Veilig in het verleden

50 jaar James Bond. Net als de vele bejaarden in de zaal kon ook ik de allure van ’s werelds meest beroemde spion niet weerstaan en bevond ik me wederom in de bioscoop. Mijn verwachtingen voor Skyfall waren net zo hooggespannen als de blazen van de oude mannetjes die tijdens de pauze en masse naar de WC gingen.

Casino Royale (2006) was een vermakelijke moderne take op de wereld van James Bond nadat Pierre Brosnan het personage had gereduceerd tot een over-the-top playboy. Daniel Craig straalde niet alleen hardheid uit, hij zag er ook toepasselijk Brits uit. Zowel Casino Royale en Quantum of Solace (2008) waren prima actiefilms en ik was klaar voor meer van hetzelfde.

Skyfall is niet alleen een continuatie van Bond zoals Daniel Craig hem vorm heeft gegeven, maar de film maakt ook meerdere knipogen naar het verleden. Voor een groot deel worden deze twee stijlen goed gebalanceerd, maar zo nu en dan vertoonde het ook zwakke momenten.

Om met het goede te beginnen, de film ziet er fantastisch uit. Bond komt op locaties als Shanghai, Macau en Schotland en reken maar dat deze scènes er adembenemend uitzien. In Shanghai word je overladen met shots van gigantische neonverlichting, in Macau zijn de casino’s op decadente wijze vorm gegeven en Schotland moet het hebben van zijn prachtige highlands. De film is een genot voor het oog en ik had nog moeite om alle pracht en praal tot me te nemen op het gigantische beeldscherm.

Het zou geen Bond film zijn zonder een paar creatieve actiescènes en ook op dit punt weet de film de kijker vast te houden. Het opent met een roekeloze achtervolging in Istanbul, die terug doet denken aan Casino Royale. Een mooi moment is niet veel later in Shanghai, als Bond op absurde wijze aan een lift hangt, om vervolgens het gevecht aan te gaan met een huurmoordenaar. De film zakt in de tweede helft een beetje in, maar het einde is nog voldoende vlammend om in ieder geval je primaire zintuigen uitstekend te prikkelen.

De film is echter verre van perfect. Zoals al eerder vermeld probeert de film twee smaken van Bond samen te brengen. Dit werkte voor mij prima wanneer het slechts verwijzingen naar klassieke personages en gadgets betrof, maar is moeilijker te verteren als het om de stijl van de antagonist gaat.

Silva (Javier Bardem) is namelijk een beetje de stereotypische Bond-villain uit het verleden. Hij is geniaal, heeft ongekende middelen tot zijn beschikking, maar lijkt zich ondanks zijn aanzienlijke successen blind te staren op één persoon. Nou is dat voor de verandering niet James Bond, maar zijn baas M, wederom gespeeld door Judi Dench.

Mijn probleem met Silva is niet dat hij slecht geacteerd is, maar dat hij uit de toon valt met de rest van het universum uit de Daniel Craig James Bond films. Silva is een gepijnigd mens, maar hij komt over als een megalomane gek. Qua optreden had hij veel beter in de Brosnan films gepast. Een ander probleem met Silva is zijn verhaal dat volledig om M draait.

Het is natuurlijk mooi voor Dench dat M een grote rol in de film speelt, maar was dat echt nodig? Silva geeft aan de middelen te hebben om de hele wereld te verstoren, dus waarom zou iemand van zijn statuur een kat en muis spel met de leiding van MI6 spelen? Zijn motieven waren twijfelachtig en zijn uitvoering was bij vlagen ongeloofwaardig.

Wellicht denk ik te veel na over de film. Ik heb me immers wel degelijk goed geamuseerd en dat is ook wel eens anders in de bioscoop. Daniel Craig was net als voorheen uitstekend als 007 en de film introduceerde ook enkele personages waar we in de toekomst meer van zullen zien. En natuurlijk is het mooi om te zien dan Dench nog steeds M speelt, een rol die ze al heeft sinds Goldeneye (1994).

Ik vond het ook fantastisch om te zien dat niet alleen de hele zaal gevuld was, maar dat een groot deel van het publiek al op zo’n leeftijd was dat ze de eerste Bond films waarschijnlijk nog in de bioscoop hebben gezien. Een film die nog steeds zo’n grote aantrekkingskracht heeft op zo’n breed publiek is natuurlijk verplicht aan zijn kijkers om niet teleurstellen. Dat ie dat toch een beetje deed lag waarschijnlijk net zo veel aan mijn hoge verwachtingen als aan de uitvoering van het verhaal.

[Skyfall | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s