Klein en dapper

Famicom Mini: Hikari Shinwa - Palutena no KagamiEr kwam heel wat doorzettingsvermogen en afzien bij kijken, maar ik kan nou wel zeggen dat ik Kid Icarus heb uitgespeeld. Dat Nintendo deze reeks onlangs nieuw leven heeft ingeblazen is een klein wonder, want het originele avontuur van engel Pit rammelt aan alle kanten.

Nou is dat niet geheel verrassend, want de game stamt alweer uit 1986. Het hele medium van videogames zat toen nog in een grote ontwikkelingsfase en er werd in die tijd flink geëxperimenteerd. Nintendo’s R&D1 zou dat jaar twee grote games uitbrengen op de Famicom: Metroid en Kid Icarus. Het is goed te merken dat dezelfde mensen aan beide games hebben gewerkt, maar waar Metroid in grote lijnen een succes is valt er op Kid Icarus nog het een en ander aan te merken.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het spel is qua moeilijkheid helemaal frontloaded. Je moet Pit door de onderste regionen van de hel loodsen, om daarna via de normale wereld de hemel te bereiken. Zoals je thematisch gezien mag verwachten is het allerminst makkelijk om uit de hel te ontsnappen – wat heeft Pit hier eigenlijk te zoeken? – maar toch begint je avontuur hier.

Vol goede moed en een pijl en boog in de hand verschijnt Pit ten tonele. Redelijk uniek is dat het beeld in werelden 1 en 3 van beneden van beneden naar boven scrollt. Niet alleen dat, maar als je links of rechts het beeld uit loopt kom je aan de andere kant weer tevoorschijn. Dit zorgt voor een uitdaging die wezenlijk verschilt met het gros van zijn tijdgenoten, en eentje die ook behoorlijk pittig is.

Helaas is de moeilijkheid niet alleen het product van geniepig level design, maar ook van de matige besturing. Net zoals Samus Aran maakt Pit lange, zweverige sprongen. Dit maakt het foutloos navigeren van de levels op zich al onnodig moeilijk, maar dankzij de toevoeging van ijsplatformen en platformen waar je doorheen kan vallen door naar beneden te drukken zal de speler met regelmaat achter het beeldscherm in woede uitbarsten.

Gelukkig toonde R&D1 zich coulant, want slechts de helft van de levels bestaat uit dergelijke omhoog scrollende levels. De rest van de game is veel traditioneler qua design, hoewel nog steeds uitdagend op zijn eigen manier. Wereld 2 is standaard sidescrollende actie en na elk van de 3 werelden wacht je een kasteel, waarin je kamer voor kamer door een doolhof moet navigeren.

Met name deze kastelen zijn noemenswaardig, aangezien ze sterk aan de kerkers uit The Legend of Zelda doen denken. Tenminste, mindere varianten hierop in ieder geval, want de besturing is nog steeds hetzelfde en de vijanden variëren ook hier van ‘ongevaarlijk’ tot ‘ondoordacht leip.’ Met name de Eggplant Wizards zullen je het leven zuur maken, aangezien ze je kunnen veranderen in een aubergine met benen. Dat is aan de ene kant hilarisch, maar aan de andere kant ook dodelijk voor je zin om de game langer door te spelen.

Eenmaal een aubergine heb je geen andere keuze dan je te laten genezen in een speciale kamer, doorgaans ver verwijderd van de baas. Wie de moeite neemt om zich te ontdoen van deze curieuze vloek mag met zijn gehavende levensbalk vervolgens helemaal terug gaan richting baas en loopt een grote kans om andermaal in een stuk fruit te veranderen.

Toch is de kans groot dat je de kastelen na een paar keer verkennen wel uit zal spelen. Kid Icarus heeft namelijk een redelijk uniek – en matig doordacht – systeem om sterker te worden. Door vijanden te doden vergaar je harten en punten. De harten kan je bij handelaren inruilen voor diverse items, waaronder vleugels die je eenmalig redden als je in een afgrond valt of een fles heilig water dat een deel van je leven herstelt als je dood gaat.

Interessanter zijn de punten die je verdient. Deze dienen namelijk niet alleen als je score, maar ook als experience points. Door een level met X aantal punten uit te spelen zal of je kracht of je levensbalk vergroten. Beide zijn cruciaal om de moeilijkheid van de game de kop in te drukken. Ook kan je op hemelse hulp rekenen, want sommige goden zullen je belonen met een semipermanente power up als je met genoeg punten hun kamer binnen wandelt. Een sterkere boog, vlammende pijlen en zelfs een forcefield liggen allemaal op je te wachten, stuk voor stuk nuttige items.

Maar Kid Icarus zou Kid Icarus niet zijn als het je niet hard probeerde tegen te werken. Zo moet je nieuwe wapens eerst activeren voordat je ze kan gebruiken. Dit doe je door je levensbalk helemaal op te laden. De game gooit een constante stroom monsters over je heen, dus dit is moeilijker dan het misschien lijkt. Ook zijn er (onsterfelijke!) vijanden die je power ups kunnen stelen, waarna je ze terug moet kopen op de zwarte markt. Het is eigenlijk van de zotten.

De aanwezigheid van handelaren en experience points wijst overigens wel op een zekere ambitie van de makers. Beide zaken stonden in 1986 nog in de kinderschoenen en het is mooi om te zien dat men het in ieder geval aandurfde om deze elementen in een scrollende actiegame te verwerken. Kid Icarus heeft noch de goede besturing van Super Mario Bros. noch het inventieve design uit The Legend of Zelda, maar je kan wel de contouren zien van een interessante game.

Het is ondanks zijn twijfelachtige kwaliteit toch uitgegroeid tot een van Nintendo’s iconische games. De vormgeving is hier ongetwijfeld voor een groot deel debet aan. De game heeft een Grieks thema en allerlei wezens uit Griekse mythologie zijn in kindvriendelijke spritevorm aanwezig. Sprites uit deze periode hebben een soort tijdloze uitstraling en lokken bij mij daarom valse nostalgie op – vals omdat ik de game pas in 2013 echt leerde kennen.

Treffend zijn ook de lege zwarte achtergronden, toch een van de grotere weggevers dat je met een oude videogame te maken hebt. Alleen in wereld 2 zal je even van de blauwe buitenlucht kunnen genieten, want in wereld drie beweeg je alweer ’s nachts richting de hemel. Dat ene moment van variatie is echter cruciaal en doet wonderen voor de algehele sfeer van de game. Je hebt net de hel overleefd, dus laat Pit even genieten van het aardse bestaan.

Nintendo was niet te beroerd om Kid Icarus een tweede kans te geven. In 1991 brachten ze het vervolg / remake Kid Icarus – Of Myths and Monsters uit op de GameBoy. Daarna was het heel lang stil, maar dook Pit opeens op in Super Smash Bros. Brawl op de Wii. Dit optreden zou het opstapje zijn naar de wederopstanding van de serie, in de vorm van Kid Icarus Uprising op de 3DS. Ook de originele game zou nog vaker het daglicht zien.

Op de gebruikelijke digitale heruitgaven na zijn Kid Icarus op de GameBoy Advance en Kid Icarus 3D Classics noemenswaardig. De game maakte deel uit van de Famicom Mini reeks in Japan, en deze versie heb ik laatst uitgespeeld. Net zoals de andere games in deze reeks was de originele verpakking in miniatuur opnieuw uitgebracht, met daarin de GBA cartridge. Het is een prachtig hebbeding en de emulatie is vergelijkbaar met die van de NES Classics reeks in Europa.

De 3D Classics versie is exclusief voor de 3DS en geeft de game een nodige grafische update. Dit moest ook wel, omdat een 3D effect met lege zwarte achtergronden niet echt goed uit de verf zou komen. Ik heb deze versie niet gespeeld – en vraag me oprecht af waarom deze game de voorkeur kreeg boven betere games – maar als je anno nu Kid Icarus wilt spelen lijkt dit me de beste optie.

Ondanks het feit dat Nintendo de serie nieuw leven in heeft geblazen blijft de originele game echter erg hit & miss. Ik kan de graphics waarderen om hun eenvoud en de muziek vanwege zijn periodegeluid. Ik kan zelfs de hoge moeilijkheidsgraad tot op zekere hoogte goedkeuren, vooral in de kastelen waar je met een strijdplan te werk moet gaan.

De besturing en het omhoog levelen kan ik echter niet goed praten. R&D1 is sinds jaar en dag een van Nintendo’s meest productieve studio’s, maar deze game had duidelijk nog even in de oven gemoeten. Trots ben ik wel dat ik nou bij de selecte groep Kid Icarus uitspelers behoor, maar echt blij ben ik niet.

[Famicom Mini: Hikari Shinwa – Palutena no Kagami | GameBoy Advance | Regio: Japan]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Klein en dapper

  1. Pingback: De legende opnieuw verteld | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s