. Niet alleen was SotN een 2D actiegame, maar eentje met dezelfde spelstructuur als Super Metroid. Ik was met stomheid geslagen, want Super Metroid was destijds voor mij de gouden standaard voor actiegames. Dat uitgerekend Castlevania in deze grote voetsporen zou treden had ik nooit kunnen vermoeden.

SotN is in de loop der jaren een heuse cultgame geworden, iets wat ook Konami niet is ontgaan. Dankzij matige verkopen was de Playstation versie jarenlang moeilijk te vinden, maar ondertussen is de game meerdere malen opnieuw uitgebracht via digitale distributie. Eerst als een X-Box Live Arcade game en later als een PS One Classic op de Playstation Store. Prima alternatieven voor mensen die de game in eerste instantie hadden gemist, maar interessanter is de speciale versie die was uitgebracht als onderdeel van The Dracula X Chronicles op de Playstation Portable.

Wat Konami bezielde om in 2008 een 3D remake van (de eveneens cultgame) Rondo of Blood uit te brengen is een groot raadsel. Vermoedelijk was het een prestigeproject van Koji Igarashi, die eerder al met Castlevania Chronicles een andere obscure Castlevania game een tweede leven had gegeven. Om deze twijfelachtige PSP release wat meer appeal te geven deed men er voor het gemak ook een nieuwe versie van SotN bij, waardoor het in één klap een essentiële aankoop werd.

Deze nieuwe versie zit vol met leuke extra’s, maar is ook controversieel vanwege het nieuwe script en bijbehorende nieuwe voice acting. Het dialoog tussen Richter Belmont en Dracula in de originele game is ondertussen legendarisch, maar tot grote schrik van fans sneuvelde dit tijdens het opnieuw vertalen van het Japanse script. De nieuwe vertaling is erg getrouw aan de Japanse tekst, waardoor de speelse teksten uit het origineel verloren zijn gegaan.

Het is zonder twijfel een artistieke doodzonde en de nieuwe stemmen zijn ook nog eens voor het grootste deel belabberd. Toch is het een uitstekende versie van een uitzonderlijke game. Men sleutelde immers niet aan de manier waarop de game in elkaar zat, dus als je langs de stijve teksten en slechte voice acting heen kan kijken is het genieten geblazen. SotN is immers nog steeds een geweldige game.

Redelijk uniek voor de Castlevania reeks is dat SotN een direct vervolg is op zijn voorganger, Rondo of Blood. Personages als Richter, Maria en Shaft zijn onlosmakelijk met het verhaal verbonden en het gros van de vijanden en zelfs een aantal locaties uit Rondo duiken ook hier op. Genoeg herkenningspunten dus, maar wat SotN zo speciaal maakt is natuurlijk de open spelstructuur waar Metroid zo bekend om staat.

Je verkent als Alucard, zoon van Dracula, het bekende kasteel en gaat hierbij grondig te werk. Voor het eerst in de serie zijn alle gebieden met elkaar verbonden en kan je voor een groot deel je eigen route bepalen. Dat is mooi, want hierdoor blijft de game leuk als je het weer eens opnieuw speelt.

Alucard speelt, zoals je van een vampier mag verwachten, totaal anders dan de traditionele Belmonts. Hij kan meerdere wapens en magie gebruiken, is uitermate mobiel en vergaart door vijanden te verslaan experience points. SotN is onmiskenbaar een actiegame, maar de invloed van RPGs is evenwel duidelijk merkbaar.

De aanwezigheid van RPG elementen heeft verstrekkende gevolgen. Je kan Alucard naar eigen inzicht equippen met wapens en armor, waardoor je eigen speelstijl gewaarborgd is. Aan de andere kant is het omhoog levelen funest voor de moeilijkheid. Ook al handicap je jezelf met slappe wapens dan level je nog steeds harder omhoog dan dat je vijanden in gevaar toenemen. Wat voor Richter Belmont nog moeilijke tegenstanders waren zoals de Axe Armors en Spear Knights zijn voor Alucard slechts minimale hobbels op de weg om met zijn vader af te rekenen.

Het is een legitiem probleem, hoewel het uiteindelijk het plezier dat het ver- en herkennen van het kasteel met zich meebrengt niet belemmert. Castlevania is meesterlijk vormgegeven door de getalenteerde artiesten van KCE Tokyo en elk gebied van het kasteel zit bomvol met details. De vormgeving is niet altijd even logisch – waarom is er een hemels kapel in een demonisch kasteel? – maar als eyecandy is het genieten.

Zoals gezegd valt er ook veel te herkennen. Alucards queeste is voor fans wellicht nog het beste te vergelijken met een safari, waarbij je het ene na het andere bekende monster tegenkomt. Het gros van de oude monsters komt uit Rondo, maar wie goed kijkt herkent ook sprites uit Super Castlevania IV en Akumajo Dracula X68000. De serie zou vele jaren later spijtig genoeg keer op keer terugvallen op recyclewerk, maar omdat SotN een direct vervolg op Rondo is kan het hier zeker door de beugel.

SotN was destijds ook de grote doorbraak voor Ayami Kojima en Michiru Yamane. Kojima was verantwoordelijk voor het gotische promotie artwork en Yamane leverde een dijk van een soundtrack af. De game zou natuurlijk ook zonder de hulp van deze twee vrouwen geweldig spelen, maar feit is wel dat ze enorm hebben bijgedragen aan de algehele sfeer van de game. Met name de muziek legitimeert de titel Symphony of the Night dubbel en dwars.

Voor de PSP versie zijn alle goede zaken – op het oude script na – intact gebleven en is Maria toegevoegd als speelbaar personage. Ze was eerder ook al speelbaar in de Sega Saturn versie, maar om welke reden dan ook heeft men voor deze versie een compleet nieuwe Maria gemaakt. Mij hoor je niet klagen, want ze speelt goed. Geïnspireerd door Juste Belmont uit Harmony of Dissonance kan ze voor- en achteruit dashen en heeft ze een aantal sterke aanvallen tot haar beschikking.

Net zoals de bonusmodus voor Richter heeft Maria geen verhaallijn, maar ik denk dat fans zich daar niet al te erg aan zullen storen. Tel de speelbare Maria op bij twee “verloren” familiars en een extra stukje muziek en je hebt een uitstekende versie van een van de meest tijdloze actiegames aller tijden. Of het ook de beste versie is hangt sterk af van je voorliefde voor het originele script, maar voor de luttele vijftien euro die de digitale versie van The Dracula X Chronicles kost kan je echt veel slechtere games in huis halen.

Ik ben in ieder geval blij dat Symphony of the Night ondertussen een standaard game is geworden die je zonder al te veel problemen kan bemachtigen. Dit soort games verdienen het om aan een groot publiek blootgesteld te worden en elke keer dat het opnieuw uitkomt zal iemand het weer voor het eerst spelen. Dat is een fijne gedachte, want voor het eerst Castlevania verkennen is een ervaring als geen ander.

 [Castlevania – Symphony of the Night | Playstation / Playstation Portable | Regio: Amerika]

10 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

10 Reacties op “Wat is een man?

  1. Pingback: Klassieker als Trojaans paard | patraversus

  2. Pingback: Opzwepende actie | patraversus

  3. Pingback: Skaten of sterven, makkelijke keuze | patraversus

  4. Pingback: Laat het maar aan de robots over | patraversus

  5. Pingback: Dracula leeft, een beetje | patraversus

  6. Pingback: Worstelen tussen leven en dood | patraversus

  7. Pingback: Niet echt mega | patraversus

  8. Pingback: Slappe start | patraversus

  9. Pingback: Tweede kansen | patraversus

  10. Pingback: Herboren in obscuriteit | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s