Vuur aan de schenen

HeatToen mijn broer voorstelde om samen Heat (1995) te kijken hoefde ik niet lang na te denken. Ik had deze bijna drie uur durende thriller vorig jaar nog gezien, maar zo’n goede film laat je natuurlijk niet schieten als je het nog een keer kan zien – al was het maar om Robert De Niro en Al Pacino samen op het witte doek te zien.

Tegenwoordig lijken beide grootheden een beetje moe van grote filmrollen, maar Heat haalde medio jaren 90 nog het beste in deze mannen naar boven. Pacino speelt een gedreven agent die zijn privéleven maar al te graag opoffert om topcriminelen als het personage van De Niro op te pakken.

Neil McCauley (De Niro) is een geslepen crimineel die leeft volgens een efficiënte code. Zijn code dicteert dat hij binnen dertig seconden alles op moet kunnen geven en zodoende laat hij zichzelf niet aan comfort wennen. Hij heeft een mooi huis in Los Angeles, maar heeft nooit de moeite gedaan meubels te kopen. De code werkt goed en McCauley is een grote onbekende voor de politie.

Toch heeft ook een topcrimineel als hij af en toe hulp nodig en kan hij rekenen op een vaste groep handlangers. Het leven van deze mannen veranderd ingrijpend wanneer een overval op een waardetransport niet helemaal vlekkeloos verloopt. McCauley en zijn vrienden komen in het vizier van agent Hanna (Pacino), die zich als een hongerige teek vastbijt in zowel de zaak als het leven van de heren.

Dat er nogal wat gebeurt tijdens het grote onderzoek van Hanna moge duidelijk zijn als je de speelduur van de film in ogenschouw neemt. Regisseur Michael Mann had maar liefst 170 minuten nodig om het verhaal te vertellen, hoewel hierbij aangetekend mag worden dat de film ook veel tijd kwijt is aan sfeerverhogende scènes waarin weinig noemenswaardigs gebeurt.

Mann was voor de gelegenheid overigens ook op de stoeltjes van schrijver en producent gaan zitten, waardoor de film echt in zijn visie is uitgevoerd. Deze kerel heeft duidelijk oog voor fraaie beelden en sfeervol geluid, want Los Angeles is op haast pornografische wijze in beeld gebracht. Kosten noch moeite waren gespaard tijdens het filmen van de film en ik zou haast wensen dat ik het in 1995 in de bioscoop had gezien.

Je zou denken dat het grote aantal sfeerverhogende scènes de film onnodig lang maken, maar het zijn eerder enkele minder goed uitgewerkte personages die overbodig voelen. Zo had van mij het privéleven van Hanna achterwegen gelaten mogen worden. Hij gaat zo op in zijn werk dat hij zijn vriendin niet eens mist, maar McCauley hunkert juist naar gezelschap. Het is een typerend contrast tussen deze mannen, maar ik vond het eigenlijk onnodig zoetsappig.

Gelukkig zijn er tal van interessante personages. Wat te denken van de maniakale Waingro (Kevin Gage) of de gluiperige bankier Van Sant (William Fichtner)? Zelfs de stiefdochter van Hanna (Natalie Portman) – overbodig als ze is – doet de film een goede dienst door zijn menselijkheid te onderstrepen. En dan zijn er nog Trejo (Danny Trejo) en Breedan (Dennis Haysbert), twee  mannen in McCauley’s organisatie die eigenlijk meer screentime verdienen.

Het blijft een topfilm en als je het net zoals ik nooit in de bioscoop hebt gezien dan heb je aan de Blu-Ray versie nog een goed alternatief. Heat ziet er ook tegenwoordig nog uitstekend uit en het verhaal – hoewel misschien een beetje onorigineel – zal je bijna drie uur lang geboeid voor je televisie houden.

[Heat | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s