Willy zoekt het licht

Manic MinerIn 2002 bracht het Britse Jester Interactive totaal onverwacht een remake van Manic Miner uit. Op een of andere manier had deze kleine studio de rechten voor deze antieke game bemachtigd en natuurlijk werd het meteen op de GameBoy Advance uitgebracht. Welke sukkel stond klaar om dit project met zijn geld te belonen? Ik dus.

Manic Miner was zonder meer een van mijn favoriete games op de MSX toen ik nog een klein mannetje was. Het was een van de eerste platformgames die goed in elkaar zat en zou tot de release van Super Mario Bros. op de NES toonaangevend blijven. Mijn voorliefde voor handheld games was in 2002 net zo sterk als nu, dus ik had zowaar een goed excuus om de game te kopen.

Tenminste, dat dacht ik. De eens zo perfecte platformgame van weleer wist me niet echt lang te boeien en al snel verlegde ik mijn aandacht naar beter vermaak. Jarenlang lag het een beetje stof te happen in mijn kast, maar onlangs gaf ik het toch maar een eerlijke tweede kans en heb ik het helemaal uitgespeeld.

Wat opvalt is dat de game nog steeds vernuftig in elkaar zit. De mannen van Jester Interactive hebben de graphics flink opgepoetst, maar qua besturing en lay-out van de levels is er niks veranderd. Je moet de arme mijnwerker Willy door 20 meedogenloze levels loodsen op dezelfde manier als in de jaren 80. Hopelijk zijn je platformskills nog een beetje op niveau, want Manic Miner vereist dat je sprongen vaak tot op de pixel perfect moet uitvoeren.

De game voelt door de strikte manier van springen zeer verouderd aan. Willy springt altijd in een boog, waar je verder geen controle over uit kan oefenen. Tel hierbij op snel bewegende vijanden en zaken als smeltende platforms en je hebt een pittige uitdaging. Om Willy het daglicht weer te laten zien zal je de timing van je sprongen dus moeten meesteren.

Hierdoor is Manic Miner een schoolvoorbeeld van een game die alleen de meest fanatieke gamers zal aanspreken. Het voelt tegenwoordig eerder aan als een krachtproef dan een game die je voor je plezier speelt. Maar ook voor dit games is er natuurlijk bestaansrecht.

Wat Manic Miner – en zijn vervolg Jet Set Willy – tijdloos maakt is het feit dat elk level zijn eigen naam heeft en wordt bewoond door vreemde vijanden. Telefoontoestellen en toiletten vallen je net zo graag aan als pinguïns en konijnen. Om nog maar te zwijgen over wezens als de bizarre Eugene en het Kong Beast. Laten we het Britse humor noemen.

Om de nieuwe versie nog abstracter te maken zijn de lege zwarte achtergronden uit het origineel vervangen door vreemde plaatjes. Het level Eugene’s Room lijkt bijvoorbeeld regelrecht uit een horrorfilm te komen, terwijl de Cold Room zich op de Noordpool lijkt af te spelen. Er is geen pijl te trekken op de visuele vormgeving, waardoor elk level erg uniek aanvoelt – hoewel je nog minder dan voorheen het idee hebt dat je uit een mijn probeert te ontsnappen.

De muziek is overigens een stuk minder uniek. In elk level wordt hetzelfde stukje In the Hall of the Mountain King herhaald, wat erg snel op je zenuwen werkt. Gelukkig kan je de game met een gerust hart uitzetten als het je te veel word, want dankzij een paswoord systeem kan makkelijk verder gaan waar je was opgehouden. Groot pluspunt is dat de paswoorden makkelijk te onthouden woorden zijn zoals ‘super’ en ‘mega.’

Behalve een paswoord systeem en opgepoetste graphics heeft men ook tien nieuwe levels toegevoegd aan een zogeheten Enhanced Mode.  Deze deden eigenlijk helemaal niks voor me en ik vermoed dat echt Manic Miner die-hards al eeuwen geleden nieuwe homebrew levels op oude computers hebben gespeeld.

De nieuwe levels leggen wel een soort overbodigheid van deze port bloot. Dat iemand op nieuwe levels van Manic Miner zat te wachten kan ik maar moeilijk voorstellen, laat staan een grafische remake van de game op de GBA. Het is misschien een cynische gedachte, maar is deze game niet gewoon opnieuw uitgebracht omdat het slechts enkele kilobytes groot is en een goede naam heeft?

Want wat heeft Manic Miner de moderne gamer eigenlijk te bieden? Op een goede uitdaging na vrij weinig. Ik geef toe dat ik het leuk vond om eindelijk eens deze klassieke game uit te spelen, maar het zijn bragging rights waar ik bij niemand mee terecht kan. Strikt als game genomen is het verre van de slechtste game op het systeem, maar het voegt tegelijkertijd niks toe aan de GBA bibliotheek. Wellicht dat Willy beter begraven in een mijnschacht had kunnen blijven.

[Manic Miner | GameBoy Advance | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s