Gerry de ramptoerist

World War ZIk kon het nauwelijks geloven, maar tijdens het kijken naar World War Z (2013) viel de film voor mijn ogen uit elkaar. De film staat niet alleen in het teken van rampen, maar is ook nog eens rampzalig uitgevoerd. Het is niet dat er geen goede ideeën in de film zitten, het is gewoon geen goede film.

Wat heb je nodig in een film over een zombie apocalyps? Zombies liggen voor de hand. Bij gebrek aan iets originelers koos men voor agressievere varianten op de zombies uit 28 Days Later (2002). Zodra ze een mens zien of horen stormen ze roekeloos op hem af. Deze zombies zijn geen hersendode alleseters, maar eerder supermensen met kannibalistische trekjes.

Het is aan Gerry (Brad Pitt) om te achterhalen waar de uitbraak ontstond, zodat wetenschappers in ieder geval kunnen gissen wat er aan de hand is. Zijn zogenaamde vriend in het leger dwingt hem om naar Zuid-Korea af te reizen, waarna hij met grote efficiëntie het bloederige kruimelpad naar de oorsprong des zombies volgt. Gerry gaat opvallend genoeg met dezelfde roekeloze aanpak te werk als de zombies, maar dat is niet zijn grootste probleem.

Gerry is namelijk een erg eendimensionaal mens. Sterker nog, je kan je afvragen of hij überhaupt een mens is. Brad Pitt acteert zijn rollen meestal met enige diepgang, maar dat is hier totaal niet terug te zien. De ene na de andere ramp voltrekt zich rondom Gerry en de zijnen, waardoor er geen moment is voor Pitt om zijn stempel op de film te drukken. Zijn personage is uiteindelijk niks meer dan een katalysator om de kijkers op hordes zombies en grote explosies te trakteren.

Het twijfelachtige hoogtepunt van dit escalerende geweld vind plaats in Jeruzalem, waar Gerry getuige is van de val van de stad. Blijkbaar was de Mossad zo slim om een muur rondom de stad op te trekken. Nee, niet om Palestijnen te weren. In tegendeel, ze laten zoveel mogelijk vluchtelingen binnen, met de achterliggende gedachte dat elk levend mens een zombie minder is om tegen te vechten. De kracht van die redenering staat sterk in contrast met de reden waarom de stad alsnog valt: zombies horen aan de andere kant van de muur feestelijk gezang en vormen een levende ladder om over de muur te klimmen.

Voor een film die zombies als een serieuze dreiging behandeld komt alles in Jeruzalem eigenlijk achterlijk over. Betonnen muren die men in korte tijd op wist te trekken? Zombies die toevallig geagiteerd zijn door muziek als Brad Pitt in de buurt is? En dan heb ik het niet eens over de ontsnappingsvlucht, waarbij Gerry als laatste redmiddel een granaat af laat gaan in een vliegend vliegtuig.

Nee, World War Z is echt zo’n film waar je niet over na moet denken, want je struikelt over zaken die nergens op slaan. Helaas storen de vreemde keuzes van de personages al tijdens het kijken en dan heb ik het niet eens gehad over Gerry’s familie en het opvallende gebrek aan gore effecten. Het aller-vreemdste is dat de film maar liefst 2 uur duurt. En er komt blijkbaar een vervolg?

Ik zeg nee. Kijk liever naar 28 Days Later als je eenzelfde film wilt zien die veel beter is uitgevoerd. World War Z presenteert uiteindelijk nog een originele oplossing voor het zombieprobleem, maar deze is totaal verspild aan een film die ondanks zijn lengte niet de tijd heeft om iets noemenswaardigs met deze oplossing te doen.

[World War Z | Blu-Ray | Regio: 2]

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Een Reactie op “Gerry de ramptoerist

  1. Pingback: Blaffende apen bijten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s