Te veel van het goede

Wario Land 3Mijn aankoop van Wario Land II was de aanleiding om Nintendo’s oude handheld platformers eens goed uit te pluizen. Mijn onderzoek eindigde (voorlopig) bij Wario Land 3, een game die ik al jaren in mijn kast had liggen, maar nooit had uitgespeeld. Met goede reden blijkt achteraf.

De basis in Wario Land 3 is nog steeds hetzelfde als in deel 2: Wario is onsterfelijk en kan van gedaante veranderen door in contact te komen met zijn vijanden. Helaas heeft men het spel nou opgedeeld in kleine porties, waardoor je in feite 4 keer door dezelfde levels heen moet spelen.

Ik geef toe dat het van enige gedurfde ambitie spreekt dat de ontwerpers de levels zo hebben ingedeeld dat je op vier verschillende plaatsen een schatkist aan zult treffen. Om deze te openen moet je eerst een sleutel vinden en die is natuurlijk moeilijk bereikbaar. Hier komen de metamorfoses uit Wario Land II om de hoek kijken en deze zijn flink in aantal uitgebreid. Zo kan Wario nou bijvoorbeeld onzichtbaar worden, in een vampier veranderen en zelfs als een sneeuwbal heuvels afrollen.

Elke schatkist herbergt natuurlijk een schat. Deze objecten zijn vaak niet alleen voor de sier, maar openen nieuwe levels of geven Wario een van zijn oude moves terug. Wario is namelijk het gros van zijn standaardmogelijkheden verloren en moet ze allemaal terugvinden a la Samus in Metroid games. Dit vormt een artificiële barrière met betrekking tot het uitspelen van levels en komt op mij zeer geforceerd over.

Wario was immers al uitgedost met al zijn standaardmoves aan het begin van Wario Land II en die game wist de pret over 51 levels te verspreiden zonder dat het daarbij al te opzichtig in herhaling viel. Na het spelen van deel 2 voelt Wario regelrecht beperkt aan in dit vervolg en ik kan het dan ook niet eens zijn met de makers dat ze dit personage in stukjes hebben opgedeeld.

De reden waarom ze dit hebben gedaan is vrij transparant: door Wario vanaf het begin beperkingen op te leggen hadden ze meer vrijheid om de levels in 4 nauwkeurig ontworpen gedeeltes op te delen. Het mag deze mensen niet ontzegt worden dat ze een fantastisch ontworpen game hebben afgeleverd. Academici zullen later ongetwijfeld naar Wario Land 3 wijzen als een game met goed doordacht level design.

Jammer dan dat goed level design in dit geval niet per se betekent dat het spel leuk is om te spelen. Er zijn in totaal 25 levels, wat misschien op het eerste gezicht weinig lijkt. Je zal ze in totaal echter 4 keer door moeten spelen om het spel volledig uit te spelen, dus je bent er nog aardig zoet mee. Een dag- en nachtcyclus zorgt voor verdere variatie als je de levels herspeelt.

Groot punt van kritiek is dat het makkelijk is om het overzicht te verliezen van waar je naar toe moet gaan. De levels staan weergegeven op een worldmap, maar na het uitspelen van een level zijn vaak meerdere levels veranderd. In het begin is dit makkelijk bij te houden, maar na verloop van tijd raak je vanzelf het overzicht kwijt en moet je op goed geluk levels binnenwandelen om te kijken of bepaalde obstakels zijn verdwenen.

Wario Land 3 is een GameBoy Color only spel, wat als positief bijeffect met zich meebrengt dat het kleurrijker is dan de gemiddelde GameBoy Color game. Dit mocht helaas niet baten, want de visuele vormgeving is alles behalve geïnspireerd. In Wario Land en Wario Land II hadden de sprites nog iets Mario-achtigs, maar voor het derde deel was vrijwel alles opnieuw getekend. Deze nieuwe sprites ontbeert het echter totaal aan persoonlijkheid.

Ondanks de vele nieuwe gezichten functioneren ze wel nog steeds als de oude vijanden, dus het is mij eigenlijk een raadsel waarom men überhaupt de moeite heeft genomen om alles te vernieuwen. Wel is het typerend voor een game die in het teken lijkt te staan van goede ideeën die op de verkeerde manier zijn uitgevoerd.

Het opnieuw spelen van Wario Land 3 maakte me duidelijk waarom ik het meer dan 10 jaar geleden nooit had uitgespeeld. Het spel heeft de natuurlijke neiging om onoverzichtelijk te raken en Wario stukje bij beetje sterker maken is saaier dan het lijkt. Tel daarbij op dat je alles 4 keer moet uitspelen en je raakt al snel verveeld. Dat het spel enkele van de meest intrinsiek ontworpen levels uit welke game dan ook herbergt mag ironisch genoemd worden.

Wario Land 3 heeft nog een semiluguber einde waarin blijkt dat Wario’s vijanden eigenlijk betoverde mensen waren. Nadat hij eerder als een avonturier en dief werd geportretteerd mag hij dus ook officieel als seriemoordenaar gezien worden. Dat valt een beetje uit de toon met zijn imago, maar deze game valt dan ook uit de toon in een reeks van bovengemiddeld goede games.

[Wario Land 3 | GameBoy Color | Regio: Europa]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Te veel van het goede

  1. Pingback: Op zoek naar rijkdom | patraversus

  2. Pingback: Terug naar het nulpunt | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s