Nieuwe kleren voor oude man

New Super Mario Bros.Het is moeilijk te geloven dat New Super Mario Bros. alweer uit 2006 stamt. In nauwelijks 7 jaar tijd heeft deze game maar liefst 3 vervolgen gekregen, waarvan precies nul op de Nintendo DS. Dat zal verklaren waarom ik het nog steeds af en toe in mijn DS stop. Niet omdat het zo goed is, maar omdat je als fan van het genre nou eenmaal weinig alternatieven hebt.

Hoewel Nintendo recentelijk heel wat nieuwe Mario games heeft uitgebracht duurde het verdacht lang voordat NSMB uitkwam. De laatste 2D Mario game was namelijk Super Mario Land 2 voor de GameBoy, een game uit een ander tijdperk. Men probeerde op de DS nog in de vraag te voorzien met gemankeerde titels als Yoshi’s Island DS en Super Princess Peach, maar het was duidelijk dat het grote publiek toe was aan een nieuwe Mario sidescroller.

En hoe! NSMB gaat de geschiedenis in als een van de meest verkochte games aller tijden. Als we critici rond de millenniumwisseling mochten geloven waren 2D games dood, maar de 30 miljoen verkochte exemplaren van deze game bewijzen toch anders. Niet verbazingwekkend ook, want fans moesten zo’n 14 jaar wachten en zaten dus al een tijdje op droog kruid. De verkoopcijfers zijn indrukwekkend, maar is het eigenlijk wel zo’n goede game?

Het is makkelijk om te zeggen dat het de beste van zijn soort is op de DS. Maar als de alternatieven zo zwak zijn zegt dat natuurlijk niet veel. Laten we daarom eens kijken naar wat het spel te bieden heeft, zowel als een Mario game als een handheld game.

Mario zelf was nog nooit zo flexibel als in NSMB. In voorbijgaande jaren zagen we hem vooral rennen en springen, maar hij kan nu ook tegen muren aan springen en een buttstomp doen. Die laatste heeft hij ongetwijfeld van Yoshi en Wario afgekeken, maar deze techniek voelt ook zeer natuurlijk aan bij Mario. Het tegen muren aan springen komt uit Mario 64 en werkt uitstekend in een 2D game.

Ook afgekeken van Mario 64 is de mogelijkheid om na een sprong er nog twee te doen, waardoor je met goede timing verder en hoger kan springen dan normaal. Het werkte goed in de N64 game en voelt ook hier erg natuurlijk aan. Deze nieuwe vaardigheden zorgen voor de nodige acrobatische capriolen en zijn ontegenzeggelijk goed ontwikkeld.

Kenmerkend voor de serie zijn de power ups. De paddenstoel en vuurbloem keren terug uit de oude games, aangevuld door de Mini Mushroom, Blue Shell en Mega Mushroom. De Mini Mushroom doet precies wat je verwacht en maakt Mario en stuk kleiner dan normaal. Hij is te licht om vijanden plat te stompen, maar kan wel over water rennen en lange, zweverige sprongen maken. Ook zijn er buizen waar je alleen met mini Mario in kan.

Minder interessant zijn de overige twee power ups. Met de Blue Shell kan je Mario veranderen in een ongeleid projectiel, dat je alleen kan laten springen. Met wat kunst- en vliegwerk glijd je zo door de levels heen, maar dit voelt nooit bijster bevredigend. De Mega Mushroom blaast Mario tijdelijk op tot scherm-vullende proporties, zodat je letterlijk alles in je pad kapot kan lopen. Het is niks meer dan een ludieke easy mode, die je zelden nodig zal hebben.

Twee van de drie nieuwe power ups zijn dus niet bijster interessant, maar goed, Mario games kan je al sinds jaar en dag ook zonder een enkele power up uitspelen. De vuurbloem was toch altijd al mijn favoriet, dus zo’n ramp is het ook weer niet. En sowieso is Mario nu behendiger dan ooit tevoren, wat de noodzaak voor power ups verder vermindert.

Wellicht nog belangrijker dan Mario zelf is het levelontwerp, dat van oudsher ijzersterk is. Het is op dit punt dat NSMB het meeste teleurstelt. De levels zijn namelijk niet alleen hevig geïnspireerd door het ontwerp uit oudere games – met name Super Mario Bros. 3 – de ontwerpers haalden ook niet het maximale uit de nieuwe power ups.

Het is een pijnlijke constatering dat ik grote delen van bijna elk level al eens eerder had gezien. Verdeeld over 8 werelden kom je de bekende bos, grot, onderwater, spookhuis en kasteellevels tegen, met slechts heel weinig nieuwe ideeën. In wereld 7 zitten levels waar Mario voorzichtig over richels moet lopen, maar dat is zo ongeveer de enige vernieuwing. Onvoorstelbaar van een game dat het woord nieuw in de titel draagt.

Ook vreemd is het feit dat je maar weinig nieuwe vijanden tegen zal komen. Het zijn vooral Goomba’s en Koopa Troopa’s die hier de klok slaan, aangevuld met alle standaard monsters die je mag verwachting van een Mario game. Niet erg natuurlijk, maar ook niet erg nieuw. Het toppunt van gebrekkige creativiteit is Baby Bowser, die je halverwege elke wereld op dezelfde manier moet verslaan. Ik weet niet wat er ooit met de Koopa Kids is gebeurd, maar het is schandalig dat ze hier niet voor wat variatie zorgen.

Als een nieuwe Mario game is het dus een verdeeld succes, maar hoe vaart het louter als handheld game genomen? Een stuk beter. Omdat het in feite de meest soepele Mario actie is sinds Super Mario World heeft de game qua speelbaarheid weinig concurrentie op welke handheld dan ook. NSMB parasiteert onbeschaamd op successen uit het verleden, maar wel op een manier die slechts voor weinig games is weggelegd, aangezien er maar één Mario serie is.

De geleende elementen voelen weliswaar bekend aan, maar zorgen er wel voor dat het eindproduct zeer solide is. De naam doet anders vermoeden, maar het devies was duidelijk beter goed gestolen dan slecht verzonnen. Het enige wat het tipt aan het gebrek aan originaliteit is de kwaliteit van het levelontwerp. Door een sidescroller heenrennen terwijl je op monsters springt en bakstenen kapot ramt ging nog nooit zo lekker als in deze game.

Met 70 levels ben je ook verzekerd van een avontuur van formaat, hoewel de individuele levels vaak aan de korte kant zijn. Kwalijk voor een handheld game is wel dat je voortgang niet na elk level wordt opgeslagen. Pas als je een kasteel hebt uitgespeeld krijg je de optie om te saven. Dit is duidelijk een verwijzing naar Super Mario World, maar is volledig misplaatst in een handheld game. Natuurlijk kan je de DS dichtklappen om later verder gaan, maar dit is geen ideale oplossing. Pas als je het spel hebt uitgespeeld kan je op elk moment saven.

Het zou geen DS game zijn zonder touch screen functie, maar de makers hebben zich gelukkig ingehouden. Je kan door op de worldmap te drukken naar een andere wereld warpen, of in een level een opgeslagen item oproepen. In Super Mario World kon dit nog door gewoon op de select knop te drukken, maar hier moet je helemaal uitwijken naar het onderste scherm – vernieuwing!

Om toch het meeste uit het touch screen te halen heeft men de minigames uit Mario 64 DS ook in deze game gestopt. Het feit dat dit precies dezelfde minigames zijn is natuurlijk vreemd, maar ik heb door de jaren heen veel plezier beleefd aan deze games door ze op reis met vrienden te spelen. Er is ook nog een versus modus waarin je tegen een vriend kan spelen om zoveel mogelijk sterren te halen. Het is geen superoriginele modus ofzo, maar toch een leuke extra.

Het enige punt waar NSMB wel duidelijk heeft vernieuwd is de presentatie. Achtergronden zijn felgekleurd en 2D, terwijl Mario en kornuiten uit polygonen bestaan. Dit zorgt voor een duidelijke visuele dissonantie, hoewel je er uiteindelijk wel aan went. Ik vind de 3D modellen niks om over naar huis te schrijven en het uiterlijk van het spel was zeker beter geweest als men gewoon sprites had gebruikt.

De muziek bestaat voor het overgrote deel uit vrolijke nieuwe nummers. Zoals bij alle Mario games heeft elk soort level zijn eigen muziekje en Nintendo’s componisten hebben een redelijke soundtrack afgeleverd. Vernieuwend (jaja!) is het feit dat vijanden en power ups op bepaalde noten in de muziek reageren door omhoog te springen of een onverwachte beweging te maken. Het is een hele simpele toepassing van muziek, maar zeker een leuke toevoeging.

Om terug te komen op de originele vraag, is NSMB eigenlijk een goede game, zoals de verkopen doen vermoeden? Ja en nee. Het is een van de minst originele Mario games die je ooit zal spelen, maar feit is wel dat het een bovengemiddeld goede sidescroller is. Het pist qua design over Yoshi’s Island DS en laat Super Princess Peach zien dat het niet erg is om ook een paar uitdagende levels in je game te hebben.

Aan de andere kant is de heerlijke besturing niet genoeg om je Super Mario Bros. 3 en Super Mario World te doen vergeten. Deze oude games hebben uiteindelijk meer kwaliteit en creativiteit te bieden. Gelukkig zag Nintendo dit ook in en zouden de 3 vervolgen op New Super Mario Bros. allemaal ambitieuzer zijn. Daar heb je als DS bezitter niet zo heel veel aan, maar het is goed om te weten dat deze game in ieder geval een springplank bleek te zijn naar nog betere games.

[New Super Mario Bros. | Nintendo DS | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Nieuwe kleren voor oude man

  1. Pingback: Tijd om te bouwen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s