Stiekem door het leven

Het komt niet vaak voor dat ik een film in de bioscoop zie met maar elf andere mensen in de zaal. Bij binnenkomst weet je meteen dat je in alle rust naar de film kan kijken, want de overige aanwezigen zullen er niet per toeval zijn binnengewandeld. Ik koos een goede plek midden in de zaal en ging lekker zitten voor Shadow Dancer, een film over een Ierse moeder die voor een groot dilemma komt te staan.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Tom Bradby uit 1998. Het verhaal focust zich op een zekere Colette McVeign, gespeeld door Andrea Riseborough. Ze komt uit een hechte familie IRA sympathisanten en in de openingsminuten van de film zien we Colette een aanslag in London aborteren. MI5 was op de hoogte van haar activiteiten en stelt haar voor de keuze om berecht te worden of voor hun te spioneren.

Het mag gezegd worden dat Riseborough een sympathieke Colette neerzet. Hoewel alle omstandigheden in haar leven tragisch te noemen zijn houdt Colette zich vast aan het plezier dat haar familie haar brengt, met name haar zoontje. Het is een echte familievrouw en ze lijkt een goede toekomst voor haar zoontje te prefereren boven de Ierse zaak.

Het verhaal verloopt erg langzaam en een groot deel van de 100 minuten speeltijd wordt niet eens besteed aan de ontwikkeling van de personages. Je krijgt nooit het idee dat je de familie van Colette beter leert kennen, maar aangezien de focus vooral op de spanning tussen Colette en haar dubbele leven ligt is dit niet eens zo’n groot probleem.

Haar contactpersoon bij de MI5 is Mac, gespeeld door Clive Owen. Hij komt over als elke andere Britse rechercheur die je ooit in een Brits drama hebt gezien, wat ongetwijfeld ook de bedoeling was. Mac is een interessant personage, want hij lijkt meer te willen vechten voor de situatie van Colette dan de veiligheid in het Britse koninkrijk. De film dreigt even in een clichématig liefdesdrama te ontaarden, maar het feit dat dit niet gebeurd getuigt van goede instincten van de makers.

Behalve Riseborough en Owen zijn er nog een tal aan ondersteunende acteurs te zien, zoals Aiden Gillen, Domhnall Gleeson en verrassend genoeg Gillian Anderson. Ze doen hun best met de beperkte scènes waarin ze te zien zijn, maar de nadruk ligt echt op de personages Colette en Mac. Belangrijk bijfiguur is Kevin (David Wilmot), de leider van het groepje van Colette. Hij vermoed dat er een verrader in haar familie zit en maakt haar toch al ingewikkelde situatie er niet makkelijker op.

Voordat ik naar de verlaten bioscoop ging omschreef ik de film aan mijn vader als iets dat je typisch in het weekend op de BBC zou zien. Tot mijn genoegen bleek de film zowaar een BBC productie te zijn, maar de film ziet er geenszins als een TV film uit. Alles ziet er getrouw aan de periode uit en ik vond het monotone kleurgebruik zeer treffend. Alleen Colette zie je af en toe iets met felle kleuren dragen, wat verder benadrukt dat haar leven hier onder de loep wordt gelegd en niet het Ierse conflict.

Hoewel de gebeurtenissen in de film zich ongelofelijk langzaam voltrekken is er wel degelijk een pay-off. Het is een typische Britse dramafilm met een vleugje spionage, eentje die ook nog eens op Ierse historici gericht lijkt te zijn. Nee, dat de zaal bijna leeg was zal geen toeval zijn geweest, maar ik heb geboeid zitten kijken. Het grote bioscoopscherm heeft op zich geen meerwaarde voor dit soort film, maar als je eens in alle rust naar een film wilt gaan dan is het zo’n slechte keuze nog niet.

[Shadow Dancer | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s