Doorzettingsvermogen vereist

Mega Man Zero 2De Mega Man Zero games lijken uit een ver verleden te komen, waarin games gemaakt werden door sadistische maniakken. En dat is prima. Het leven is zwaar en niet alles hoeft eenvoudig te zijn. Mega Man Zero 2 is waarschijnlijk te moeilijk is voor de gemiddelde persoon, maar gamers met doorzettingsvermogen worden beloond met een geweldige game.

Mega Man Zero 2 is de logische opvolger van Mega Man Zero. Geheel traditiegetrouw neemt deze tweede game alle goede punten uit zijn voorganger over, terwijl het de mindere gladstrijkt. Capcom is meesterlijk in iteratief design, getuige games als Street Fighter II, Mega Man 2 en dus ook deze bikkelharde actiegame voor de GameBoy Advance.

Je speelt wederom als Zero, een robot die verwikkeld is in een strijd tussen mensen en robots. Na de gebeurtenissen in de eerste game bleef hij doorstrijden, waardoor hij in het intro van deel 2 een versleten wrak is. Dit plotpunt dient niet alleen als springplank om een nieuw avontuur in te duiken, maar is ook een goed excuus om Zero vanaf het nulpunt te laten beginnen qua uitrusting en vaardigheden.

Hij heeft nog steeds zijn kenmerkende light saber en handpistool op zak, maar heeft nou ook beschikking over een grijphaak en een kogelwerend schild. De noodzaak van het schild blijft een beetje onderbelicht, maar een grijphaak is natuurlijk welkom in welke game dan ook. Zero is echter geen Bionic Commando en van plafond naar plafond swingen is moeilijker dan het zou moeten zijn. Toch heeft de grijphaak nog waarde als een zweepachtig wapen dat alle richtingen in kan slaan.

Je bent vrij om op elk moment van wapen te wisselen en er zijn nog genoeg mogelijkheden om ze allemaal te gebruiken – hoewel je vermoedelijk het meest zal terugvallen op je light saber. Interessant is dat wapens omhoog levelen naarmate ze je gebruikt. In het begin lijken ze nog net uit de verpakking te komen als het ware, maar nadat je ze hebt ingewerkt functioneren ze uitstekend.

Je kan je afvragen of dit eerlijk is ten opzichte van nieuwe spelers, maar de game lijkt sowieso voor veteranen van actiegames ontworpen te zijn. Zo houdt de game je speelstijl goed in de gaten. Na elke missie word je afgerekend op zaken als snelheid, tempo en gebruik van hulpmiddelen. In eerste instantie zal je je hier waarschijnlijk weinig van aantrekken, maar gaandeweg leer je dat goed spelen ook voordelen met zich meebrengt.

Net zoals in de traditionele Mega Man games kan je nog steeds krachten van bazen overnemen, maar alleen als je een A of S rank weet te halen. Lukt je dit niet dan gaat het verhaal gewoon door als altijd, maar heb je wel een nuttige vaardigheid misgelopen. De ironie is echter dat beginnende spelers meer moeite zullen hebben een goede rank te halen, terwijl juist zij de extra vaardigheden goed kunnen gebruiken.

Gelukkig zijn er nog andere strohalmen om je aan vast te houden. Na een geslaagde missie zal je bijvoorbeeld worden beloond met een nieuwe vorm van Zero. Er zijn er in totaal 10 en deze kunnen zijn inherente eigenschappen nog behoorlijk veranderen. Nog belangrijker zijn de 3 element chips die je altijd zal krijgen. Elke baas in de game is zwak tegen een van deze elementen, waardoor baasgevechten eigenlijk een formaliteit zijn als je zijn zwakte weet.

De game is zo ontworpen dat iedereen het met een beetje uithoudingsvermogen uit kan spelen, maar mocht het toch te moeilijk zijn dan kan je terug vallen op de Cyber Elves. Deze computerprogrammaatjes hebben verstrekkende gevolgen wanneer je ze activeert. Zo kan je ze opofferen om een langere levensbalk te krijgen, kunnen ze in sub-tanks veranderen, of kan je ze inzetten om een hogere ranking te krijgen.

Overmatig gebruik van Cyber Elves heeft echter wel een negatief effect op je ranking, dus het is de bedoeling om ze of niet of met beleid te gebruiken. Gelukkig is de game zo ontworpen dat het ook zonder enige upgrade uit is te spelen, dus laat je niet intimideren door de hoge moeilijkheidsgraad.

Bovenstaande systemen zorgen er op slimme wijze voor dat je altijd het meeste uit een missie wilt halen. Falen is in eerste instantie de schuld van de speler, die te gehaast of te onbezonnen te werk gaat – hoewel dat natuurlijk niet wegneemt dat sommige levels wel degelijk moeilijk zijn. Gelukkig hadden de mannen en vrouwen van Inti Creates de technologische knowhow in huis om een game te maken die heerlijk speelt, uitziet en klinkt.

De besturing is vrijwel perfect en Zero doet precies wat je van hem verlangt. In echte Mega Man traditie kan hij niet bukken, maar hij dasht met speels gemak onder laaghangende passages en kogels heen – of rechtstreeks in een afgrond als je niet oppast. Voor beginnende spelers is de dash eerder een vloek dan een zegen, maar in latere speelsessies zal je op acrobatische wijze door de levels heen zoeven.

Visueel gaat Zero 2 op dezelfde voet door als zijn voorganger. Het ziet er prima uit voor een GBA game, met veel parallax scrolling, getekende cutscenes en strakke sprites. Belangrijk is ook dat slowdown echt minimaal is. Hier en daar zal je wat sprites uit deel 1 herkennen, maar ach, dat moet kunnen.

Grote attractie in elke Mega Man game zijn natuurlijk de bazen. Thematisch behoren ze tot de minst geïnspireerde uit de hele serie – hoe vaak hebben we ijsgiganten, vlammende vogels en grote katachtigen nou al niet gezien? – maar ze zien er geweldig uit. Inti Creates is overduidelijk goed met sprites en het is eigenlijk zonde dat hun talent tot het kleine scherm van de GBA was beperkt.

Ik vind het erg jammer dat games als deze ondertussen tot de verleden tijd lijken te horen. Het is op en top een actiegame van de oude stempel en de makers kenden weinig mededogen met mindere gamers. Niet alles hoeft makkelijk en toegankelijk te zijn, maar Zero 2 is tegelijkertijd wel zo ontworpen dat het voor iedereen mogelijk is om uit te spelen.

Voor echte durfals is er ook nog een Hard Mode, waarin vijanden twee keer zo veel schade doen en je light saber niet meer kan upgraden. Als toetje hebben bazen ook nieuwe aanvallen gekregen, waardoor je wel even achter je oren krabt alvorens je met dezelfde roekeloze stijl als voorheen te werk gaat. Opvallend is wel dat de hogere moeilijkheid het beste in je spel naar boven brengt en je vaker goede rankings zal halen dan voorheen.

Eigenlijk is mijn enige echte punt van kritiek dat de moeilijkheid enorm frontloaded is. Wanneer Zero zich nog maar net bij de rebellen heeft aangesloten kan hij met zijn simpele wapens nauwelijks een deuk in een pak boter slaan, maar zodra je de element chips hebt verdampt de grootste uitdaging spontaan. De makkelijkste manier om de game uit te spelen is dan ook gewoon door blijven spelen.

Ik kan de game aan iedere fan van ouderwetse actiegames blindelings aanraden. Je zal de originele GBA release niet snel meer vinden, maar Capcom was zo aardig om ook een Mega Man Zero collectie op de DS uit te brengen. De Europese versie van dit juweeltje zal je ook niet snel tegen komen, maar de Amerikaanse is nog volop verkrijgbaar tegen redelijke prijzen. Ga ervoor, want je krijgt dan niet alleen Zero 2, maar ook het nog betere Zero 3!

[Mega Man Zero 2 | GameBoy Advance | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s