Slaapverwekkende droomwereld

Ik wist niet dat ze bij de Bart Smit ook tweedehands games verkochten. Althans, dat wist ik niet totdat ik op aanraden van mijn broertje Dragon Quest VI – Realms of Reverie daar kocht. “Zo’n goede RPG voor zo’n lage prijs, daar krijg je echt geen spijt van.” Jaja…

Nou. Ik zet het spel aan, wil een nieuwe file aanmaken, maar tref de savegame van ene Brent aan. Brent moet iemand met speciale inzichten zijn geweest, want na slechts 8 minuten had hij / zij al genoeg gezien om te weten dat het spel linea recta terug ging naar de winkel. Allerminst een goed voorteken als je op het punt staat voor het eerst in je leven een Dragon Quest game te spelen.

Er bekroop mij een ongemakkelijk gevoel, maar mijn argwaan leek ongegrond. Het spel overviel me in eerste instantie met zijn indrukwekkende sprites en levendige vertaling. Toegegeven, het speelde regelrecht archaïsch met zijn overvolle menu’s en oubollige gevechten, maar goed, er was wel degelijk kwaliteit te bespeuren en de eerste paar uur vlogen voorbij.

Na een verwarrende openingscene voltrekt het spel zich op typerende Japanse wijze en begint je queeste om een echte man te worden. De naamloze hoofdpersoon – ik noemde hem Victor – brengt zijn dagen door met lullige klusjes, maar het duurt niet lang voordat hij de barbaarse Carver en mysterieuze Milly ontmoet. Samen trekken ze ten strijde tegen een demon en gaandeweg komen ze meer over hun eigen verleden te weten.

Het verhaal had niet meer clichématig kunnen zijn en alle genreclichés duiken op enig punt in het spel op. Dragon Quest vader Yuji Hori zat duidelijk in een creatieve dip toen hij het verhaal voor deel VI aan het schrijven was en het steekt dan ook schril af tegen tijdgenoten als Final Fantasy VI en Chrono Trigger. In een paradoxale twist is het script echter zeer levendig en de vertaling is een van de meest creatieve die ik in jaren in een game heb gezien.

Het taalgebruik van je eigen personages alsmede de NPCs is zeer karakteristiek en verhalen die je in de derde persoon oppikt zitten bewust vol met slechte woordspelingen. Zoals gebruikelijk is in Japanse RPGs wordt je overladen met ellenlange passages tekst, maar taalliefhebbers kunnen in ieder geval hun hart ophalen bij deze puike vertaling. Het verhaal zelf mag dan wel niet van hoog niveau zijn, de manier waarop het wordt verteld is dat zeker.

Het duurt ook niet lang voordat je al meer teamleden oppikt. Een leuke eigenschap van het spel is dat je partners op letterlijk alles commentaar leveren, iets dat enorm helpt bij het ontwikkelen van hun personages. Hoewel ‘ontwikkelen’ misschien het verkeerde woord is, aangezien vooral de stereotypes bevestigd worden. Denk aan de verwarde held, de domme kleerkast, de vrouw zonder verleden, het slappe wonderkind en het magische meisje. Het gros had zo uit een ‘my first videogame’ handboek had kunnen komen.

Het spel heeft vergeleken met de Super Famicom versie nog een visuele make-over gekregen. Zowel speelbare als niet-speelbare personages zijn opnieuw getekend, de vijanden zien er dankzij technische foefjes zeer levendig uit en alle achtergronden zijn nou in 3D gerenderd. Of dat laatste een grote verbetering was is discutabel, maar de 2D elementen in het spel zien er zeer goed uit.

Helaas is niet alles wat het op het eerste gezicht lijkt in Dragon Quest VI. Het spel blijft uiteindelijk te getrouw aan zijn antieke roots, iets wat des te erger naar voren komt dankzij een ernstige vorm van content obesitas. Dragon Quest VI is lang van stof en het spel beweegt zich voort met het tempo van een halfbevroren mammoet.

Dat ik op een ouderwetse game kon rekenen was mij al bekend – hier staat Dragon Quest immers om bekend. Het was één van de grondleggers van het genre in Japan en dankzij aanhoudende populariteit was er voor de makers nooit reden om het wiel helemaal opnieuw uit te vinden.

Dat is erg jammer, want de user interface lijkt regelrecht uit het stenen tijdperk te komen. Ook in deze remake – waarin wel degelijk enkele zaken zijn gestroomlijnd – zijn zaken als wapens en uitrusting equipen net omslachtiger dan nodig is. Het is natuurlijk prima dat een serie zijn roots niet wilt verloochenen, maar de UI was ook al ten tijde van zijn originele release op de Super Famicom stokoud.

Maar goed, aan de UI wen je vanzelf wel, al was het maar omdat je een goede 50 uur aan de game kwijt zal zijn. Dragon Quest VI is niet een spelletje dat de meeste mensen in een weekje uit zullen spelen. Op een gegeven moment ben je vrij om de spelwereld naar eigen inzicht te verkennen, maar het spel heeft zo veel te bieden dat je al snel door de bomen het bos niet kan zien.

Net zoals in A Link to the Past bestaat de wereld uit twee dimensies en zal je op cruciale momenten tussen dimensies moeten switchen. Om er voor te zorgen dat je opdracht niet al te onoverzichtelijk wordt zijn er waarzegsters in beide werelden die je in de goede richting kunnen sturen en staan ook enkele voertuigen tot je beschikking – waaronder grappig genoeg een beweegbaar eiland en een vliegend bed.

Deze zaken helpen om de random battles tot een minimum te houden, maar je bent nog steeds uren kwijt met het praten tegen NPCs, in de hoop dat je een event triggert dat het verhaal vooruit stuwt. In hun streven om een groots verhaal te vertellen stopten de makers het spel vol met sidequests, maar het leidde uiteindelijk alleen maar tot een game met zwaar overgewicht – zeker 20 uur!

Niet zo lang geleden speelde ik nog Lufia op de Super NES, een game die zijn best doet om onder andere Dragon Quest te imiteren. Wat de mensen bij Taito echter goed door leken te hebben is dat dit soort games zeker niet te langdradig moeten zijn en hun RPG was in een goede 30 uur uit te spelen. Dat is lang genoeg voor een uitgewerkt verhaal en kort genoeg om de speler nog te verleiden met een optionele dungeon.

En over dungeons gesproken, wat zijn die beroerd in Dragon Quest VI. Je loopt door lege hallen en grotten die met een minimum aan fantasie zijn ontworpen. Om de haverklap wacht je een random battle en na een tijdje zit je als een zombie op knoppen te drukken om de gevechten zo snel mogelijk te laten eindigen. Natuurlijk zitten deze plaatsen vol met schatkisten, maar het zijn valkuilen om hebberige spelers nog langer aan het spel te binden.

Een positief bijeffect van de ambitie van de makers was de toevoeging van een job systeem, geheel in de stijl van Final Fantasy V. Je levelt je job klasse per gewonnen gevecht, waardoor de vele random battles zowaar van toegevoegde waarde zijn. Omdat het spel ook van omvangrijke lengte is zullen je personages veelvuldig van bijbaantje wisselen, waardoor je uiteindelijk met zeer veelzijdige personages in je team zit.

Je zou denken dat dit betekend dat je de meeste vijanden makkelijk de baas bent, maar dat valt in de praktijk nog aardig tegen. Sterker nog, bazen dagen je geregeld uit om nog omhoog te levelen. Het is het eerste spel – en hopelijk laatste – dat ik gespeeld heb waarin de speler actief wordt aangeraden te grinden.

Nee, die Brent had het zo slecht nog niet gezien. Het was mijn eerste Dragon Quest ervaring ooit, dus ik wilde het spel een eerlijke kans geven, maar feit is dat onder de hoge productiewaarden een langzaam verlopend en ronduit saai spelende game zit. Nou wordt me van alle kanten verteld dat ik Dragon Quest V moet halen, want die game is blijkbaar precies wat deze niet is. Ik zal er voorlopig niet in trappen.

[Dragon Quest VI – Realms of Reverie | Nintendo DS | Regio: Europa]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Slaapverwekkende droomwereld

  1. Pingback: Niks nieuws onder de zon | patraversus

  2. Pingback: Niet echt mega | patraversus

  3. Pingback: Problemen uit de oudheid | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s