Apen 2 – Engelen 0

The Prophecy IIIk had al een vermoeden dat ik beter niet aan The Prophecy II (1998) kon beginnen. Christopher Walken is een uitstekende acteur, maar hij kiest zijn projecten niet altijd met evenveel wijsheid uit, getuige deze reeks hemelse thrillers. Dat ik er toch aan begon is waarschijnlijk geheel te wijten aan het gebruiksgemak van Netflix.

Je hebt zin om iets te kijken, maar een film van 2 uur is net te veel van het goede. Een simpele film van anderhalf uur volstaat prima en om een of andere reden kom je in mijn geval dan bij films als The Prophecy II uit. In theorie hoeft dat geen probleem te zijn, maar in de praktijk pakt ook het tweede deel van de hemelse machtstrijd niet echt goed uit.

Nadat aartsengel Gabriel (Christopher Walken) in de vorige film nog een ziel had verloren die de strijd in zijn voordeel kon bepalen is hij nou op het spoor van een zogeheten nephilim, een kind van een menselijke moeder en een engel als vader. Valerie (Jennifer Beals) weet uiteraard niet dat ze op een wilde avond seks had met een engel, totdat Gabriel op haar stoep staat om haar ongeboren kind op te eisen.

Het verhaal is niet echt interessant en tot overmaat van ramp doet de film weinig moeite om de aandacht van de kijker erbij te houden. Valerie gaat samen met de engel Danyael (Russell Wong) naar Eden, terwijl Gabriel ze op de hielen zit. Gabriel heeft ondanks zijn hemelse gaven nog grote moeite om de moderne wereld te begrijpen en schakelt daarom de hulp in van de suïcidale Isabelle (Brittany Murphy), die hem wijs maakt in zaken als walkie talkies en het ondertussen antieke DOS.

De interactie van Gabriel met de menselijke wereld is net zoals in The Prophecy (1995) het leukste aspect van de film. Gabriels minachting voor mensen komt goed naar voren in zijn taalgebruik en het feit dat hij mensen ter plekke kan laten sterven maar niet weet hoe een walkie talkie werkt is vrij komisch. Christopher Walken heeft zichtbaar weinig moeite met deze rol, die hij in de eerste film al geperfectioneerd had.

De overige personages komen helaas minder goed uit de verf. Valerie is niet echt een interessant hoofdpersonage en lijkt niet eens onder de indruk van het feit dat ze de spil is in een hemelse oorlog. Isabelle heeft een leukere rol, al was het maar omdat zij de voetveeg van Gabriel is. Danyael is helaas een weinig imposante engel en zijn vechtscène met Gabriel verraad op pijnlijke wijze dat dit nooit een bioscoopfilm is geweest.

Interessant genoeg doet koning der B-films Eric Roberts tegen het einde van de film ook nog even mee. Hij speelt aartsengel Michael en houdt zich schuil in de restanten van Eden. Eden, zo blijkt, lag al die tijd midden in Amerika en is nou volgebouwd met industriële faciliteiten. Het is tevens het toneel voor de ultieme confrontatie in de film, hoewel deze niet echt overhoudt.

De film heeft jammer genoeg niet het gevoel van goedkope B-film uit het origineel van zich af weten te schudden. De muziek en belichting zijn vaak erg goedkoop, hoewel er wel een paar indrukwekkende shots van de stad opduiken. Het verhaal is uiteindelijk niet echt interessant en Walken doet te weinig nieuws met zijn personage om echt te vermaken.

En zo eindigde een avondje waarin ik wat tijd wilde vullen met Netflix in heuse tijdverspilling. Fans van Christopher Walken hoeven de film echt niet te zien, terwijl ook fans van Eric Roberts en Jennifer Beals elders beter af zijn. Wat te denken van Nature of the Beast (1995) en Vampire’s Kiss (1988) bijvoorbeeld? Keuze genoeg dunkt mij.

[The Prophecy II | Netflix]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s