Pik van Cleef

Hard TargetEn toen was er Hard Target (1993), de film waarin Jean-Claude van Damme en Lance Henriksen elkaar treffen onder regie van John Woo. De film is ondertussen redelijk verjaard, maar de twee hoofdrolspelers vermaken nog steeds.

Hard Target draait om de perverse zakenman Fouchon (Henriksen), die rijke mannen voor grof geld op zwervers laat jagen. De zwervers worden gelokt met de belofte van 10.000 dollar, maar ze leven nooit lang genoeg om hun prijs daadwerkelijk te innen. In New Orleans wordt echter de verkeerde zwerver vermoord, waardoor de pauper Chance (Van Damme) zich genoodzaakt voelt zijn lotgenoten te wreken.

Het is een simpel concept en de film pretendeert gelukkig nooit meer te zijn dat één lange aaneenschakeling van steeds verder escalerend geweld. De actie is voor de huidige maatstaven misschien een beetje soft en vergelijkbare films uit deze tijd zouden hun tijd zeker niet verspillen met het uitwerken van personages die toch gedoemd zijn te sterven.

De jaren 90 waren echter andere tijden en daarom zal je behalve de gewelddadige Chance en Fouchon ook wegwerppersonages als een politiedetective en Fouchons zwervermakelaar moeten tolereren. Als ik zeg dat een van de handlangers van Fouchon ‘Pik van Cleef’ heet weet je waarschijnlijk genoeg over het niveau van de supporting cast.

Een veel gehoord punt van kritiek is dat de film een gevalletje stijl over substantie is en daar kan ik me zeker in vinden. Het verhaal is niet bijster diep en de personages zijn allemaal vrij eendimensionaal. De stijl van de film mag er echter zeker wezen. Niet alleen zijn de actiescènes duidelijk herkenbaar als zijnde die van John Woo, Van Damme en Henriksen zien er allebei ook topfit uit.

Van Damme is zo afgetraind als het maar kan en heeft zelfs een matje in zijn nek hangen waar de New Kids nog jaloers op zouden zijn. Met het grootste gemak trapt en schiet hij zijn tegenstanders overhoop en zijn Franse accent voegt net zo veel toe als het afbreuk doet aan zijn optreden. Henriksen mag er ook wezen. In 1993 had hij nog een flinke bos haar op zijn hoofd en hij gaat helemaal op in zijn rol, of hij nou piano speelt of geïrriteerd een brandende jas wegsmijt.

De beeldkwaliteit vond ik bij vlagen trouwens zeer teleurstellend. Ik keek de film op Netflix in HD, maar af en toe had ik flashbacks naar het videobandtijdperk. Of dat aan deze gestreamde versie lag of dat het een probleem is met alle HD versies weet ik niet, maar het was wel storend.

Het is echter een klein smetje op een verder vermakelijke film. Het duurt iets langer dan anderhalf uur en is dus gemakkelijk te verteren op een rustige avond. De film komt een beetje langzaam op gang, maar zodra Fouchon doorheeft dat Chance een gevaar voor zijn operatie is pikt het tempo aardig op.

Je zou de film kunnen typeren als een dommemannenfilm. In dit geval geen slechte zaak aangezien dat precies de doelgroep is. Ik zette de film op om Lance Henriksen piano te zien spelen, maar vermoedelijk zullen de meeste mensen Hard Target kijken vanwege de typische jaren 90 actie. Dat is prima, want Van Damme en Woo hebben voor die doelgroep nog een aantal explosieve momenten in petto.

[Hard Target | Netflix]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s