Lauwe oosterse nacht

AladdinIn navolging van het grote succes van de tekenfilm Aladdin in 1992 kon een videogame niet lang uitblijven. Zowel Capcom als Virgin Entertainment brachten hun eigen varianten op de markt, waarbij Capcom het voordeel had dat hun game op de populaire Super NES uitkwam. Nou ben ik een groot fan van Capcom, maar vreemd genoeg kan hun versie van Aladdin mij niet echt bekoren.

Op de NES verblijde Capcom nog een hele generatie gamers met de heerlijk spelende DuckTales en Chip ’n Dale Rescue Rangers. Deze legendarische Japanse ontwikkelaar ging op de Super NES lekker door met het ontwikkelen van diverse topgames, maar op een of andere manier wist men het succes van de Disney games op de NES niet te evenaren. De magie ontbrak een beetje, iets dat overduidelijk is bij Aladdin.

De game wijkt niet echt af van het standaardrecept voor platformgames uit die tijd. Verdeeld over zes levels zien we hoe de pauper Aladdin een magische lamp bemachtigt en hij met een blauwe geest aan zijn zijde de gemene Jafar verslaat – en natuurlijk het hart van prinses Jasmine wint. Een dergelijk overzichtelijk verhaal heeft geen tekenfilm nodig, maar kan ook worden vertaald naar een 2D platformer.

Aladdin kan rennen, springen, appels gooien en zich vasthouden aan diverse voorwerpen. Omdat hij met appels kan gooien zou je denken dat de nadruk ligt op gevechten, maar niks is minder waar. Aladdin is een echte acrobaat en swingt van richel naar richel en maakt katachtige sprongen over de hoofden van Jafars handlangers. Gamers die de ondergang van Jafar willen bewerkstelligen hebben nog de nodige finesse nodig.

Omdat de nadruk meer ligt op platformen dan op vechten is de game meteen moeilijker dan menig andere Disney game. Je hebt maar een beperkt aantal continues en je begint het avontuur ook nog eens met maar drie hartjes (van de maximaal tien), dus het is oppassen geblazen. Mijn grote probleem is niet zozeer dat men een acrobatische platformgame heeft gemaakt, maar meer de onbetrouwbare besturing.

Het mankement in de besturing zit hem in het feit dat je na een stukje rennen mindere controle hebt over Aladdin. Het is slechts een fractie van een seconde, maar gedurende deze periode wilt hij wel eens in afgronden vallen of tegen vijanden aanspringen. Je zou denken dat rennen met beleid een goede manier is om dit te voorkomen, maar vaker dan niet moet je gas geven om grote sprongen te kunnen maken. Als redmiddel kan je een stukje door de lucht glijden met een matje, maar dit voelt meer aan als een last minute oplossing dan iets dat van te voren in het speldesign was opgenomen.

Zelfs al meester je de besturing dan valt nog steeds op dat het maar een matige platformgame is. De levels zijn op typerende wijze vormgegeven, maar qua lay-out is het maar weinig inspirerend. Voor de variatie zijn er twee autoscrollende levels waarin je op je vliegende tapijt vliegt, maar deze zijn zeker niet sterk genoeg om je de gouden jaren van Disney games te doen vergeten.

En dus lijkt ook Aladdin ten prooi te zijn gevallen aan de vloek die wel meer gelicenceerde games heeft geveld. Het heeft het grote voordeel dat het dankzij de spritemeesters van Capcom er in ieder geval goed uitziet, maar net zoals Jafar Aladdin voor de gek houdt met beloftes van rijkdom klopt er ook iets niet met de belofte dat dit een goed uitgewerkte game zou zijn.

Dat is zeker jammer, want van Capcom verwacht je toch meer. Games als Street Fighter II en Mega Man X bewijzen dat ze wel degelijk topgames konden maken, dus het is jammer dat het team achter Aladdin niet meer tijd en mogelijkheden had om iets speciaals met de game te doen. De game zou ook in beperkte oplage nog op de GameBoy Advance verschijnen, met enkele nieuwe levels nog wel. Het is echter dermate moeilijk te krijgen dat ik het nog nooit heb gespeeld.

Maar dat maakt ook niet zo veel uit, want voor de betere 16-bit Disney games moet je als fan op de Mega Drive zijn. Met name Sega had er een handje van om kwaliteit af te leveren,  zodat je op die console er wel van op aan kon dat je een goede game in huis haalde als je een Disney game kocht.

[Aladdin | Super NES | Regio: Amerika]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Lauwe oosterse nacht

  1. Pingback: Opnieuw de woestijn in | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s