Zwart-witte zwaarden

Samurai ShodownMijn persoonlijke voorkeur op gamegebied gaat al sinds jaar en dag uit naar vechtspellen en handheld games. De meest interessante games voor mij bevinden zich vaak op het kruispunt van deze twee voorkeuren. Handheld vechtspellen waren tot voor kort technologisch achterhaald en kampten geregeld met minderwaardige besturing, maar als een soort historicus kan ik er toch vaak van genieten.

Neem nou de GameBoy versie van Samurai Shodown, een brakke game eersteklas waar ik, weliswaar met moeite, waardering voor op kan brengen. Capcom bewees eerder al begin jaren ’90 met Street Fighter II dat console ports in feite een bankgarantie waren. SNK wilde maar al te graag ook pootje baden in deze geldstroom, maar ontbeerde het aan een interne console divisie. Logisch ook, want hun AES systeem was in feite een directe concurrent voor systemen als de Super NES en Mega Drive.

Om toch mee te kunnen dingen naar het grote geld schakelde SNK de hulp in van Takara. Dat dit speelgoedbedrijf overduidelijk geen kaas had gegeten van vechtspellen mocht de pret niet deren. Vrijwel alle Takara console conversies waren aanfluitingen, de ene nog simplistischer dan de andere. Samurai Shodown was één van de meest populaire games van zijn tijd, maar de thuisversies waren van een bedroevend niveau.

Toch krijg ik bij uitgerekend de GameBoy versie wel het idee krijgt dat men er iets van probeerde te maken. Je mag natuurlijk niet verwachten dat de GameBoy de gedetailleerde sprites, sierlijke achtergronden en elegante speelstijl van deze iconische game kon nabootsen. Het ontbeerde de handheld aan zowel kracht, schermresolutie en knoppen om ook maar een beetje in de buurt te komen van het origineel.

Zoals verwacht zijn de sprites minuscuul en nauwelijks geanimeerd. De achtergronden lijken op hun inspiratie, maar zijn nou monochroom en levenloos. En het spel zelf speelt natuurlijk voor geen meter, want met maar twee beschikbare actieknoppen hoef je niet op diepgaand zwaardgekletter te rekenen. Je zou in dit licht kunnen stellen dat Takara het spel op voorspelbare wijze grote oneer heeft aangedaan.

En toch… ik zie hier wel een game met meer speelbare personages dan welke versie dan ook, inclusief het origineel. Ik zie een game waar men een poging heeft gewaagd om voordeel te halen uit de Super GameBoy. En ik hoor een game waarin de muziek op interessante wijze nieuw leven is gegeven in bombastische chiptunevorm.

Het zijn misschien oppervlakkige redenen om waardering op te brengen voor een anders hopeloos cynische poging om een arcade game op een handheld uit te brengen. Maar was Takara’s aanpak niet beter dan die van Capcom met Street Fighter II of die van Midway met Mortal Kombat? Die games zijn immers vrijwel onspeelbaar op de GameBoy met hun waardeloze controls en oogbalonvriendelijke framerates. In vergelijking komt Samurai Shodown nog goed voor de dag.

De actie – beperkt in diepgang als het moge zijn – beweegt immers vloeiend over het monochrome beeldscherm. Speel het spel op een Super GameBoy en een vriend kan gratis meelijden door met een andere controller speler twee te worden. En de muziek is niet alleen het meest herkenbare onderdeel van het spel, het is ook gewoon sterk vormgegeven. De drie extra personages voegen in het licht van de simplificering van het spel niet erg veel toe, maar zijn op zichzelf genomen een welkome toevoeging aan de line-up – die met 15 personages ruim genoemd mag worden.

Samurai Shodown zou het eerste deel zijn in een lange reeks van GameBoy vechtspellen door Takara, eentje die uiteindelijk ook uit zou wijken naar licenties die niet van SNK waren zoals Toshinden en Beast Wars. De echte fans weten natuurlijk dat je voor de betere samoerai actie een NeoGeo Pocket Color nodig hebt, hoewel de GameBoy versie van Zankurou Musouken ook nog speelbaar is. Maar laat die game nou net in Japan zijn gebleven.

Als eerste deel in een reeks beloofde Samurai Shodown weinig goeds, maar de games die volgden zouden in ieder geval een stijgende lijn van complexiteit laten zien. Daar heb je als speler van deze game natuurlijk niks aan, want behalve voor mensen als ik is het je tijd – laat staan je geld – zeker niet waard.

[Samurai Shodown | Super GameBoy | Regio: Europa]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Zwart-witte zwaarden

  1. Pingback: Zie de samoerai | patraversus

  2. Pingback: Bloed moet spuiten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s