Klappen op de cockpit

Tech RomancerJarenlang had mijn broer de obscure vechtgame Tech Romancer in zijn collectie. Een tijdje geleden deed hij deze van de hand, maar niet aan mij. Een pijnlijk moment, want ik had deze onbekende Dreamcast game graag aan mijn verzameling toegevoegd.

Tech Romancer is wat je noemt een echte 3D vechtgame. Niet alleen zijn de graphics 3D, maar je kan ook vrij bewegen in de arena’s. De naam doet wellicht vermoeden dat liefhebbers van technologie het tegen elkaar opnemen, maar niks is minder waar. In deze game neem je controle over gigantische robots zodat je tegen je vrienden kan vechten in een complexe variant op Power Stone.

Het is een spirituele opvolger van Cyberbots, een eveneens obscure vechtgame uit de jaren 90 waarin je ook al met robots speelde. Alle personages zijn een hommage aan bekende Japanse mecha, hoewel deze referenties waarschijnlijk op dovemans oren vallen in het Westen. Gelukkig maakt dit weinig uit, want de vormgeving van Tech Romancer is hoe dan ook op en top Capcom.

Eigenlijk weet je meteen dat je met een Capcom game te maken hebt zodra je de announcer hoort. Deze kerel had eerder namelijk al Street Fighter Alpha 3 ingesproken. Zijn stemgeluid is onmiskenbaar en ook in deze game nog steeds redelijk overdreven. Wat dit betreft valt hij goed in de toon met de rest van het geluid, dat gedomineerd wordt door het commentaar van de opgewekte piloten van de robots. Je verstaat ze niet met hun Japanse kreten, maar je krijgt wel de indruk dat ze het naar hun zin hebben.

En geef ze eens ongelijk. Als bestuurder van een gigantisch oorlogswapen vernielen ze alles in zicht. Helaas is het besturen van zo’n robot weinig intuïtief. Zo heb je 2 standaard aanvallen en moet je springen en blocken door op een knop te drukken. Blocken doe je wat mij betreft door naar achteren te duwen, dus elke keer als ik een game speel waarin dit met een knop moet gebeuren is het weer even wennen. Ook springen met een knop voelt vreemd, hoewel sommige personages zo zwaar zijn dat ze zich niet eens aan de zwaartekracht kunnen onttrekken.

Ook is er de mogelijkheid om speciale wapens te gebruiken. De manier om deze te bemachtigen is niet ideaal – je moet ze uit de achtergrond of uit je tegenstander slaan – maar het voegt wel degelijk een klein beetje spanning aan gevechten toe. Rekening houden met speciale items op het slagveld zorgt er echter wel voor dat je aandacht soms van de tegenstander afdwaalt, wat natuurlijk niet de bedoeling kan zijn.

Want voor je het weet wordt je robot niet alleen in elkaar gebeukt, maar is zijn armormeter ook leeg. Zodra deze het nulpunt bereikt heb je een dik probleem, want je tegenstander kan een instant kill aanval doen zodra je tweede levensbalk op 50% zit. Zo zit Tech Romancer vol met ongebruikelijke zaken en als je geen fan bent van 3D arena’s en item- en metermanagement kan je waarschijnlijk beter terug gaan naar een traditionele vechtgame.

Vreemd genoeg zijn er in eerste instantie maar 9 speelbare personages, hoewel je er nog 5 kan unlocken. Vermoedelijk was het ontwikkelen van een complex 3D vechtsysteem zo tijdrovend dat er niet meer inzat bij Capcom. Om de spelers toch tegemoet te komen zijn de single player opties in de Dreamcast versie erg uitgebreid.

Zo zijn de achtergrondverhalen van de robots en hun piloten in Story Mode goed uitgewerkt met filmpjes en lange lappen tekst. Ook valt er het een en ander te unlocken en zijn er mini-games. Of de extra’s echt de moeite waard zijn waag ik te betwijfelen, maar de uitgebreide Story Mode is zeker bovengemiddeld goed. Wellicht dat Capcom hoopte dat deze personages in latere games nog zouden opduiken.

Dat het maar bij één Tech Romancer is gebleven is eigenlijk wel jammer. Capcom staat niet echt bekend als een wilde risiconemer, dus unieke projecten als deze zou je als gamer eigenlijk altijd moeten steunen. Het is zeker niet hun beste vechtgame uit deze periode, maar om echt het meeste uit de nieuwe ideeën van deze game te halen heb je juist een vervolg nodig.

Helaas is het vooralsnog niet eens op iets anders dan de Dreamcast uitgekomen. Hierdoor bevindt het zich in exclusief gezelschap als Project Justice en Cannon Spike en is het door de meeste gamers al lang weer vergeten. En met “de meeste gamers” bedoel ik natuurlijk een kleine groep Capcom die-hards. Jammer genoeg kan ik het ook wel vergeten om het binnenkort weer eens te spelen nou mijn broertje dit familie-erfstuk heeft verpatst. Dan maar hopen dat Capcom eens werk gaat maken van een Dreamcast collectie…

[Tech Romancer | Dreamcast | Regio: PAL]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s