Tegen de stroom inzwemmen

Black RainEen interessant aspect van de jaren 80 is dat de wereld klaar leek te zijn voor werelddominantie door Japan. Veel zaken waren Made in Japan en Hollywood speelde hier graag op in. Een mooi voorbeeld hiervan is de Ridley Scott film Black Rain (1989), waarin twee agenten uit New York op avontuur gaan in Osaka.

Achteraf gezien was de Amerikaanse verering van Japan natuurlijk enigszins voorbarig. Maar goed, je kan het regisseurs en fotografen natuurlijk niet kwalijk nemen dat het land van de reizende zon hen tot de verbeelding sprak. De overdadige neonverlichting in steden als Tokio en Osaka alleen al is een fantastisch decor voor welke film dan ook.

Ridley Scott maakt dankbaar gebruik van het Japanse landschap in deze sfeervolle actiefilm. Het is niet een van zijn meest geroemde werken, maar zijn oog voor mooie locaties komt hier goed naar voren. De harde agent Nick (Michael Douglas) en zijn partner Charlie (Andy Garcia) begeleiden een yakuzabaas (Yusaku Matsuda) terug naar Osaka en eenmaal daar komen ze in een onbekende en gevaarlijke wereld terecht.

De verlichting van Osaka straalt in het donker meer licht uit dan de zon overdag doet en de Japanse dienders van de wet houden er hele andere gewoontes op na dan hun Amerikaanse collega’s. Het superrigide Japanse systeem zorgt voor de nodige frustraties bij Nick, terwijl Charlie juist het bruisende nachtleven erg kan waarderen.

Toegegeven, het verhaal is niet bijster origineel. Nick en Charlie worden door de bureaucratische Osakaanse politie opgezadeld met een zekere Matsumoto (Ken Takakura), een stijve agent die voorspelbaar genoeg vies is van afwijken van het protocol. Nick kan hem in eerste instantie niet luchten, maar Charlie doet zijn best om de starre agent te doen ontdooien.

Gebeurtenissen in de film dwingen Matsumoto natuurlijk op een gegeven moment zijn Japanse eergevoel aan de kant zetten en hoewel het allemaal vrij voorspelbaar is levert de cast solide acteerwerk waardoor de film nooit gaat vervelen. Het personage van Michael Douglas heeft geen moeite met wetten te overschrijden als dat nodig is en Douglas weet een goede balans te vinden tussen de criminele en eervolle kanten van Nick.

Andy Garcia heeft een makkelijkere klus te klaren als de haast stereotypische jaren 80 agent Charlie. Toch is het mooi om te zien hoe hij met Takakura omgaat, met als hoogtepunt een maf karaoke optreden. Ondersteunende rollen zijn weggelegd voor onder andere Kate Capshaw als een wereldwijze clubeigenaar en Tomisaboru Wakayama als een yakuza kingpin. Eervolle vermelding gaat uit naar de legendarische Al Leong, die op het einde opeens opduikt om even snel dood te gaan.

Ridley Scott haalde behalve uit de acteurs ook het meeste uit de gekozen locaties. De film opent in New York, wat een goed contrast biedt met de latere scènes in Osaka. Het is ongetwijfeld geen toeval dat de film zich grotendeels ’s avonds afspeelt, als de neonverlichting van Dotonbori het best tot zijn recht komt. Vage clubs en (vermoedelijk) de haven van Osaka geven de film verder lichaam en Japan lijkt bij vlagen op een stad van een andere planeet.

De muziek van Hans Zimmer complementeert de film prima met een sterk elektronisch karakter – zoals wel meer soundtracks van hem dat hebben. De locaties en de muziek zorgen voor een uitstekende sfeer en Scott laat in navolging van films als Blade Runner (1982) en Legend (1985) met Black Rain wederom zien dat hij verstand van zaken heeft.

De keuze om de film in Japan af te laten spelen is achteraf gezien natuurlijk net zo verbonden aan unieke cinematografische mogelijkheden als de tijdgeest van de jaren 80. Tegenwoordig geniet China de aandacht van het Westen, maar ik kan me voorstellen dat over een jaar of 20 plaatsen als India en Brazilië als decor dienen voor populaire media.

Zolang het vermakelijke films als Black Rain als een bijproduct met zich meebrengt zal de waan van de dag mij een worst wezen. De film reduceert de Japanse omgangsnormen tot op zekere hoogte tot een karikatuur, maar het verhaal lijdt er niet onder. Voor fans van jaren 80 thrillers met hoge productiewaarden is het een absolute aanrader.

[Black Rain | Netflix]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s