Gevangen in lage resolutie

Mega Man & BassEens in de zoveel tijd speel je weer eens zo’n game waarvan je denkt: “dat was geen goede keuze.” Zo speelde ik laatst Mega Man & Bass. Nee, niet de gewilde Super Famicom import, maar de GameBoy Advance versie die we in het Westen als troostprijs voorgeschoteld kregen.

Rockman & Forte – zoals de game in Japan heet – was in 1998 nog een van de allerlaatste games die op de Super Famicom was uitgebracht. De Super NES was in die tijd al lang en breed vergeten, dus het is begrijpelijk dat Capcom deze game nooit buiten Japan heeft uitgebracht. Tenminste, totdat ze besloten om er een GBA versie van te maken ten ere van het 15 jarige jubileum van Mega Man.

Nou is het gras altijd groener bij de buren, dus de exclusieve Japanse versie had door de jaren heen een imposante reputatie opgebouwd. Helaas wordt deze reputatie professioneel de das omgedaan op de GBA. Niet omdat de game opeens slechter is – er is nauwelijks iets veranderd – maar omdat de resolutie van het GBA beeldscherm op cruciale momenten te laag is om de actie overzichtelijk in beeld te brengen.

Capcom was een fervent fan van Super NES games naar de GBA poorten en handelde doorgaans op voorspelbare wijze. Dat wil zeggen, de games werden met minimale aanpassingen naar de handheld overgezet. In het geval van games als Final Fight One en Super StreetFighter II Turbo Revival was dit een gouden greep, aangezien deze games goed voor de dag kwamen op het relatief kleine beeldscherm. In Mega Man & Bass pakte deze aanpak toch net wat anders uit.

Omdat een groot deel van de graphics hun oorsprong hadden in de Playstation / Saturn game Mega Man 8 ziet de game er ontegenzeggelijk goed uit, maar het is op de GBA veel te makkelijk om kapitale fouten te maken tijdens het spelen. Zowel de sprites als achtergrondelementen zijn erg groot, waardoor het op momenten aanvoelt alsof je als een claustrofoob gehesen in een dwangbuis door een gesloten doodskist moet manoeuvreren. En dat is niet leuk.

Om de grote sprites toch een beetje ruimte te geven is de camera meestal zo gepositioneerd dat de onderste platformen in vaak slechts nauwelijks zichtbaar zijn. Dit was ongetwijfeld de enige manier om het levelontwerp een beetje overzichtelijk te houden, maar zodra je dan toch naar boven of beneden moet bewegen gaat het vaak meteen fout. Zo zitten de levels van Tengu- en Pirate Man vol met stekels en mag je hopen dat je in de levels van Magic- en Astro Man geen afgronden over het hoofd ziet.

Wat ook niet helpt is dat de levels in de originele Super Famicom versie zo waren ontworpen om de speler een maximale uitdaging te bieden. Moeilijk genoeg dus wanneer je op een televisie speelt, maar regelrecht sadistisch wanneer je het op het beeldschermpje van de GBA mag proberen. Het allerergste is dat onder een dikke laag frustratie wel degelijk een goede game zit.

De goede reputatie van Rockman & Forte was namelijk niet geheel onterecht. In de stijl van de latere Mega Man X games is er een tweede speelbaar personage (Bass), heeft de game een nieuwe level select structuur en kan je een encyclopedie samenstellen van alle personages in de serie door CD’s te verzamelen.

Dat Bass nou speelbaar is is een welkome vernieuwing. Mega Man speelt zoals hij altijd heeft gedaan, maar Bass is een stuk interessanter. In tegenstelling tot Mega Man kan hij niet door muren heen schieten, maar hij kan zijn automatische schot wel in zeven richtingen schieten. Ook heeft hij een double jump, waarmee je platforms kan bereiken waar je als Mega Man niet bij kan komen.

De verschillende speelstijlen van deze personages zorgen ervoor dat ze geregeld unieke shortcuts in levels kunnen nemen. Ook zal je met beide personages het spel moeten doorspelen om alle honderd CDs te bemachtigen. Mega Man kan met Rush Search zijn hond in de grond laten zoeken, terwijl Bass met zijn partner Forte kan samensmelten om zo op plaatsen te komen waar Mega Man niet bij kan. De encyclopedie is overigens een geïnspireerde toevoeging aan de serie, aangezien hier met korte stukjes tekst en tof artwork alle bazen een persoonlijkheid wordt aangemeten.

Opvallend is hoe de game audiovisueel nauwelijks onder doet voor zijn grote broer op de Playstation / Saturn. Dat Capcom dergelijke graphics uit de Super Famicom wist te persen was tamelijk indrukwekkend en de game ziet er op de GBA dan ook erg goed uit. De muziek heeft de overzetting naar de GBA minder goed doorstaan, want enkele audiokanalen moesten noodzakelijkerwijs worden ingeruild voor ouderwets GameBoy geluid.

Helaas is alle lof voor de graphics totaal ongeplaatst in dit geval. Capcoms aanpak van minimale moeite pakte in het verleden wel goed uit, maar Mega Man & Bass toont aan dat dit waarschijnlijk eerder aan toeval was te danken dan aan voortschrijdende inzichten. Het is een perfect voorbeeld van hoe je een handheld game niet moet doen en dat Capcom zich toch liet verleiden om de game in deze vorm op de markt te brengen is spijtig.

[Mega Man & Bass | GameBoy Advance | Regio: Amerika]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Gevangen in lage resolutie

  1. Pingback: Uitgepufte draken | patraversus

  2. Pingback: Steen zoekt nieuw baasje | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s