Boren is leuk!

Drill DozerScrew Breaker stond in 2005 aan de aftrap van het laatste rondje goede software dat voor de GameBoy Advance zou verschijnen, het jaar erop gevolgd door Mother 3 en Rhythm Tengoku. De laatste twee zouden niet meer in het Westen verschijnen, maar Screw Breaker wist in 2006 nog op de valreep Amerika te bereiken, onder de nieuwe naam Drill Dozer.

Het is een redelijk unieke game, gemaakt door Game Freak. Eerder dit jaar speelde ik nog een oudere game uit hun oeuvre dat niet bepaald door de beugel kon – Mario & Yoshi bleek niet de meest geïnspireerde puzzelgame te zijn – maar Drill Dozer is één van de zeldzame momenten waarop deze studio tussen al het Pokémon geweld door met succes haar eigen ding mocht doen.

Wat meteen opvalt is de unieke vorm van de cartridge. De GBA was eerder al de thuisbasis voor het experimentele Boktai en Wario Ware Twisted, en ook Drill Dozer heeft een hardware gimmick: de cartridge heeft rumble ondersteuning! Hierdoor is de cartridge groter dan normaal en voor de gelegenheid is het ook rood gekleurd. Waarom deze aandachttrekkerij vraag je je wellicht af.

Drill Dozer is een platformgame waarin je als Jill een kleine robot bestuurd. Ze is lid van een bende dieven en moet met haar Drill Dozer – zoals de robot heet – inbreken in locaties als musea en exotische ruïnes om daar zoveel mogelijk schatten te vinden. Onderscheidend element van de game is dat je robot is uitgerust met een boor. Hiermee kan je zowel aanvallen als achtergrondelementen vernielen. Wat tandartsen al langer wisten is nou ook voor gamers duidelijk: boren is leuk!

Deze unieke twist op een aloud genre pakt in de praktijk goed uit. Met de R-knop draait je boor met de klok mee en met de L-knop draait ie tegen de klok in. Deze mechaniek is cruciaal voor het ontwerp van de levels, want vaak zal je snel moeten switchen tussen boorrichting. Een interessante eigenschap van de boor is dat je Drill Dozer naar achteren schiet als je tijdens het boren plots de andere knop indrukt. Met name in de latere challenge levels wordt dit element veelvuldig gebruikt en moet je splitsecond beslissingen nemen over hoe je door de levels wilt bewegen.

Belangrijk is dat je in eerste instantie niet oneindig lang kan boren. De Drill Dozer heeft drie versnellingen, maar je begint elk level in de eerste. Om de volgende versnelling te kunnen gebruiken moet je eerst een tandwiel bemachtigen. Deze tref je altijd aan op bepaalde plekken en de levels zijn dan ook op puzzelachtige wijze ontworpen om je naar deze te leiden.

Het moment van euforie komt zodra je het derde tandwiel hebt gevonden. Plotseling veranderd de muziek en draait je boor niet alleen harder dan eerst, maar kan hij ook oneindig lang boren. De toch al niet zo imposante vijanden vormen helemaal geen obstakel meer en je bent vrij om zo snel mogelijk de uitgang te bereiken. Tenminste, als je het vernuft hebt om deze te vinden. De puzzels zijn in het laatste stuk van de levels vaak op hun moeilijkst.

Deze unieke twist op het platformgenre wordt bijgestaan door een zeer degelijke audiovisuele presentatie. De sprites zijn duidelijk getekend en prima geanimeerd. Achtergronden zijn doorgaans simpel in ontwerp, maar daardoor wel overzichtelijk. Het verhaal van de game wordt deels verteld in indrukwekkende cutscenes die zowel technisch als artistiek goed in elkaar zitten.

De game heeft duidelijke cartooneske ondertonen, die ook goed naar voren komen in de muziek en de geluidseffecten. Met name de fanfare die speelt zodra je het derde tandwiel hebt bemachtigd is aanstekelijk en spoort je aan om eens lekker lang en hard te gaan boren.

Een nieuwe game met een nieuwe insteek – die ook nog eens goed wordt uitgevoerd – dat is een regelrechte zeldzaamheid. Is er dan niks mis met Drill Dozer? Natuurlijk wel. Na een tijdje spelen ga je het waarschijnlijk ergerlijk vinden dat je keer op keer die tandwielen opnieuw moet vinden. Het ingame excuus hiervoor is dat ze snel kapot slijten, maar het is gewoon irritant om altijd op je slapst aan een level te beginnen.

Ook de aanwezigheid van vijanden voegt uiteindelijk maar weinig toe. Dat vechten met een gigantische boor in een slome robot niet ideaal is in een actiegame kan ik begrijpen, maar het was beter geweest als er meer situationele vijanden waren om je skills te testen. In de game zoals het nou is moet je vaak hordes met flunkies wegboren, maar dit is niet alleen eentonig maar ook veel te gemakkelijk.

Toch is het moeilijk om niet te blij te zijn dat deze game überhaupt gemaakt is, laat staan een release in Amerika was gegund. Het was een superlate release op een sterven-na-dood systeem met een jong meisje in de hoofdrol in een onbekende licentie. Niet bepaald een game met mainstream appeal dus. Credits daarom voor Nintendo dat ze dapper genoeg waren om de game gewoon uit brengen. Dat Mother 3 en Rhytm Tengoku niet in het Westen uitkwamen doet me helaas wel vermoeden dat Drill Dozer een zodanige flop was dat de GBA voor altijd was afgeschreven.

De game zal dankzij de unieke cartridge niet snel op een andere handheld opnieuw verschijnen. Wel is het te hopen dat Game Freak ooit de kans krijgt om een waardig vervolg te maken waarin de oneffenheden van deze game worden weggepoetst. Tot die dag moeten we het doen met Drill Dozer zoals het is. Voor wie een unieke puzzel platformgame wel ziet zitten zijn er zeker slechtere keuzes!

[Drill Dozer | GameBoy Advance | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s