De aanhouder wint

Na de release van Wario Land liet het vervolg maar liefst 4 jaar op zich wachten. Normaal gesproken zou niemand in 1998 zich nog aan een GameBoy game wagen, ware het niet dat de Pokémon hype het antieke systeem nieuw leven in had geblazen. Wario mocht op de valreep zijn ding nog een keer doen in Wario Land II, wat een verrassend vooruitstrevende platformgame bleek te zijn.

Wario moet in zijn rustjaren wonderen hebben verricht, want hij heeft in zijn tweede game onsterfelijkheid bereikt. Nintendo had het lef om een van de meest heilige videogamehuisjes omver te blazen en het hele concept van sterfelijkheid is overboord gegooid. In plaats daarvan kan Wario tijdelijk van gedaante veranderen, iets dat een integraal onderdeel is van het hele spelontwerp.

Een platformgame waarin je niet kan sterven zou normaal gesproken een kort leven bekoren zijn aangezien je ongehinderd van punt A naar punt B zou kunnen lopen. Neem bijvoorbeeld console ports van arcade games waarin je oneindig veel credits hebt en in feite onsterfelijk bent. Na een paar levels van roekeloos te werk gaan is het plezier er meestal snel af.

De makers van Wario Land II zagen in dat dit nooit zou werken en stopte de levels daarom vol met puzzelachtige obstakels. Finesse in je vingers is nog steeds nodig tijdens het besturen van Wario, maar het doel is naar creatieve oplossingen zoeken in plaats van overleven. Sommige vijanden kunnen Wario nog steeds pijn doen, maar in plaats dat hij kleiner wordt of iets dergelijks verliest hij zijn gevonden geld, vergelijkbaar met hoe Sonic zijn ringen verliest als hij geraakt wordt.

Wario beschikt standaard over de vaardigheden van Bull Wario uit Wario Land, maar belangrijker is dat hij bij het aanraken van sommige objecten of vijanden van vorm verandert. Wanneer hij wordt gestoken door een bij zwelt zijn hoofd op en zweeft hij omhoog. Bij het aanraken van een zombie veranderd hij in een zombie en hij kan zelfs verpletterd worden als iets zwaars op hem valt. Er zijn meerdere veranderingen mogelijk en niks zit per toeval in een level.

Het level design heeft veel weg van een obstakelkoers. Vaak zie je de uitgang wel, maar is het niet meteen evident hoe je er kunt komen. Het is waarschijnlijk geen toeval dat een groot deel van de ontwikkelaars van deze game ook een bijdrage heeft geleverd aan games als Metroid II en Super Metroid. Er komt nog aardig wat trial & error kijken bij het spelen van Wario Land II, maar echt frustrerend is dit niet aangezien je toch niet dood zal gaan.

De levels spelen grotendeels lineair, maar sommige hebben een geheime uitgang. Het mooie van het vinden van een alternatieve uitgang is dat het een nieuwe vertakking in het (in hoofdstukken opgedeelde) spel opent. Als je het spel voor het eerst speelt heb je dit waarschijnlijk niet eens door, maar eenmaal uitgespeeld kan je je voortgang controleren op een level select scherm. Je zal meteen schrikken als je ziet dat je dan nog niet eens de helft van het spel hebt gezien.

Het mag gezegd worden dat Wario Land II met zijn 51 levels erg groot is. Een savegame houdt niet alleen bij welke levels je hebt uitgespeeld, maar ook welke schatten je hebt gevonden en hoeveel munten je hebt. De munten worden ditmaal gebruikt om minigames mee te kunnen spelen waarin je een schat kunt winnen. Elk level herbergt twee relikwieën en wanneer je ze allemaal hebt verzameld unlock je een laatste level van duivelse moeilijkheidsgraad.

Het spel werkt dankzij de savefunctie uitstekend als handheld game en je kan zelfs je voortgang in een tijdelijke savestate opslaan als je onverhoopt je systeem moet uitzetten. Het is ongelofelijk dat het Wario team door de jaren heen grotendeels tot handheldwerk is veroordeeld, want deze mensen hebben duidelijk kaas gegeten van gamedesign.

Opvallend genoeg is het grafisch minder ontwikkeld als zijn voorganger. Wario ziet er iets beter uit, maar de achtergronden ontbeert het aan detail. Dit is extra vreemd aangezien het een Super GameBoy game is en zichtbaarheid eigenlijk geen probleem zou mogen zijn. Nog curieuzer is dat het spel binnen een jaar ook op de GameBoy Color verscheen. Deze versie is identiek aan het origineel, maar dan beter ingekleurd dan een Super GameBoy ooit zou kunnen doen.

Welke versie je voorkeur geniet is uiteindelijk niet echt relevant, want Wario Land II is hoe dan ook een echte aanrader voor fans van platformgames. De levels zijn goed doordacht, de besturing is uitstekend en de vele gedaanteverwisselingen zorgen voor een vrij unieke uitdaging. Het was ten tijde van zijn release volledig ondergesneeuwd door Pokémon, maar het spel deed het in ieder geval nog goed genoeg om zijn eigen vervolg te krijgen in de vorm van Wario Land 3.

[Wario Land II | Super GameBoy | Regio: Europa]

8 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

8 Reacties op “De aanhouder wint

  1. Pingback: Te veel van het goede | patraversus

  2. Pingback: Herkansing in monochroom | patraversus

  3. Pingback: Op zoek naar rijkdom | patraversus

  4. Pingback: Laat het maar aan de robots over | patraversus

  5. Pingback: Schudden met die centen | patraversus

  6. Pingback: Denk aan je trommelvliezen | patraversus

  7. Pingback: Terug naar het nulpunt | patraversus

  8. Pingback: Hij kan alles, maar niet genoeg | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s