Mannen van de onderwereld

De teloorgang van Robert De Niro in Red Lights (2012) was zo tragisch om te zien dat ik laatst The GoodFellas (1990) spontaan in mijn Blu-Ray speler stopte om oude glorie te herleven. De arme man doet zo zijn best om van zijn gangsterimago af te komen, maar feit is dat hij als geen ander in staat is om een onderwereldfiguur vorm te geven.

The GoodFellas is van begin tot eind genieten. Martin Scorsese had de eer het boek Wiseguy te verfilmen en hij koos er wijselijk voor om de hoofdrolspelers van zijn succesfilm Raging Bull (1980) opnieuw met elkaar te herenigen. Robert De Niro en Joe Pesci spelen producten van de maffiose onderwereld en begaan samen met Ray Liotta de ene na de andere misdaad.

Het knappe van The GoodFellas is hoe verschillend de drie hoofdrolspelers hun rol spelen. Liotta speelt een Ierse jongen die uit bewondering besloot zich bij de maffia aan te sluiten. Omdat hij deze levensstijl adoreert rijst hij op jonge leeftijd al naar de top, met alle gevolgen van dien natuurlijk.

Pesci is Liotta’s beste vriend, maar is ontzettend licht ontvlambaar. Dit maakt de groep tot op zekere hoogte berucht, maar het is uiteindelijk ook een zwaktebod. Het is waarschijnlijk Pesci’s meest memorabele rol ooit, want hij speelt zijn personage geniaal en oprecht angstaanjagend.

De rol van De Niro is nog het meest standaard van de drie. Hij speelt een gelouterde gangster die niet vies is van risico’s nemen. Zijn ambitieuze stijl brengt de groep veel succes, maar naarmate de tijd verstrijkt wordt hij wel steeds meer paranoïde. Net zoals Liotta is zijn personage niet van Italiaanse afkomst, wat uiteindelijk ook nog de nodige problemen met zich meebrengt.

De drie hoofdrolspelers worden ondersteund door een heus leger aan andere acteurs, de meeste uiteraard bekend uit andere gangsterfilms. Niet verwonderlijk, want de film gaat niet alleen over een lokale groep maffiosi, maar speelt zich ook af gedurende verschillende decennia. Sleutelfiguur is Paul, gespeeld door Paul Cicero. Paul ontfermt zich in de jaren 60 over de jonge Henry (Ray Liotta) en het is aan zijn bescherming te danken dat Henry de jaren 80 overleeft.

Een groot deel van de sfeer is te danken aan de karakteristieke uitbeelding van New York, de soundtrack en de voice-over van Liotta. We beleven de gebeurtenissen vanuit het perspectief van Henry en de voice-over is in zo’n toon ingesproken dat het nooit vervelend wordt. Henry praat over de personages alsof hij alles echt heeft meegemaakt, ongetwijfeld omdat het verhaal gebaseerd is op een boek over het leven van Henry Hill – een echte New Yorkse gangster.

Vreemd genoeg liet de kwaliteit van de Blu-Ray wel wat te wensen over. Af en toe leek het net alsof de film een deel van een frame was vergeten te laden, waardoor er een soort gaten te zien waren. Dit gebeurde slechts een handjevol keren, maar ik had zoiets nog nooit eerder gezien. Het is een Warner Bros. release, dus daar zou het normaal gesproken niet aan liggen, maar ik heb het idee dat het ook niet aan mijn speler lag.

Enfin, het was slechts een klein smetje op een geweldige film. The GoodFellas is typisch zo’n film waarin goede acteurs goed acteren, de regisseur alles perfect in beeld brengt, de soundtrack daadwerkelijk de sfeer verhoogd en het verhaal je constant bezig houdt. Het kon niet in een groter contrast staan met Red Lights, dat meer de belichaming is van de teloorgang van oude helden. Nee, een kwaliteitfilm als The GoodFellas kom je niet vaak tegen.

[The GoodFellas | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s