Mondeling zwaardvechten

Na het kijken van Kill Bill Vol. 1 (2003) was het natuurlijk onvermijdelijk dat ik ook Kill Bill Vol. 2 (2004) keek. Zo gezegd zo gedaan. Na een drukke dag smeerde ik ’s avonds even een boterhammetje met pindakaas en ging er eens goed voor zitten.

Zoals ik al melde in mijn stukje over Kill Bill Vol. 1 speelt het vervolg zich in een andere stijl af. In het origineel omarmde men het idee van een samoerai westernfilm volledig en vlogen de lichaamsdelen je om de oren terwijl de bruid, gespeeld door Uma Thurman, op zoek ging naar Bill (David Carradine) en kornuiten. Omdat er maar genoeg tijd was om te zien hoe ze afrekende met Lucy Liu en Vivica A. Fox was een vervolg nodig om het verhaal tot zijn conclusie te brengen. In deel twee neemt de bruid het niet alleen op tegen Bill, maar ook de overige huurmoordenaars van het Deadly Vipers Assassination Squad: Sidewinder (Michael Madsen) en California Mountain Snake (Daryl Hannah).

Verrassend genoeg neemt ze ditmaal haar tijd voor haar klus. Waar we voorheen nog getrakteerd werden op liters aan bloedvergiet wordt er nu een stuk meer gepraat. Niet dat de bruid een stuk kalmer is geworden, maar haar tegenspelers hebben een voorliefde voor dramatische dialogen. Hierdoor ligt het tempo van de film een stuk lager en krijgen we in ieder geval een betere inkijk in de motieven van Sidewinder, Mountain Snake en Bill.

Ook het personage van de bruid krijgt nog de nodige bagage mee. Zo zijn we niet alleen getuige van de slachting op haar bruiloft, maar zien we ook hoe de sadistische Chinese grootmeester Pai Mei (Gordon Liu) haar zijn moordtechnieken bijbracht. Deze trainingsscènes zijn bij uitstek mijn favoriete onderdeel van de film, waarin een goede balans is gevonden tussen een eerbetoon aan Chinese vechtfilms en de absurditeit van figuren als Pai Mei.

Nadeel van de verhoogde focus op het verhaal is wel dat de zwakte van de dialogen een stuk sterker naar voren komt. Net zoals in deel 1 krijg je meer het idee dat aftakkingen van Quentin Tarantino met elkaar aan het praten zijn dan echte mensen. De personages komen uiteindelijk meer over als nerds dan stoere krijgers. Met name Bill blijkt een zwak te hebben voor zaken als vechtfilms en stripboeken, iets dat je niet snel zou verwachten van een man die leiding geeft aan een groep meedogenloze huurmoordenaars.

De dialogen zijn de enige momenten in de film dat je het idee krijgt dat de film een paar steekjes laat vallen. Als andere, onbekende acteurs sommige van deze teksten zouden spreken zou je je waarschijnlijk even achter de oren krabben. Dat de film desondanks toch nog een zeer vermakelijk geheel vormt is natuurlijk ook te danken aan de kwaliteit van de acteurs.

David Carradine zegt de meest vreemde zaken, maar je neemt het meestal wel gewoon van hem aan. Zelfs als hij over Superman begint geef je hem het voordeel van de twijfel. Michael Madsen staat altijd garant voor vermaak en hij stelt ook hier niet teleur, hoewel ik graag meer van zijn personage had gezien. Daryl Hannah blijkt nog verrassend overtuigend als een zwaardvechter en dat ooglapje staat haar natuurlijk ook leuk.

Maar de echte ster is zonder twijfel Uma Thurman. Ze is gedurende beide films uitstekend en haar vete tegen Bill blijft tot de laatste momenten van de film spannend. Ze heeft misschien niet het fysiek dat je van een samoerai zou verwachten, maar je twijfelt er geen moment aan dat de bruid een van de beste is in het soort werk dat ze doet.

Net zoals deel 1 is Vol. 2 een audiovisueel spektakel en komt het echt goed tot zijn recht op een grote televisie met een goed geluidsysteem. De film zit wederom vol met muzikale verwijzingen naar andere films, zonder dat dit de authenticiteit van de film aantast. Tarantino’s smaak voor dialogen kan ik niet altijd delen, maar ik kan niet ontkennen dat hij een goed oor voor muziek heeft. Stille momenten zijn er nauwelijks en de muziek zet meestal goed de toon voor de gebeurtenissen in de film.

Het is net zo’n hoogwaardige productie als Kill Bill Vol. 1, maar de langzamere pacing gekoppeld aan de vele onzindialogen doet mijn voorkeur toch uitgaan naar het eerste deel in de Kill Bill saga. Kill Bill Vol. 2 is zeker niet Quentin Tarantino’s beste film, maar als afronding van het verhaal is het zeer bevredigend. De scènes met Pai Mei alleen al maken het kijken meer dan de moeite waard.

[Kill Bill Vol. 2 | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s