Ontketende kogels

Django UnchainedZonder voorkennis naar een bioscoopfilm gaan is een van de beste dingen die er is. Tenminste, als de film te pruimen is natuurlijk. Voor elke goede film kom je helaas net zo gemakkelijk een Red Lights (2012) tegen. Tarantino heeft momenteel ook een nieuwe film in de bios draaien in de vorm van Django Unchained (2012) en die durfde ik zonder enige voorkennis wel te zien.

Van de filmposter wist ik af te leiden dat het vermoedelijk een western zou zijn. Met een zwarte hoofdpersoon die de naam draagt van de legendarische Django, uit de gelijknamige spaghettiwestern  uit 1966. De naam blijkt uiteindelijk slechts een eerbetoon aan de originele film te zijn, want beide films verschillen nogal.

Django Unchained is namelijk meer dan alleen Tarantino’s visie op het westerngenre. Verrassend genoeg staat de film bol van onsubtiele kritiek op slavernij en de behandeling van zwarte mensen in het oude – en zeker ook het moderne – Amerika. Verwacht dan ook niet Kill Bill (2003) of iets dergelijks met cowboys en indianen.

De film draait om de voormalige slaaf Django (Jamie Foxx) en premiejager Dr. Schultz (Christoph Waltz). Schultz heeft de hulp van Django nodig om drie notoire criminelen op te sporen en biedt hem zijn vrijheid aan als beloning. Nog meer dan zijn vrijheid is Django echter geïnteresseerd in zijn vrouw Broomhilda (Kerry Washinton) te redden van slavernij en samen met Schultz trekt hij op pad om haar te vinden.

Dat dit een explosieve zoektocht is moge duidelijk zijn getuige de regisseur. Toch zijn de meest indrukwekkende momenten van de film die waarop de absurdheid van slavernij het meest naar voren komt. Zo moet Django uiteindelijk de rol spelen van een zwarte slavenhandelaar om zijn vrouw te redden, een persoon ook wel bekend als de meest gehate neger onder slaven.

Django gaat ver om zijn act in stand te houden, zo ver zelfs dat hij in een verontrustende scene een hulpeloze slaaf aan stukken laat scheuren door honden. Zijn kompaan Schultz probeert nog in te grijpen, maar maakt pas op de plaats als hij inziet dat het niet anders kan. Het tweetal is immers op bezoek bij de beruchte Calvin Candy (Leonardo DiCaprio), die niet vies is van een dode neger meer of minder.

DiCaprio lijkt eindelijk het imago van Titanic (1997) volledig van zich te hebben afgeschud, want hij speelt de perverse Candy erg overtuigend. Candy heeft luxe te over en ziet slaven als niks meer dan speelgoed. Zeer interessant is de rol die zijn foute huisknecht Stephen (Samuel L. Jackson) speelt. Stephen geeft leiding aan alle slaven op “Candyland,” maar lijkt het feit dat hij zelf ook een slaaf is totaal vergeten te zijn.

Het was uiteindelijk dan ook niet de stoere Django, de nobele Dr. Schultz of de perverse Candy die mijn favoriete personage was. Alle drie worden ze subliem geacteerd, maar Stephen is van nature het meest interessante personage.  Samuel L. Jackson heeft door de jaren heen menig ludieke rol aangenomen, maar hij zal ongetwijfeld blij zijn dat Tarantino wederom bij hem aanklopte met een geweldige rol. En terecht, want Jackson laat zien dat hij nog steeds in staat is om een serieuze rol goed neer te zetten.

Al deze personages doen hun ding zoals je mag verwachten van een Tarantino film: ze praten veel en grof. Gezien de materie die de film behandeld was dat een goede keuze, hoewel ik me nog ergerde aan de mensen in de zaal die duidelijk een thema als slavernij niet helemaal begrepen. Toch zullen ook de simpelere kijkers voldoende aan hun trekken zijn gekomen, want een western mag het natuurlijk niet aan shoot-outs ontberen.

Vreemd genoeg is het juist dit laatste waar de film voor mij de fout in ging. De climax – heftig als hij is – voelde redelijk overbodig aan. De hele film zit je je af te vragen wanneer het buskruit nou eindelijk ontbrandt Kill Bill-stijl. Als Django tegen het einde echt ontketent is vliegen de kogels, bloed en explosies je om de oren, maar… wat mij betreft had de film ook daarvoor al kunnen eindigen met een soort bitterzoet einde.

Toch was het einde niet zo teleurstellend dat het de hele film voor mij verpeste. In tegendeel, ik heb me geen moment verveeld. Jamie Foxx, Christoph Schultz, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson laten zich allemaal van hun goede kant zien en er zijn ook nog leuke bijrollen voor acteurs als Walton Goggins en James Remar. Als ik al echt iets aan te merken heb dan is het dat Tarantino alweer met zijn bolle hoofd in zijn eigen film opduikt. Dat zou echt verboden moeten worden.

[Django Unchained | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s