De beste barbaar

Je ziet het vaker dat films, muziek of games die op jonge leeftijd indruk hebben gemaakt lang in je geheugen blijven hangen. Naarmate je ouder wordt zal de nostalgie meestal verwateren, maar enkele meesterwerken zullen je altijd bijblijven. Voor mij is Conan the Barbarian (1982) zo’n film.

Een oud-collega keek ooit verbaasd op toen ik zei dat Conan the Barbarian mijn favoriete film is. Hij verwachtte dat ik een film als The Shawshank Redemption (1994) of The Godfather (1972) zou noemen, maar ik kwam blijkbaar verrassend uit de hoek. Ik schaam me allerminst voor mijn mening en kom er graag voor uit. De sfeervolle settings, de prachtige muziek en de acteurs vormen samen een film die mij op alle fronten deugd doet.

Neem om te beginnen Arnold Schwarzenegger. Hij ziet er fantastisch uit als de strijdlustige Conan en klinkt bovendien ook nog eens als een idiote übermensch. Zijn Engels is zo mank dat het juist geloofwaardigheid aan zijn personage toevoegt. Conan is een oermens, eentje die vooral goed kan vechten en poseren met een zwaard. Dat hij verbaal niet sterk is verwacht je juist van een barbaar en het casten van deze voormalig bodybuilder was een geniale zet.

Zijn vrienden zijn al even opvallend. Gerry Lopez – een voormalig surfer – speelt de dief Subotai, Sandahl Bergman – een voormalig danseres – speelt de amazone Valeria en kultheld Mako speelt een tovenaar. Het acteerwerk van al deze acteurs is erg rauw, iets dat hun personages uiteindelijk des te memorabeler maakt.

Om tegenwicht te bieden aan de onervaren acteurs duiken ook James Earl Jones en Max von Sydow op. Sydow heeft een bijrol als een wanhopige koning, maar het is Jones die schittert als de meedogenloze kultleider Thulsa Doom. Hij overacteert nogal heftig en heeft ook nog eens een bizar kapsel, maar zijn vreemde acteerwerk valt niet uit de toon van de film en hij is een geniale badguy.

De locaties in de film zijn al net even goed gekozen als de acteurs. De film was opgenomen in Spanje en de primitieve locaties hebben zeker iets sprookjesachtig. Als Conan en kornuiten niet door lege vlaktes aan het rennen zijn dan zijn ze wel ergens iets aan het stelen. Onderweg komen ze natuurlijk ook de vreemdste zaken tegen, variërend van heksen, gigantische slangen en een grot vol met nymfomanen. Conans reis wordt in het intro omschreven als ‘high adventure’ en daar is geen woord van gelogen.

Het meest tijdloze aspect van de film is ongetwijfeld de soundtrack. Of het een bewuste keuze was weet ik niet, maar de acteurs zwijgen voor het grootste deel van de film. Mako narreert de gebeurtenissen van tijd tot tijd, terwijl de muziek echt de sfeer dicteert. De soundtrack is bombastisch en episch, hoewel het ook vaak pas op de plaats maakt met rustige nummers.

De film speelt zich haast als een opera af, maar dan wel eentje waarin een klungelig schreeuwende Arnold Schwarzenegger de sopraan is. Persoonlijk hoogtepunt is als de helden de dochter van een koning uit een grot gaan redden. Hier zien we de helden in camouflageverf een grot met gemaskerde mannen en nymfomanen binnendringen, terwijl James Earl Jones in de achtergrond in een slang veranderd. Er wordt geen woord vuilgemaakt en de muziek brengt de ongebruikelijke locatie helemaal tot leven.

De film is zo’n sterk staaltje audiovisueel werk dat het ontelbaar andere werken in diverse mediums heeft geïnspireerd. Natuurlijk was er een vervolg in de vorm van Conan the Destroyer (1984), maar het bracht ook een legio imitatiefilms voort, zoals Red Sonja (1985) waarin Schwarzenegger min of meer dezelfde rol speelt. Schwarzeneggers uiterlijk was verder zo iconisch dat hij het de facto beeld van een barbaarse man is geworden.

De soundtrack aan de hand van Basil Poledouris was sterk beïnvloed door klassieke avontuurfilms, maar wordt tegenwoordig zelf als een standaardwerk in zijn genre gezien. Terecht natuurlijk. Menig videogame ontleent ook tot op de dag van vandaag zijn inspiratie aan Conan, iets wat je vaak terug ziet in PC fantasygames.

Grote smet op de goede naam van Conan is helaas de gelijknamige film uit 2011. Enkele personages hebben dezelfde naam en het achtergrondverhaal van Conan is ongeveer gelijk, maar verder hebben deze twee films bar weinig met elkaar te maken. Jason Momoa is ook duidelijk geen Schwarzenegger.

Nee, als het op stoere films aankomt is er eentje duidelijk superieur. Alleen het kijken al naar de film verdubbelt je testosterongehalte en als de film is afgelopen heb je niet het idee dat je naar een beschamende male-power fantasiefilm hebt zitten kijken. Kijken is sowieso een te passief woord om de beleving te omschrijven. Conan the Barbarian overkomt je, neemt je mee naar zijn eigen wereld en vermaakt je met zijn rauwe personages. 30 jaar na dato kent het nog steeds geen gelijke.

[Conan the Barbarian | Blu-Ray | Regio: 2]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

2 Reacties op “De beste barbaar

  1. Pingback: Veel fantasie, weinig kwaliteit | patraversus

  2. Pingback: Pas op met telefoonboeken | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s