En toen waren ze wakker

Dawn of the DeadZombie (1979) kreeg me dusdanig in de stemming voor zombiefilms dat ik meteen ook maar Dawn of the Dead (1978) weer eens van stal haalde. George A. Romero’s klassieker wordt door velen gezien als een meesterwerk in het genre en niet geheel zonder reden.

Dawn of the Dead doet heel veel dingen immers heel goed. Het draait om een groepje van vier mensen die noodgedwongen een zombie uitbraak per helikopter proberen te ontvluchten. Ze komen echter niet verder dan een winkelcentrum, waar ze zijn aangewezen op hun eigen vindingrijkheid en tolerantie voor elkaar.

Voor het overgrote deel van de film volgen we eigenlijk alleen maar de vier hoofdpersonages, iets dat een interessant feit op zich is. Stephen (David Emge) is de helikopterpiloot, Francine (Gaylen Ross) zijn zwangere vriendin, Roger (Scott Reiniger) een bevriende S.W.A.T. agent en Peter (Ken Foree) een imposante collega van Roger.

Opvallend is hoe verschillend de personages zijn. Stephen wilt zichzelf constant bewijzen, Francine wilt niet afhankelijk van de mannen zijn, Roger denkt niet al te zwaarwegend over moeilijke beslissingen en Peter heeft overleven als hoogste prioriteit. Je krijgt de indruk dat dit viertal onder andere omstandigheden nooit met elkaar overweg zou kunnen gaan, maar door de onwerkelijke situatie waarin ze verkeren moeten ze wel respect voor elkaar opbrengen.

Een van de mooiere momenten in de film is wanneer ze besluiten dat ze voorlopig in het winkelcentrum blijven wonen en het zombievrij gaan maken. Alsof ze een videogame aan het spelen zijn gaan ze van winkel naar winkel om zo de benodigdheden bij elkaar te verzamelen om de klus te klaren. Als ze dan daadwerkelijk met grof geschut de zombies te lijf gaan staan deze natuurlijk geen kans.

De veiligheid blijkt echter maar van korte duur, want Roger brengt zichzelf onnodig in de problemen en er duiken ook kwaadwillende mensen op. Zoals typisch is voor dit soort verhalen zijn het uiteindelijk menselijke problemen die de groep opbreken. Veiligheid is uiteindelijk slechts een gevoel dat je zelf creëert, maar zodra andere mensen de rust verstoren wordt je met de neus in de realiteit gedrukt. En de realiteit is zeker tijdens een zombie uitbraak een bitch.

Ik kan me herinneren dat ik de film als kind vrij eng vond, maar de zombies houden tegenwoordig niet echt over. Niet alleen zien ze er niet al te best uit – het enige echte minpunt aan de film – maar als je ouder bent realiseer je ook des te beter dat het vooral medemensen die gevaarlijk zijn en niet wezens die zich met het tempo van een slak voortbewegen.

Toch is de film na al die jaren wel nog steeds reuze sfeervol. Een winkelcentrum gevuld met zombies en lege winkels, zoiets zie je niet elke dag. Romero wist perfect zowel het bekende aangezicht van een winkelcentrum over te brengen alsmede van het onbekende aangezicht van een winkelcentrum overspoeld met niet-menselijke figuren.

Belangrijk onderdeel van de sfeer is de soundtrack, die wisselt van joviaal tot absurd. Soms krijg je het idee dat je naar een actiefilm kijkt en soms lijkt het meer op een soap. Dit zorgt ervoor dat de film onvoorspelbaar blijft, iets wat de spanning natuurlijk alleen maar ten goede komt.

Wat ook helpt is het enorm hoge gehalte aan bloed en gore-effecten. De legendarische Tom Savini stond aan het roer van de visuele effecten en zoals we van hem gewend zijn spat het bloed haast van je scherm. De film mag dan wel niet angstaanjagend meer zijn, bloederig is het nog steeds. Leuk is ook dat Savini – zoals wel vaker – een kleine cameo heeft, compleet met zijn kenmerkende snor.

Dawn of the Dead was zo’n groot succes dat het menig imitator zou inspireren. In Italië werd de film uitgebracht onder de naam Zombi, waar regisseur Lucio Fulci nog handig op zou inspelen door zijn zombiefilm Zombi 2 te noemen. De twee films hebben helemaal niks met elkaar te maken, maar dat zou Fulci ongetwijfeld een worst zijn geweest. Tegenwoordig zijn dit soort ludieke acties moeilijk te geloven, maar er zijn zowaar nog meer onofficiële Zombi vervolgen uitgebracht.

Om diverse redenen zijn er veel officiële versies van Dawn of the Dead, variërend tot internationale versies gemonteerd door Dario Argento tot een heuse remake uit 2004. Het is soms verwarrend om bij je favoriete versie uit te komen, maar ik hield ditmaal bij Romero’s versie op Blu-Ray. Het beeld is trouwens zo helder dat de soms matige make-up op de zombies erg goed te zien is.

De film is hoe dan ook uitstekend. Het verhaal is complexer dan het op eerste gezicht lijkt, zeker als je bedenkt dat sterke vrouwelijke en zwarte hoofdpersonages in die tijd allerminst vanzelfsprekend waren. Het is entertainment dat zowel op een laag als hoog niveau de juiste zintuigen weet te stimuleren en mag wat mij betreft als een echte genreklassieker gezien worden.

[Dawn of the Dead | Blu-Ray | Regio: 2]

3 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

3 Reacties op “En toen waren ze wakker

  1. Pingback: Onrust in dodenland | patraversus

  2. Pingback: Heftige dagen in zombieland | patraversus

  3. Pingback: Kometen kijk je ‘s nachts | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s