Mutanten versus freaks

TMNT - Mutant WarriorsAls imitatie de hoogste vorm van vleierij is dan zal Capcom zich erg geëerd voelen. Geen game werd begin jaren 90 immers zo gekopieerd als Street Fighter II. Elke maand verscheen er wel een nieuwe kloon, waar Konami’s TMNT Tournament Fighters een van de meest ondergewaardeerde moet zijn.

Konami was in de jaren 80 zelf nog genrepionier met Yie Ar Kung-Fu, dus het is niet vreemd dat ook zij een duit in het zakje wilden doen. Het verlangen om Street Fighter II te klonen resulteerde uiteindelijk in drie Turtles games voor respectievelijk de NES, Super NES en Mega Drive. De Japanse versie van de Super NES game – Mutant Warriors – stop ik nog geregeld in mijn Super NES.

Je hebt in deze game slechts 12 speelbare personages, wat op het eerste gezicht misschien weinig lijkt. Ze spelen echter zo verschillend dat het in de praktijk geen probleem is. Wel is het apart dat het gros van de cast uit obscure personages bestaat die je nooit in de tekenfilm hebt gezien. Natuurlijk zijn de Turtles speelbaar, evenals Shredder, maar wie zijn freaks als War, Armaggon en Wingnut?

De vreemde gezichten zijn even wennen, maar als je het spel speelt is de invloed van Street Fighter II direct merkbaar. De meeste personages voelen namelijk aan als een mix – of een mutatie als je wilt – van diverse Street Fighter personages. Leonardo is Ryu met een vleugje Zangief, Shredder heeft iets weg van Balrog en Sagat, Mike mixt Guile met Blanka en ga zo maar door.

Dit is wellicht niet bijster origineel, maar Konami had zo goed naar Street Fighter II gekeken dat het spel uitstekend speelt. Zo hield men de besturing simpel en gebruik je alleen de vier face buttons om mee aan te vallen. De besturing reageert verder uitstekend en je zal geen enkel probleem hebben om special moves uit te voeren met de d-pad.

Konami was hun tijd zelfs een beetje vooruit door het spel van super moves te voorzien. Je laadt je supermeter op door veel aan te vallen en voert een verwoestende super move uit door simpelweg op A en X te drukken. Dit super systeem is allerminst perfect, maar het geeft wel aan dat de makers ook vooruit dachten.

Typerend voor een console vechtspel is dat balans ver te zoeken is. Sommige moves hebben zo veel invincibility frames dat je tegenstander paranoïde zal worden. Denk bijvoorbeeld aan uppercuts van Armaggon en Mike die met de juiste timing door welke aanval dan ook heen zullen gaan. Ook aan de super moves had nog even gesleuteld mogen worden. Je supermeter laadt heel langzaam op, maar als je eenmaal een super hebt bemachtigd dan heeft je tegenstander een groot probleem.

Tournament Fighters zal daarom door de echte vechtspelfanaten niet al te serieus genomen worden. Gelukkig zegt balans niet alles en valt er voor coulante gamers nog veel plezier te beleven. Als meerdere personages ongebalanceerd zijn dan heffen de problemen elkaar immers ook voor een deel op.

Grafisch gezien is het spel ijzersterk en doet het niks onder voor Street Fighter II op hetzelfde systeem. Sterker nog, wat mij betreft ziet het er beter uit. De sprites zijn groot en degelijk geanimeerd, terwijl de achtergronden doorgaands kleurrijk en gedetailleerd zijn. De achtergronden zijn ook gevuld met bekende personages uit de tekenfilm, wat nog meer vragen oproept waarom ze niet speelbaar zijn.

Het geluid heeft die typische Konami sound en is erg goed verzorgd. Achtergrondmuziek is vrolijk en energiek, de voice samples klinken helder en zelfs het Konami pauze geluidje is er. Het enige minpunt dat ik me kan bedenken is dat James Avery niet was ingehuurd om Shredder in te spreken. Een gemiste kans zullen we maar zeggen.

Vergeleken met de twee andere console versies is de Super NES versie wat mij betreft de beste. De NES en Mega Drive games hebben minder (doch andere) speelbare personages, terwijl de Super NES versie het lekkerste speelt en het beste uitziet. Je zou een lans kunnen breken voor de soundtrack van de Mega Drive versie, maar dat is ongeveer de enige reden om die versie te spelen in plaats van de Super NES game.

Opvallend genoeg was het spel nog slachtoffer geworden van censuur in het Westen. In de Japanse versie laat het vrouwelijke personage Aska vrolijk haar bips zien, maar in de Westerse versies heeft ze opeens een braaf broekje aan. Ook haar wiebelende borsten zijn uit haar winpose gehaald. Aan de ene kant vind ik dit erg betuttelend, maar aan de andere kant hebben dit soort Japanse praktijken eigenlijk niks te zoeken in een Turtles game.

Maar goed, censuur of niet, de komende jaren zal Mutant Warriors nog veelvuldig gespeeld worden in mijn huis. Het is niet de meest originele kloon van Street Fighter II, maar wel een van de betere. Het spel geeft je een ideaal excuus om een stel mutanten en freaks op elkaar los te laten, iets dat hoe dan ook vermakelijk is.

[TMNT – Mutant Warriors | Super Famicom | Regio: Japan]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Mutanten versus freaks

  1. Pingback: Held op bezoek bij ninja | patraversus

  2. Pingback: Zweten tot het einde | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s