De lange weg naar succes

Het herhaaldelijk zien van de credits in Warioland II bracht me op het idee om de oorsprong van dit ontwikkelteam eens uit te pluizen. Het is een van Nintendo’s minder belichte teams, maar ze blijken zowaar verantwoordelijk voor het gros van de Wario en Metroid games. Hun oorsprong bracht me terug naar het nietige Super Mario Land, een van de publiektrekkers van de GameBoy in 1989.

Onder het toeziend oog van Gunpey Yokoi mocht een jong team aan de slag om een Mario game op de technologisch zwakbegaafde GameBoy uit te brengen. In latere interviews lieten ze doorschemeren dat ze het personage van Wario hadden bedacht omdat ze niet altijd met andermans creaties in de weer wilde zijn. De erfenis van Mario moet als een zware last op hun schouders hebben gedrukt, maar Super Mario Land is een leuke poging om een Mario game te maken met een andere insteek.

Wat meteen opvalt bij het spelen is de uiterst minimalistische look van het spel. Sprites zijn superklein en de achtergronden kenmerken zich door hun leegte. Mario is op zijn grootst ongeveer net zo groot als de kleine Mario in Super Mario Bros. en het gros van zijn vijanden zijn niet veel groter. De makers koesterden overzichtelijkheid boven graphics en dit is niet eens zo’n vreemde keuze voor een eerste generatie GameBoy spel.

Het groene LCD scherm van de GameBoy had immers last van heftig blurren, dus actiegames als Mario waren er bij gebaat om de wereld zo simpel en duidelijk mogelijk weer te geven. Het kleine formaat van de sprites had tevens het bijeffect dat de actie zich min of meer op dezelfde schaal als in Super Mario Bros. kon voltrekken.

Helaas had Yokoi’s team in dit prille stadium van hun bestaan nog niet zo veel kaas gegeten van spelfysica. De kleine Mario lijkt van lood te zijn gemaakt en stort ten aarde zodra hij zich in de lucht begeeft. Loop je van een platform af? Boem, je staat op de grond. Spring je de lucht in? Boem, je staat zo op de grond. Het spel doet zijn best om als een Mario game over te komen, maar speel het even en je weet meteen dat je met een imitatieproduct te maken hebt.

Toch mag je Nintendo niet beschuldigen dat ze niet geprobeerd hebben om er iets van te maken. Mario liet prinses Paddenstoel in het Mushroom Kingdom achter om elders de bloemetjes buiten te zetten met een zekere Daisy. Zo ontpopte Mario zich door de jaren heen nog als een heuse player, want voordat ie met Paddenstoel aanpapte had hij al iets met Pauline. Daisy is echter niet ontvoerd door een gigantische draak of aap, maar door een buitenaards wezen. Dat is toch weer eens wat anders.

Anders” is ook de beste manier om het spel te omschrijven. Super Mario Land telt slechts twaalf levels in totaal, maar Mario komt nog eens ergens. Hij bezoekt de piramides in Egypte, reist helemaal naar Paaseiland, brengt een bezoekje aan China en wordt per UFO naar een onbekend eiland gestraald. Tussendoor stapt hij ook nog in een duikboot en een propellervliegtuigje.

Hoewel de locaties redelijk exotisch te noemen zijn is het level design zelf dat niet. De blauwdruk van Super Mario Bros. is overduidelijk en Mario loopt als vanouds munten te verzamelen en bakstenen te vernielen. Helaas is het ook evident dat dit team zijn draai nog moest vinden, want strak leveldesign hoef je hier niet te verwachten. Met een beetje voorkennis zoef je alsnog door de levels heen, maar die heerlijke flow uit Miyamoto’s meesterwerk is hier afwezig.

Wie het spel in historisch perspectief plaats ziet echter dat Super Mario Land wel degelijk zijn waarde heeft gehad. Voor Nintendo was het een vitaal onderdeel van de vroege GameBoy line-up en het ontwikkelteam zou aan mankracht winnen en steeds betere games gaan ontwikkelen, beginnende met Metroid II en Super Mario Land 2, wat uiteindelijk leidde tot heel veel Wario games.

Veel fans hebben nog steeds een zwak voor het spelletje, al was het maar vanwege de exotische locaties, unieke beestenboel en leuke muziek. Mario zelf zal ook met plezier terug denken aan zijn romance met Daisy, die toch te boek staat als zijn geheime liefde. Zelfs Nintendo is Mario’s handheld debuut niet helemaal vergeten, want Daisy duikt nog geregeld op in Mario’s spin-off games en in Super Princess Peach wordt er zelfs een directe knipoog naar Super Mario Land gemaakt in de vorm van onderzeebootlevels.

Getrouw aan zijn tijdsperiode is er ook een tweede loop als je het spel eenmaal hebt uitgespeeld, waarin alle levels net wat moeilijker zijn gemaakt. Dit biedt de nodige herspeelwaarde, zeker wanneer je het spel op de 3DS Virtual Console speelt en je voortgang  kan saven. Het spel is uiteindelijk te simplistisch om een klassieker genoemd te mogen worden, maar voor fans van antieke platformers valt er wel degelijk nog iets te beleven hier. Verwacht echter geen Mario game van console kwaliteit.

[Super Mario Land | GameBoy | Regio: Europa]

9 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

9 Reacties op “De lange weg naar succes

  1. Pingback: Zes munten en een lege beurs | patraversus

  2. Pingback: De hebzucht regeert | patraversus

  3. Pingback: Opgelicht door een eend | patraversus

  4. Pingback: Super Batman Land | patraversus

  5. Pingback: De legende opnieuw verteld | patraversus

  6. Pingback: Mega Man redux | patraversus

  7. Pingback: Op zoek naar rijkdom | patraversus

  8. Pingback: 25 jaar blokjes stapelen | patraversus

  9. Pingback: Knallend door het leven | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s