Toegift van solide geesten

Metal Gear SolidV has come to.” Er was geen touw vast te knopen aan de recente Metal Gear Solid 5 trailer, maar ik was zodanig onder de indruk dat ik meteen besloot Metal Gear Solid weer eens uit te spelen. Nee, niet de Playstation klassieker en zelfs niet de remake op de GameCube. Ik heb het over de GameBoy Color versie!

Metal Gear Solid is een erg ongelukkig gekozen naam voor deze game. Het is namelijk niet eens een beetje gebaseerd op zijn voorganger op de Playstation. Vreemd genoeg is het een alternatief vervolg op de MSX2 versie van Metal Gear. De aap komt uit de mouw als je de Japanse titel ziet: Metal Gear – Ghost Babel. Aha, de westerse naam is dus niks meer dan een marketingtruc.

Normaal gesproken zou ik hier schande over spreken, maar laten we eerlijk zijn, het betreft een GBC game die alle hulp goed kon gebruiken. En terecht, want men had overduidelijk veel tijd en talent in dit project geïnvesteerd. Konami is vergeven dat ze deze ambitieuze titel niet de markt op stuurde zonder een garantie van op zijn minst naamsbekendheid.

Dat maakt het evenmin niet minder vreemd dat het spel een alternatief vervolg is op het originele Metal Gear en in feite Metal Gear 2 en Solid totaal negeert. Hideo Kojima’s eigen fan-fiction zeg maar, verteld in een 8-bit stealthgame. De beste man is soms onnavolgbaar.

Hoewel de game pretendeert dat zijn twee voorgangers niet bestaan is de technologische vooruitgang in die games allerminst vergeten. Je kruipt wederom in de huid van Solid Snake en hij kan in 8 kanten bewegen, over vloeren kruipen, tegen muren aan schuren en een veelvoud aan wapens gebruiken. Hij ziet er misschien niet zo uit, maar hij speelt wel degelijk als een moderne spion.

Om de draagbare aard te faciliteren is het spel opgedeeld in 13 levels. Het ontwerp van de levels is getrouw aan de serie en Snake heeft er nog een hele klus aan om onopgemerkt het fort van een militante generaal binnen te dringen. Zoals vanouds heeft hij een microfoontje in zijn oor en oude bekenden als kolonel Campbell en Mei Ling zullen je voorzien van de nodige informatie en plotontwikkeling, evenals nieuwe gezichten als CIA agent McBride en de toepasselijk genaamde Weasel.

Hoewel je kompanen redelijk praatziek zijn doet Snake er nog het beste aan om zijn hoofd bij de huidige opdracht te houden. De truc zit hem immers in het onopgemerkt door de levels heen komen. Woeste honden, vrijheidsstrijders en militante commando’s hebben allemaal hun ogen op jou gericht en het kan nog verdomd moeilijk zijn om je aan hun blik te onttrekken.

De kracht van het spel – en de serie in het algemeen – zit in het feit dat de levels haast als puzzels ontworpen zijn. Op zichzelf genomen zijn je vijanden niet bijster indrukwekkend, maar de wereld van Metal Gear Solid is ook bezaaid met camera’s, valluiken en andere zaken die je positie weg zullen geven. Eenmaal ontdekt trigger je een alarm waarna vijanden massaal op je afkomen en je radar tijdelijk onbruikbaar is.

Gelukkig zijn er meerdere manieren om je te verstoppen en als dat faalt kan je altijd terug vallen op je arsenaal. Snakes voorliefde voor kartonnen dozen komt nog goed van pas en als dat niet helpt dan heb je altijd nog je machinegeweer. Vijanden vermoorden is echter funest voor je ranking na een level, dus je doet er goed aan om onopgemerkt te blijven.

Metal Gear Solid zet gelukkig ook de traditie voort van totaal absurde namen voor de bazen. Snake vecht ditmaal tegen de overlevende leden van Black Chamber, een commando unit die vanuit de schaduw van Snakes oude groep Foxhound opereerde. Met heerlijke namen als Pyro Bison en Slasher Hawk weet je in ieder geval dat ze niet alleen met het grootste gemak in een Mega Man X game passen, maar ook dat ze een vreemd achtergrond verhaal hebben.

Aan het einde van de game wacht je overigens niet het einde van de game. Geïnspireerd door de Playstation versie zijn er een flink aantal VR-missies te spelen en voor de echte die-hards is er ook een mission mode waarin je oude levels voorzien van nieuwe opdrachten kan spelen. Met name de VR-missies zijn van toegevoegde waarde, met enkele pittige uitdagingen en vette muziek uit Metal Gear en Metal Gear 2.

Vergeleken met de moderne Metal Gear Solid games is het ook verrassend gegrond in de realiteit. Natuurlijk hebben de leden van Black Chamber zo hun eigenaardigheden, maar ze lijken vrij normaal vergeleken met personages als Vamp of The Pain. Het plot is rechtdoorzee en gelukkig vrij van onzin als nanomachines.

In tegenstelling tot veel oude GameBoy games is het redelijk goed verjaard. Grafisch stelt het misschien niet zo veel voor, hoewel de cutscenes voorzien zijn van karakteristiek artwork. Ook de muziek heeft de tand des tijds doorstaan en heeft een heerlijke retrosound. Het enige waar ik me echt aan ergerde was level 5, waar je in kartonnen dozen een doolhof van lopende banden moet navigeren. Één minder level in een game die er 13 heeft is natuurlijk niks en het valt al helemaal in het niet als je de overvloed aan extra speelmodi in acht neemt.

Metal Gear Solid is een zeer ambitieuze titel en Konami sloeg de plank gelukkig niet mis. Ze verdienen veel krediet voor het ontwikkelen van een consolewaardige game voor een systeem waar zelfs Nintendo zich weinig raad mee wist. Het is één van de weinige GBC games die nog steeds de moeite van het spelen waard is en ik kan het fans van Metal Gear dan ook alleen maar aanraden.

[Metal Gear Solid | GameBoy Color | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Toegift van solide geesten

  1. Pingback: Konami heeft er zin in | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s