In de greep van geweld

Menace II SocietyFilms over het leven in een Amerikaanse getto eindigen meestal deprimerend. De jeugd die er opgroeit wordt dagelijks blootgesteld aan geweld en vroeg of laat zullen ze zichzelf ook verliezen in geweld en misdaad. Zo ook in Menace II Society (1993), een van de iconische films in dit genre.

De centrale vraag in het leven van Caine (Tyrin Turner) is of hij wilt leven. Als zijn opa (Arnold Johnson) hem confronteert met zijn uitzichtloze levensstijl heeft Caine hier nog geen antwoord op. Hij is immers het product van een dealende vader en een verslaafde moeder – beide ondertussen dood. Alles wijst er op dat hij zichzelf ook dreigt te verliezen in het harde gettoleven, waar externe krachten hard aan zowel zijn goede en slechte kanten trekken.

Er zijn maar twee mensen die Caine echt lijken te raken: de zeer gewelddadige O-Dog (Larenz Tate) en Ronnie (Jada Pinkett), de vriendin van Caine’s oude vriend die in de gevangenis zit. Voor O-Dog is elke nieuwe dag het begin van een geweldig avontuur, een nieuwe kans om zichzelf te bewijzen tegenover zijn vrienden. Hij hecht geen enkele waarde aan het leven van andere mensen en lijkt het juist prettig te vinden als hij een excuus heeft om geweld te gebruiken.

Ronnie moet in haar eentje zorgen voor haar zoontje van 5 en hoopt van harte dat Caine met haar mee wilt verhuizen naar Atlanta om daar een beter leven op te bouwen. Caine ziet het echter niet zitten om er met de vriendin van zijn goede vriend vandoor te gaan, en hij heeft sowieso weinig vertrouwen in zijn vermogen om zijn leven een nieuwe wending te geven.

De situatie van vrijwel alle personages in de film is enorm somber. Buurtbewoners vermoorden elkaar zonder goede reden, de politie terroriseert minderheden en families worden steeds kleiner. Deze sombere kijk op de wereld was waarschijnlijk de reden om niemand als overduidelijk goed of slecht neer te zetten. Iedereen in de getto heeft het ontzettend zwaar en niemand is er schuldig aan dat ze in deze slechte omgeving opgroeien.

Het enige wat je zelf in de hand hebt zijn je eigen keuzes. De film draait daarom vooral om de thema’s keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen. Lange tijd zien we Caine dezelfde keuzes maken als zijn maatje O-Dog en hij lijkt hier zowaar mee weg te komen. Toch komen de slechte keuzes uit zijn verleden terug als een boemerang wanneer hij eindelijk inziet dat hij iets heeft om voor te leven. Dat is niet alleen somber, maar ook erg realistisch.

Mijn enige probleem met dit soort films is dat ze zoals gezegd erg deprimerend zijn. Helden zijn al snel anti-helden en worden later vaak slachtoffer. Hierdoor is het vaak moeilijk om met de personages te identificeren, al was het maar omdat niemand graag de slachtofferrol op zich neemt. Omdat het verhaal van Caine en zijn vrienden de ene na de andere tragische wending neemt zit je wel van begin tot eind gefascineerd te kijken. Het is zeker geen feelgood film, maar dat was dan ook nooit de bedoeling.

Het erge aan Menace II Society is dat het niet moeilijk is voor te stellen dat overal ter wereld dezelfde zaken elke dag gebeuren. Voor veel mensen is dit slechts een film, maar voor nog meer zal het de alledaagse realiteit zijn. Drugs- en bendegeweld zijn natuurlijk niet beperkt tot de arme wijken van Noord Amerika, maar zijn een wereldwijd fenomeen. Een film als deze zal dit probleem niet oplossen, maar kan hopelijk wel voor wat bewustwording zorgen.

 [Menace II Society | DVD | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s