Terug de schaduw in

Shadow WarriorsEr is een interessant fenomeen gaande op de tweedehands gamesmarkt waarbij handelaren goedkoop games opkopen en ze tegen ludieke prijzen aanbieden op sites als Marktplaats. Doordat de goedkope games stelselmatig weggekaapt worden probeert men op deze manier zelf de marktprijzen te bepalen.

Een goed voorbeeld hiervan is Shadow Warriors op de GameBoy, een game die qua kwaliteit niet eens een beetje in de buurt komt van de gefabriceerde prijzen waarvoor internethandelaren het proberen te slijten. Je vraagt je af wie ze voor de gek proberen te houden door minimaal €60 te vragen voor een game die op alle fronten minder is dan zijn legendarische voorgangers op de NES.

Net als de GameBoy versie van Batman heeft het dezelfde boxart als zijn grote broer. Maar ook zoals in het geval van Batman is dat wel zo’n beetje waar de gelijkenissen ophouden. Sterker nog, Shadow Warriors is niet eens een Ninja Gaiden game, maar een vervolg op Blue Shadow van Natsume.

Het verhaal gaat dat tijdens het zoeken naar een uitgever voor de GameBoy versie van Blue Shadow Natsume bij Tecmo aanklopte. Zij zagen de game wel zitten, maar alleen onder de voorwaarde dat de game werd aangepast met personages uit de Ninja Gaiden wereld. Zodoende bevind Ryu Hayabusa zich opeens in een game die niet die van hem is.

Gelukkig was Blue Shadow al hevig geïnspireerd door Ninja Gaiden, dus zo’n onnatuurlijke overstap was het nou ook weer niet. Hayabusa heeft het gros van zijn ninja magie verloren, maar kan nou wel net zoals in Blue Shadow via een grijphaak naar plafonds klimmen. Verder is hij nogal beperkt in zijn opties en kan hij alleen maar slaan met zijn zwaard.

Zoals typisch is voor veel GameBoy actiegames zijn er slechts 5 speelbare levels. Waarom men vaak op dit magische getal bleef steken is mij een raadsel. Zou het de ideale lengte van een handheld game zijn? Je speelt het spel in ieder geval makkelijk binnen een uurtje uit. Dat is vreemd, want je zou denken dat een game in de Ninja Gaiden reeks een sadistische moeilijkheidsgraag heeft en zodoende je urenlang bezighoudt.

Niet dus. Hayabusa heeft de loopsnelheid van een manke os en zijn vijanden zijn in de regel niet veel sneller. Dit heeft als gevolg dat vijanden je nooit zullen verrassen en dat je altijd klaar bent om ze neer te sabelen. Pas in het laatste level worden vijanden op zo’n manier gekoppeld aan elkaar dat je met voorbedachte rade te werk moet gaan. Beter laat dan nooit natuurlijk, maar tegen de tijd dat het spel moeilijk wordt ben je er net mee klaar.

De loopsnelheid van Hayabusa doet sterk denken aan Christopher Belmont in The Castlevania Adventure en ik vraag me af hoe veel beter Shadow Warriors was geweest als je op dezelfde snelheid als in de NES games kon bewegen. Het level design is namelijk zo slecht nog niet en als alles een beetje vlotter zou gaan dan zou dat de spanning en moeilijkheidsgraad zeker ten goede komen.

Het is me onduidelijk of de traagheid van het spel een bewuste keuze was om de levensduur een beetje te rekken of dat het door de vele grafische foefjes komt. Zoals in veel tweede generatie GameBoy games etaleerden de programmeurs hun grafische skills en Shadow Warriors speelt met zaken als parallax scrolling en achtergrond vervorming. Het voegt natuurlijk niks toe aan hoe het spel speelt, maar het ziet er voor een GameBoy game zeer degelijk uit.

Minder indrukwekkend is het verlies van de cinematische cutscenes waar Ninja Gaiden zo bekend om stond. Dit is extra jammer in het licht van de lengte van de game. Een beetje plotontwikkeling tussen de levels door had in ieder geval voor nog een beetje extra speelduur gezorgd. De muziek is overigens wel van hoog niveau en klinkt als een typische 8-bit actiegame soundtrack.

Wie een optelsom maakt van de zaken die verloren zijn gegaan in de verhuizing naar de GameBoy komt al snel op een negatief getal uit. Hayabusa is traag, heeft slechts één variant van ninja magie en kan niet tegen muren aanspringen. Ten opzichte van Blue Shadow zijn ook de extra wapens en een tweede speler verloren gegaan. Tel hierbij de algemene traagheid van het spel op en het feit dat er slechts 5 levels zijn en je staat perplex dat er mensen zijn die je durven op te lichten met zo’n gemankeerde game.

Shadow Warriors is uiteindelijk niks meer dan gebakken lucht. De prijzen doen vermoeden dat je te maken hebt met een uitmuntende game, maar het is slechts een curiositeit. Het spel doet de speler verlangen naar meer: meer levels, meer uitdaging, meer snelheid. Het heeft echter niks meer te bieden.

Tenzij je zoals ik een voorliefde hebt voor obscure handheld games dan kan je je tijd en geld beter besparen. Shadow Warriors is vermakelijk voor wat het is, maar verwacht geen volwaardige game. Echte ninja fans doen er beter aan om Ninja Cop ergens op de kop te tikken, hoewel je daar nog een flinke klus aan zal hebben. Doe hoe dan ook niet mee aan de kunstmatige prijsverhoging van oude games door het van een internethandelaar over te nemen!

[Shadow Warriors | GameBoy | Regio: Europa]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Terug de schaduw in

  1. Pingback: Tijd voor bezinning | patraversus

  2. Pingback: Avontuur wordt lijdensweg | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s