En zijn naam was Superfly

DaikatanaDaikatana hoefde ondanks zijn beruchtheid nooit op veel liefde rekenen. Vermoedelijk zaten gamers er niet op te wachten om John Romero’s bitch te worden. Ondanks alle commotie rondom het spel wist de obscure GameBoy Color versie in het jaar 2000 onopgemerkt de markt op te glippen.

Een first person shooter vertalen naar een primitieve handheld als de GBC is natuurlijk onbegonnen werk. De mannen van Ion-Storm hadden er zelf geen trek in en lieten de ondankbare klus daarom over aan het Japanse Kemco. Hoe deze kleine studio ooit in contact is gekomen met de studio van John Romero mag Joost weten, maar het resulteerde wel in één van de meest bizarre varianten op Zelda die je ooit zal spelen.

Ik heb de PC en N64 versies van Daikatana nooit gespeeld, maar als ik het goed begrijp is het verhaal in alle drie de games in grote lijnen hetzelfde. Je speelt als Hiro Miyamoto, een Japanse vechtsport meester. Het is aan Hiro om samen met zijn kompanen Superfly Johnson en Mikiko Ebihara het legendarische zwaard Daikatana te bemachtigen, om zodoende een einde te maken aan de tirannie van Kage Mishima.

Hiro gaat op zeer ongebruikelijke wijze te werk en reist door verschillende tijdzones om zijn klus te klaren. Tijdens het avontuur kom je onder andere in het oude Griekenland, Noorwegen ten tijde van een plaag en het Los Angeles en Kyoto van de toekomst. Tenminste, dat nemen we maar aan, aangezien het lastig is deze plaatsen te identificeren aan de hand van de simplistische graphics.

Meerdere speelbare personages en een grote diversiteit aan locaties, Daikatana heeft op het eerste gezicht veel te bieden. Toch is het glas in dit geval slechts halfvol. Voor elk moment van inspiratie is er namelijk ook iets ernstig mis met het spel.

Daikatana ontleent ogenschijnlijk zijn wereldstructuur aan de klassieke Zelda games. Tot op zekere hoogte klopt dit ook: Hiro moet door labyrintachtige gebieden heen zien te puzzelen, terwijl hij met zijn zwaard vijanden te lijf gaat. Parallellen met Zelda te over, maar de spelwereld en gevechten zijn veel minder sierlijk uitgevoerd.

Zo zijn de gebieden waar je naar toe reist doorgaands erg klein. Je hebt weinig vrijheid om hier je eigen weg te bepalen en de puzzels zijn in het beste geval overduidelijk, in het slechtste geval totaal willekeurig. De gelikte spelervaring van Zelda is hier ver te zoeken, iets wat wordt verergerd door de belachelijke AI van vijanden en Hiro’s matige vechtkunsten.

Je zal tijdens je avontuur nog menig wapen oppikken, maar in principe zijn er slechts twee varianten: zwaarden en pistolen. De wapens die je vindt zijn altijd sterkere varianten op één van deze twee, waardoor je oude inventaris overbodig raakt zodra je een nieuw wapen bemachtigd.

Helaas is combat zwaar gemankeerd dankzij belabberde spelfysica. Je vijanden bewegen zich haastig en onregelmatig over het beeldscherm, waardoor het vaak moeilijk kan zijn om ze uit te schakelen. Nou vergaar je helemaal niks door met gewone vijanden te vechten, dus negeren is vaak beter dan de problemen opzoeken. Problematisch is echter dat je vijanden naarmate het spel vordert steeds beter worden in jou te tracken en ze vaak in een rechte lijn op je af komen.

Extra problematisch is de minimale recoil die jouw aanvallen veroorzaken, waardoor je de kans loopt om overmeesterd te worden door een vijand die je zelf probeert aan te vallen. Curieus is het feit dat vijanden over alle soorten terrein kunnen bewegen, terwijl je zelf kopje onder gaat bij contact met water of schade oploopt door over schadelijk terrein te lopen.

Een vreemde concessie aan het originele Daikatana is dat je op gegeven momenten ook als Superfly – een geweldige naam overigens – en Mikiko kan spelen. Het enige verschil met Hiro is dat deze twee minder wapens kunnen gebruiken en zodoende alleen in een negatieve wijze iets bijdragen aan de ervaring.

De spelwereld is dus beperkt en combat is regelrecht slecht. Toch heeft het spel een zekere charme die je maar weinig in games ziet tegenwoordig. Zo zijn de meeste sprites minuscuul, doch op leuke wijze geanimeerd. De muziek is ook bij vlagen uitstekend. Met name het erg sombere nummer dat in Noorwegen speelt is memorabel, al was het maar omdat dergelijke muziek in chiptune vorm zelden voorkomt.

Het meest in het oog springende aspect van Daikatana moet echter wel de superslechte vertaling zijn. Het van origine Engelstalige verhaal werd eerst naar het Japans vertaald en toen weer terug naar iets dat Engels voor moet stellen. Er is geen touw aan vast te knopen en als men dan ook nog door tijdzones gaat reizen raak je de draad helemaal kwijt. De vertaling is zo slecht dat het wat mij betreft een prijs verdient. Ik moest in ieder geval Wikipedia raadplegen toen ik het had uitgespeeld om te achterhalen wat er nou eigenlijk gebeurd was.

Het einde zal je overigens in een kort tijdsbestek bereiken. Daikatana is een opvallend korte game en als je eenmaal door hebt hoe je met vijanden om moet gaan ploeg je in sneltreinvaart door de tijdzones heen. Een gezonde voorraad heal items en armor zorgen er voor dat je je ook niet al te veel zorgen over de gezondheid van Hiro hoeft te maken.

Je zou de korte levensduur van de game als een minpunt kunnen zien, maar wat mij betreft zorgt het er wel voor dat de game nooit vervelend wordt. Aan het einde van je avontuur krijg je ook een ranking, wat doet vermoeden dat de relatieve eenvoud, lineairiteit en opzet van het spel goed doordacht zijn. Goed doordacht, niet per se goed uitgevoerd – laat dat duidelijk zijn.

De GBC versie van Daikatana is uiteindelijk een interessant bijproduct van een totaal uit de hand gelopen prestigeproject van John Romero. Het is Zelda uitgevoerd door een groep mensen die wellicht te veel hooi op de vork hadden genomen, maar toch het hart op de juiste plaats hadden. Het is op zijn eigen manier een vermakelijke game, hoewel niet iedereen de charme zal kunnen waarderen.

[Daikatana | GameBoy Color | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s