Op straat vechten

Super Street Fighter II Turbo RevivalEen van de games waar ik me al jaren mee vermaak is Super Street Fighter II Turbo Revival op de GameBoy Advance. De kwaliteit van het spel is even evident als de absurdheid van de naam. Het is in feite een Super NES variant op Super Street Fighter II Turbo, hoewel die game nooit op de Super NES was uitgebracht.

Revival kwam op een cruciaal moment uit. SNK was eerder in 2001 al kopje onder gegaan en met hun ook de NeoGeo Pocket Color. Fans van handheld vechtspellen waren dus op de GBA aangewezen voor hun vermaak, waar Capcom klaar stond om hun hele Super NES catalogus te porten.

Revival zag er veelbelovend uit, maar Capcom had in het verleden al enorme flaters geslagen met Street Fighter II op de GameBoy en Street Fighter Alpha op de GameBoy Color. Vooral eerstgenoemde was een gedrocht van een game, niks meer dan een haperende verzameling bits en bytes dat draaide hebzucht. Alpha was in ieder geval nog speelbaar, maar je moest wel gek zijn om deze game te prefereren boven tijdgenoot Match of the Millennium op de NeoGeo Pocket Color.

Gelukkig bleek mijn scepsis achteraf ongegrond. Capcom leverde eerder al degelijk werk af met Final Fight One en Revival kon op eenzelfde behandeling rekenen. Wat men in feite had gedaan was SSFIIT opnieuw creëren met de assets van de Super NES versie van Super Street Fighter II en enkele andere games.

Hierdoor is het spel meteen herkenbaar, maar zijn er ook genoeg verrassingen om het fris te houden. Oude Super NES sprites zijn bijvoorbeeld aangevuld met nieuwe animaties voor moves uit SSFIIT. Ook de ingame artwork is grondig op de schop genomen. Menu’s en eindes zijn voorzien van stijlvolle nieuwe art aan de hand van Edayan en zien er erg gelikt uit.

Interessant genoeg zijn een heleboel achtergronden helemaal opnieuw getekend. Sommige personages als E. Honda, Cammy en Sagat vechten in hun oude levels, terwijl personages als Ryu, Ken en Guile opeens verhuisd zijn. Alle grafische veranderingen en verbeteringen resulteren in een game die er vertrouwd uitziet, maar toepasselijk genoeg gerevitaliseerd aanvoelt.

Het vertrouwde gevoel komt overigens het sterkste naar voren in de speelbaarheid van het spel. Revival is opmerkelijk getrouw aan de arcade game waar het zijn identiteit aan ontleent en alles werkt in grote lijnen zoals je mag verwachten. Zaken als juggles en super moves functioneren naar behoren en ook de meeste combo’s werken nog steeds.

Het is pas wanneer je veel tijd in Training Mode besteedt dat het op zal vallen dat timing voor special moves en combo’s minder strikt is dan in de arcade versie. Dit was ongetwijfeld een concessie aan de matige d-pad van de GBA, maar het doet zeker geen afbraak aan de kwaliteit van het spel. In tegendeel, de iets lossere timing is een verademing!

Mocht je onverhoopt toch moeite hebben met special moves dan is er nog een Easy Mode om op terug te vallen. Deze activeer je door op select te drukken, waarna je moves kan uitvoeren door een richting en een actieknop in te drukken. Deze modus legt de drempel tot succes erg laag en zal vooral voor beginners meerwaarde hebben.

Capcom had verder ook nog een slimme oplossing voor het knoppenprobleem. De GBA heeft immers slechts 4 actieknoppen, wat er toch echt 2 te weinig zijn om Street Fighter mee te spelen. Men omzeilde dit gemis door het spelletje van SNK af te kijken en gaf de speler de mogelijkheid om drukgevoelige aanvallen uit te voeren.

Het was in het begin zeker even wennen om lichte en medium aanvallen onder dezelfde knop te hebben, maar dit systeem werkt in de praktijk uitstekend. Dat kan ook niet anders, want SNK toonde eerder al het gebruiksgemak van dit systeem aan met hun NGPC vechtspellen. (Om natuurlijk maar te zwijgen over de originele arcade release van Street Fighter.)

Tot slot is er de mogelijkheid om de knoppen naar eigen inzicht in te delen. Niet elk personage maakt even veel gebruik van zijn of haar standaardaanvallen, dus het is handig om een zwakke aanval naar bijvoorbeeld de L-knop te delegeren. Er is zelfs de mogelijkheid om een aanval uit te voeren door 2 knoppen tegelijkertijd in te drukken, als alternatief voor drukgevoelige aanvallen.

Met de besturing en visuele vormgeving zit het dus wel snor. Toch heb ik het gevoel dat het spel niet helemaal af was toen Capcom het op de markt bracht. Het feit dat sommige personages geen nieuwe achtergrond hebben even daargelaten zit het spel namelijk vol met vreemde bugs.

De meest notoire bug laat het spel vastlopen als je tegen Akuma moet vechten aan het einde van Single Player. Tja, speel je vlekkeloos tegen de computer en word je beloond met een zwart scherm. Akuma lijkt sowieso niet helemaal lekker geprogrammeerd te zijn, want spelers met snelle vingers kunnen voor hilarische taferelen zorgen als ze dit personage selecteren en dan snel de cursor van hem afbewegen. Dit resulteert in zaken als achtergronden die verkeerd worden weergegeven en verkeerde super finish animaties voor Ryu en Balrog.

De bugs zijn uiteindelijk een spijtige smet op een verder uitstekende game. Niet alleen speelt het lekker, maar er zijn ook nog een boel extra speelmodi. Een twee speler modus mag natuurlijk niet ontbreken en ook Endless Battle, Survival en Time Attack zijn van de partij. Er is zelfs de optie om meteen tegen Akuma te vechten en op deze manier crasht het spel gelukkig niet.

Revival was uiteindelijk een toonaangevende release. Een signaal aan de industrie dat handheld vechtspellen een zekere volwassenheid hadden bereikt. SSFIIT kan immers gezien worden als de bakermat van het hedendaagse vechtspel en een systeem dat deze game kan spelen moet wel van een zeker niveau zijn.

Ironisch genoeg gingen veel ontwikkelaars na Revival alsnog de fout in. Zo gooide SNK Playmore de goede naam van haar erfgoed ernstig te grabbel met de release van The King of Fighters EX – Neoblood en nam Capcom nog te veel hooi op de vork met de GBA versie van Street Fighter Alpha 3 Upper.

Maar goed, fouten gemaakt door anderen verminderen de pret die met Revival beleeft kan worden natuurlijk niet. Er is ondertussen ook een echte arcade port van SSFIIT op de PSP te krijgen, maar Revival geniet nog steeds mijn voorkeur. Al was het maar omdat deze versie in veel opzichten anders is, terwijl het toch trouw blijft aan zijn roots. Wat mij betreft is het verplichte kost voor elke GBA bezitter.

[Super Street Fighter II Turbo Revival | GameBoy Advance | Regio: Europa]

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Op straat vechten

  1. Pingback: Minder met meer doen | patraversus

  2. Pingback: De digitale lijdensweg | patraversus

  3. Pingback: Vechten op de oude manier | patraversus

  4. Pingback: Gevangen in lage resolutie | patraversus

  5. Pingback: Uitgepufte draken | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s