De tragiek van onsterfelijkheid

Nosferatu the VampyreOf ik zin had om Nosferatu the Vampyre (1979) te kijken? Een goede vampierfilm gaat er altijd wel in en afgelopen zaterdag zat ik dan ook lekker voor de buis. Volgens veel kenners is dit de beste film van zijn soort, dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen.

Nosferatu was niet alleen interessant vanwege zijn goede reputatie. Ook het feit dat het een sobere Duitse productie was sprak mij aan, evenals het feit dat veel scènes in Nederland waren opgenomen. Leuk feitje is dat het in zowel het Engels als het Duits was opgenomen. De Duitstalige versie had mijn voorkeur, maar het was natuurlijk de Engelstalige versie die me werd voorgeschoteld.

Het verhaal van de film is in grote lijnen gebaseerd op dat van Bram Stokers Dracula, hoewel het op een aantal cruciale punten verschilt, net als in het oorspronkelijke Nosferatu (1922). Het meest in het oog springende verschil is het feit dat graaf Dracula (Klaus Kinski) vreselijk eenzaam is. Zijn onsterfelijkheid is eerder een vloek dan een zege en hij is wanhopig op zoek naar liefde.

Relatiesites had je in die tijd nog niet, dus Dracula was er op aangewezen om te verhuizen. Zijn neurotische makelaar Renfield (Roland Topor) stuurt Jonathan Harker (Bruno Ganz) naar Transylvanië om het papierwerk in orde te maken, maar eenmaal daar aangekomen blijkt er het een en ander niet pluis te zijn in en rondom Dracula’s kasteel.

De verschillen met de meer mainstream versies van het verhaal zitten vooral in de tweede helft van de film, als Dracula voet aan wal zet in het Duitse plaatsje Wismar. Het is niet aan Jonathan, maar aan zijn geliefde Lucy (Isabelle Adjani) om een eind te maken aan Dracula’s nachtelijke terreur. De film heeft een sombere toon, iets dat ook sterk naar voren komt in het einde.

Een sterke scène vond ik die waar Lucy radeloos door Wismar loopt en haar stadgenoten probeert te overtuigen dat het niet de pest is, maar Dracula die ze moeten vrezen. De bewoners lijken niet voor rede vatbaar en vieren hun naderende noodlot uitbundig tussen de honderden ratten die met Dracula waren meegereisd op zijn schip. Het is een knap staaltje decadentie dat regisseur Werner Herzog wist vast te leggen – het dierenleed even buiten beschouwing gelaten.

Hoewel Lucy en Jonathan veelvuldig in beeld komen is het natuurlijk Klaus Kinski die als Dracula de show steelt. Hij ziet er uit als Billy Corgan met vreemde konijnentanden, maar komt desondanks toch geloofwaardig over. Dracula is ogenschijnlijk een slappe man, gekweld door zijn eenzaamheid en op het randje van waanzin. Hij is zowel menselijk als beestachtig en Kinski verdient een compliment voor zijn memorabele optreden.

De tragiek van Dracula wordt verder kracht bijgezet met de soundtrack. Twee nummers in het specifiek worden door het gros van de film hergebruikt. Deze worden vooral tijdens sfeerscènes gebruikt en zijn toepasselijk somber. Dit brengt me tevens bij het grote probleem met de film. Veel scènes gaan namelijk nergens over en voegen weinig toe aan het geheel. De film is met 107 minuten daarom ook aan de lange kant. Ik vind het jammer om te zeggen, maar Nosferatu was bij vlagen slaapverwekkend.

Een ander, ongebruikelijk probleem was het feit dat veel scènes in Nederland zijn opgenomen. Geen moment kreeg ik het idee dat Jonathan en Lucy in Duitsland woonden. Sterker nog, in sommige scènes kan je goed zien dat de film in het moderne Delft en Schiedam was opgenomen. Duitse en Franse acteurs die in Nederland een Engelstalige film opnemen die zich in Duitsland afspeelt, zoiets zie je niet vaak.

Het is erg jammer dat de film uiteindelijk mijn aandacht er niet altijd even goed bij wist te houden. De elementen die wel werken zijn immers sterk uitgevoerd. Ik kan zien waarom liefhebbers deze artistieke film hoog in het vaandel hebben staan, maar de saaiere momenten van Nosferatu waren voor mij net zo dodelijk als Dracula’s beet.

[Nosferatu the Vampyre | Blu-Ray | Regio: 2]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

2 Reacties op “De tragiek van onsterfelijkheid

  1. Pingback: Klaus draait door | patraversus

  2. Pingback: Woyzeck heeft het slecht | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s