Tragisch verkeersongeluk

Ridge Racer DS is een poepiegame. Het zou een racegame moeten zijn waarin je met snelle bolides over creatief vormgegeven straten racet, maar het staat qua functioneren dichter bij een flipperkastsimulator waarin de ballen vervangen zijn door lelijk gerenderde auto’s.

Het geheim van een goede racegame zit hem uiteraard in de besturing. Zolang je je auto onder controle hebt is het winnen van een race slechts een kwestie van goed rijden. De Ridge Racer games zijn wat dit betreft een vreemde eend in de bijt, want de besturing is geenszins realistisch te noemen. Door even gas te minderen lijken je wielen zich te ontkoppelen van aardse frictie en kan je met het grootse gemak door zelfs de nauwste bochten driften.

In Ridge Racer race je volgens de wetten van de videogame, maar als je eenmaal de besturing hebt gemeesterd wordt rijden al snel een tweede natuur. Namco heeft speelbaarheid altijd de voorkeur gegeven boven realisme en het werpt nog steeds zijn vruchten af in de vorm van mooi vormgegeven en soepel spelende racegames.

Totdat Ridge Racer DS om de hoek kwam kijken.

Ridge Racer DS is een wanproduct dat de goede naam van de serie op ongelofelijke wijze door de modder trekt. De besturing laat de speler keer op keer in de steek en de karakteristieke visuele vormgeving die we van de serie zijn gewend is nergens terug te vinden. Nou is dat laatste niet eens zo verrassend gezien de primitieve hardware waar het spel op draait, maar dat het spel voor geen meter speelt is natuurlijk niet goed te praten.

Beginnende spelers zullen hooguit last hebben van het vreemde effect dat botsingen veroorzaken – jouw auto komt tot een stilstand terwijl je tegenstander vrolijk doorrijdt. Naarmate je nieuwe tracks en snellere auto’s unlockt loop je echter snel tegen het grote probleem met driften aan. Je auto vlotjes door een bocht sturen gaat probleemloos, maar het drifteffect zal abrupt ophouden terwijl je auto nog op een muur of vangrail is gericht. Gevolg is dat je als een blinde van de ene muur naar de andere knalt.

Koppel dit aan CPU wagens die nergens last van lijken te hebben en races in de hogere klasses van het spel worden al snel frustrerend. Extra beschamend is het feit dat je ondanks alles vaak alsnog binnen de tijdslimiet de finish zal halen. De snellere auto’s zijn immers zo snel dat een achterstand vaak van slechts tijdelijke aard is.

Een ander teken dat dit weinig met plezierig rijden te maken heeft is dat de snellere wagens vaak harder gaan dan de parcours aan kunnen. Met 200 km/u over een heuveltje vliegen lijkt misschien leuk, maar wat heb je er aan als je wagen vervolgens steevast tegen een rots aanknalt en tot stilstand komt? Tekenend voor de absurde spelfysica is dat je vaak met minimaal snelheidsverlies tegen een vangrail kunt botsen. Dit soort zaken in combinatie met de slechte besturing en de lompe AI verzieken het hele spel.

Ridge Racer DS is blijkbaar geen opzichzelfstaande game, maar een opgepoetste poort van Ridge Racer 64 op de Nintendo 64. Ik heb die versie nooit gespeeld, maar berichten op internet doen vermoeden dat belangrijke keuzes als het driftsysteem voor je auto selecteren in die game wel mogelijk waren. Waarom je dit op de DS niet zelf kunt kiezen is zeer vreemd, zeker omdat het ook een vast element van de serie is.

De origine van het spel verklaart wel waarom de besturing zo slecht is. Op de Nintendo 64 moest het immers gespeeld worden met de analoge stick, wat precies stuurwerk mogelijk maakte. De besturing op de DS is nauwelijks afgestemd op de d-pad, met als onbedoeld gevolg dat je vaak volop naar links of rechts zal sturen. Er is ook de mogelijkheid om het spel via het touch screen te besturen, maar dit pakt in de praktijk zo slecht uit dat je je afvraagt waar men mee bezig was.

Opvallend genoeg was Ridge Racer DS niet door Namco gemaakt. Nintendo had de ontwikkeling voor eigen rekening genomen – ongetwijfeld in een vlaag van verstandsverbijstering – en spande het Amerikaanse NST voor de kar. Deze studio staat vooral bekend staat om zijn slappe poorts en met Ridge Racer DS bewezen ze eens te meer een onwaardige ontwikkelaar te zijn.

Namco liet zien hoe het wel moest met Ridge Racer op de PSP. Sony’s handheld had weinig moeite om de races te voorzien van een soepele framerate en de besturing was perfect. In een paradoxale twist stond het spel ook in het teken van nitrous, waardoor het een stuk dichter bij Nintendo’s F-Zero reeks staat dan menig andere racegame. Het latere Ridge Racer 2 zou alle competitie van de kaart vegen en zich kronen tot een van de beste games in de serie.

Namco’s eigen handheld games ontmaskerden Ridge Racer DS met kinderlijk gemak als een abject nepproduct. Er is geen enkele reden dat het spel überhaupt bestaat en de enige meerwaarde die het heeft is dat het een perfect voorbeeld is van hoe iets niet moet zijn. Als dat het beste is wat er te zeggen valt over een Ridge Racer game gemaakt door een in-house Nintendo team dan weet je dat je met een extreem slechte game te maken hebt.

[Ridge Racer DS | Nintendo DS | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s