Tijd voor bezinning

Zen - Intergalactic NinjaEen van de vreemdste verschijnselen uit de vroege jaren 90 moet wel de tevergeefse beweging zijn die milieuvriendelijkheid stoer probeerde te maken. Opeens waren er vage superhelden als Captain Planet die ten strijde trokken om vervuiling tegen te gaan. Obscurer was Zen – Intergalactic Ninja, die zijn eigen GameBoy game kreeg.

Nadat Konami in de jaren 80 de jackpot had gewonnen met hun Ninja Turtles licentie was het natuurlijk niet vreemd dat ze meerdere Westerse licenties aan zich probeerden te binden. De mannen op het hoofdkantoor van Konami hadden hun vizier niet altijd even scherp staan, want voor elke Tiny Toons harkten ze ook een setje Bucky O’Hare en Biker Mice From Mars binnen.

Hun meest willekeurige licentie moet echter wel Zen – Intergalactic Ninja zijn. Deze buitenaardse ninja kent zijn oorsprong in een stripboek en wist het niet eens tot een tekenfilm te schoppen. Waarom hij werd uitverkoren door iemand bij Konami om zijn eigen game te krijgen is me dan ook een groot raadsel.

Zen maakte zijn speelbare debuut op de GameBoy in 1993. Ondanks de relatief late release hield men het erg simpel voor deze game. Het is een actie platformer, bestaande uit slechts 5 levels. Zen kan met zijn stok slaan, sliden en vuurballen afschieten. Denk aan een lompere Mega Man en je weet ongeveer hoe het spel in elkaar steekt.

Zen zet de trend van eerdere Konami games als Bad ’n Rad en Belmont’s Revenge voort waarin de speler zelf de keuze heeft welk van de eerste 4 levels hij of zij het eerste wilt spelen. Totaal verrassend is dit overigens niet, want aan het geluid van het spel is duidelijk te horen dat dezelfde mensen als genoemde games ook aan Zen hebben gewerkt.

De kwaliteit van Zen haalt het helaas niet bij die van Belmont’s Revenge. Omdat Zen een grote sprite heeft zal het spel merkbaar langzamer worden zodra er andere personages in beeld zijn. Het spel speelt verder nogal hersendood en doet sterk denken aan de tweede Ninja Turtles game op de GameBoy. Hoewel ik wel moet zeggen dat je in de meeste levels nog geïnspireerde momenten tegenkomt.

Denk bijvoorbeeld aan een stukje waar het plotseling gaat regenen. Zen kan de zure douche maar slecht hebben en moet op tijd beschutting zoeken om droog te blijven. Ook moet hij op een gegeven moment een verticale tunnel beklimmen terwijl stromend afvalwater hem naar beneden probeert te stuwen. Het zijn meestal slechts korte stukjes, maar ze breken de levels lekker op.

Aan het einde van elk level staat je natuurlijk een baas te wachten. Blijkbaar zijn deze criminelen beter in milieuvervuiling dan vechten, want de attente speler zal ze met kinderlijk gemak overmeesteren. De eindbaas combineert aanvallen van zijn vier onderlingen, maar is in principe net zo gemakkelijk te verslaan. Zo zie je maar weer dat milieuvervuilers niet de meest intimiderende figuren zijn.

In een onverwachte twist wacht je na elk level nog een verplicht stukje milieuverbetering. Een beter milieu begint bij jezelf, des te meer als je een ninja bent die vervuiling tegengaat. In deze minigames moet je bijvoorbeeld blikjes kapot schieten die in een rivier worden gegooid, vogels uit een olielek redden en zelfs afval scheiden. Het is natuurlijk vreselijk oubollig, maar deze stukjes zijn wellicht nog de meest geïnspireerde momenten uit het hele spel.

Audiovisueel komt het spel goed voor de dag. Konami’s handheld teams boekten meestal goede resultaten op dit vlak en ook Zen zit vol met grote sprites en achtergrondanimaties. Deze zaken werken slowdown erg in de hand, maar dat ligt natuurlijk net zo veel aan de hardware als aan de ambitie van de makers. De muziek is verder duidelijk herkenbaar voor Konami fans en klinkt prima.

Zen is op zich nog goed te vergelijken met Shadow Warriors. In principe geen slechte game, maar veel te kort en gemakkelijk om serieus te nemen. Konami zou Zen fans nog een betere ervaring bieden in de NES versie, met meer gevarieerde actie en een grotere uitdaging. Maar daar heb je als GameBoy speler natuurlijk niks aan.

Een digitale release op een service als de 3DS Virtual Console zou eigenlijk niet eens zo’n slecht idee zijn, aangezien dit soort korte games zich natuurlijk goed lenen om snel even te spelen. Hoewel je in zo’n scenario natuurlijk nog steeds meer zou hebben aan de NES versie. GameBoy Zen zal alleen de meest hardcore Konami verzamelaars aanspreken, of fans van korte en makkelijke actiegames. Helaas val ik in één van die twee categorieën.

[Zen – Intergalactic Ninja | GameBoy | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s