Tarantino’s spektakelstuk

En daar zit je dan naar Kill Bill Vol. 1 (2003) te kijken. Vanaf het allereerste moment dat Uma Thurman in beeld is laat de film je als kijker niet los, blijkbaar bang dat we door het audiovisuele spektakel heen zouden prikken en verveeld zouden raken.

Dat was wellicht een terechte vrees van regisseur Tarantino, want het verhaal is in feite niks meer dan een vrijbrief aan hoofdrolspeelster Thurman om op zo gewelddadig mogelijke wijze haar tegenstanders af te slachten. Alles aan de film is echter zo audiovisueel tot in de puntjes verzorgd dat je haast wel moet genieten. Ik zag onlangs de cheape E1 Entertainment versie op Blu-Ray en jaren na de bioscoop release maakt de film ook thuis nog steeds een grote impact.

Kill Bill Vol. 1 daagt je uit om het op een groot scherm te kijken, met het geluid zo hard mogelijk. In eerdere films als Reservoir Dogs (1992) en Pulp Fiction (1994) wilde Tarantino nog gerafineerde verhalen vertellen, maar hier ligt de nadruk toch echt op audiovisueel spektakel en eerbetoon aan zijn favoriete cultfilms en acteurs.

Het verhaal van de bruid (Thurman) die op haar eigen bruiloft voor dood werd achtergelaten door haar eigen collega’s is ondertussen bekend bij een hele generatie filmfans. Dat kan ook niet anders, want Kill Bill werd in 2003 nog  gepresenteerd als een cineastisch wonderkind. Jaren later is het makkelijk om door de hype heen te prikken en te zeggen dat beide films een geval waren van style over substance, maar feit is dat ze goed genoeg in elkaar zitten om in ieder geval de meest primaire delen van je hersens verdomd goed entertainen.

Uma Thurman speelt een meedogenloze bruid, die op brute wijze het gevecht met haar voormalige collega’s van het Deadly Viper Assassination Squad aan gaat. Met bijnamen als Cottonmouth (Lucy Liu) en Copperhead (Vivica A. Fox) weet je dat dit geen doorsnee tegenstanders zullen zijn en het mag gezegd worden dat de voornamelijk vrouwelijke cast uit Volume 1 echt hun mannetje staat.

Met name Lucy Liu komt goed tot haar recht als de koningin van de Japanse onderwereld. Dit heeft als bijeffect dat een groot deel van de film zich in Japan afspeelt en Tarantino heeft de neonverlichte straten van Tokio prachtig in beeld gebracht. De film ontpopt zich als een heuse liefdesbrief aan de Japanse cinema en Sonny Chiba en Chiaki Kuriyama hebben gedenkwaardige bijrollen als respectievelijk zwaardmeester Hattori Hanzo en de psychopathische Gogo Yubari.

Het Kill Bill project was dermate groot dat Tarantino genoodzaakt was de film in twee delen op te splitsen. Een gewaagde keuze, maar wel eentje die de nodige expositie mogelijk maakt. Het verhaal is echter vederlicht, dus ondanks zo’n 4 uur aan film ben je als kijker een groot deel van je tijd kwijt aan slow motion shots en andere sfeerverhogende scènes. Kill Bill Vol. 1 is wat dit betreft misschien nog het beste te vergelijken met een natuurdocumentaire van de BBC, maar dan wel eentje die zich vooral focust op de bloeddorstigheid van de mens gezien door de lens van Quentin Tarantino.

Dit extreme geweld wordt uiteraard begeleid door een puike soundtrack. Men pikte liberaal muziek uit andere films en scènes zonder muzikale begeleiding zijn een zeldzaamheid. Tarantino steekt zijn liefde voor films ook niet onder stoelen en banken en dialogen tussen personages komen vaak over alsof filmnerds met elkaar aan het praten zijn.

Kill Bill was echter niet alleen qua verhaal in tweeën gesplitst, maar ook qua stijl. Volume 1 is een heus gorefestijn, een gewelddadige exploitatiefilm over mensen die ziek in hun hoofd zijn. Volume 2 (2004) gooit het over een andere boeg en richt zich meer op achtergrondzaken. Het verschaft de personages de nodige diepgang, maar doet dit wel in die praterige Tarantinostijl die niet altijd even leuk is. Ik zeg dat Volume 1 prettiger is om naar te kijken.

Mja, het maakt natuurlijk ook niet uit of het vervolg in een andere stijl afspeelt. Wie aan Kill Bill Vol. 1 begint moet het natuurlijk ook deel twee kijken. Mocht je de films op Blu-Ray ergens zien liggen en heb je zin in een bloederige samoerai western gemaakt voor en door nerds dan zijn er slechtere films om te kijken.

[Kill Bill Vol. 1 | Blu-Ray | Regio: 2]

4 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

4 Reacties op “Tarantino’s spektakelstuk

  1. Pingback: Mondeling zwaardvechten | patraversus

  2. Pingback: Ontketende kogels | patraversus

  3. Pingback: Volg je speurneus | patraversus

  4. Pingback: Geboren om te sterven | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s