Sta op, Vleermuisman!

Wat een ongeloofelijk kutfilm.” Deze krachtige woorden tekende ik op uit de mond van mijn vader, toen de pauze aanbrak in The Dark Knight Rises. De jonge knul die naast hem zat keek er verrast van op, maar gaf toe dat ook hij niet helemaal tevreden was. Ik kan de frustratie van mijn vader wel begrijpen, al was het maar omdat hij enkele uren na ons bezoek aan de bioscoop 60 zou worden.

Leeftijd even buiten beschouwing gelaten gaat het mij te ver om zijn lompe mening klakkeloos over te nemen. Bij de term actiefilm denkt hij in eerste instantie aan films als First Blood (1982) en Predator (1987). Geweld en explosies, meer heeft hij niet nodig. Het leuke van Christopher Nolans moderne Batman films is – wat mij betreft – juist dat er meer te beleven valt dan het aller-makkelijkste vermaak.

De actie in Batman Begins (2005) en The Dark Knight (2008) was zonder meer hard, maar het personage en de privéwereld van Bruce Wayne kwamen ook rijkelijk aan bod. Natuurlijk waren personages als Scarecrow en Joker vreselijk over-the-top en pasten ze niet echt in het semirealistische plaatje van Gotham City, maar tegelijkertijd kleurden ze deze wereld enorm. Men wist een balans te vinden tussen realisme en fantasie die werkte, hetgeen tot zeer vermakelijke films leidde.

Deze balans wist men ook in The Dark Knight Rises te behouden. De film speelt 8 jaar na de gebeurtenissen uit de vorige film af en de dood van Harvey Dent was blijkbaar aanleiding voor de politie van Gotham City om de straten succesvol schoon te weren van gespuis. Batman is in geen eeuwen meer gezien en Bruce Wayne (Christian Bale) zit depressief in zijn landhuis nadat zijn vriendin is overleden.

Alles verandert echter als een terrorist genaamd Bane (Tom Hardy) ten tonele verschijnt en Gotham City gijzelt met een atoombom. Bane presenteert zich vreemd genoeg niet als een typische terrorist, maar meer als een anarchist die de bewoners van Gotham voorhoudt dat zij de macht hebben de rijken in de stad te onttronen. Bruce Wayne ziet door de praatjes van Bane heen, maar als Batman orde op zaken probeert te stellen blijkt hij dankzij de vele jaren van relatieve vrede en lichamelijk slijtage niet meer de oude te zijn. Om Gotham te redden zal hij dus moeten herrijzen.

Toegegeven, de atoombom is een beetje vergezocht en Bane ziet er uit als Darth Vaders woeste beer, maar het past precies in het straatje van de vorige films. Sterker nog, Rises is min of meer een direct vervolg op Batman Begins. De film schuwt niet voor flashbacks naar scènes uit Begins en op de Joker na zitten er zowel visuele als verbale verwijzingen naar de vorige twee films. Het is niet alleen prima fanservice, maar ook effectief cement tussen de drie films.

Minder prettig is de plottwist die op het allerlaatste moment uit de hoge hoed wordt getoverd. Dit is helaas niet het soort twist waarmee Nolan eerder een extra dimensie aan zijn film The Prestige (2006) wist te geven, maar meer het soort twist dat de film tot dat moment onrecht aan doet. De dreiging van Bane is gedurende de hele film groot, maar hij wordt op absurde wijze aan de kant geschoven om plaats te maken voor een nieuwe, geheel ongeïnspireerde antagonist.

Dit is extra jammer omdat het personage van Bane tot dat moment zeer vermakelijk is. Tom Hardy zagen we eerder al een fantastische zieke geest spelen in de film Bronson (2008) en zijn optreden als Bane is zeker noemenswaardig. Bane heeft gedurende de hele film een vreemd masker op, maar deze man is dankzij zijn imposante fysiek en scherpe opmerkingen een waardig alternatief voor de Joker uit The Dark Knight.

Ook de optredens van Joseph-Gordon Levitt en Anne Hathaway als respectievelijk de attente agent Blake en Catwoman zijn goed, hoewel beide personages verder weinig toevoegen aan het verhaal. Dankzij een soort casting obesitas duiken ook bijna alle overlevende personages uit de twee voorgaande films op, met verwachte rollen voor o.a. Michael Caine en Gary Oldman en cameo’s voor Cillian Murphy en zelfs Liam Neeson.

Het is met zo’n grote cast niet verwonderlijk dat de film een goede 2,5 uur duurt. Veel te lang voor het relatief simpele verhaal dat men wilt vertellen en alle scènes met Catwoman hadden wat mij betreft dan ook achterwege gelaten kunnen worden. Ook zou het fijn zijn geweest als men het script nog even onder de loep had gelegd, want er gebeuren vaak zaken in de film die het meeste van je ongeloof vereisen. Met name de scène waarin Bruce Wayne uit een gevangenis buiten Gotham City ontsnapt is bizar, aangezien nooit duidelijk wordt hoe hij terug wist te keren.

Dergelijke zaken verpestte de film een beetje voor mijn vader, maar al met al heb ik me prima vermaakt. Het blijft een superheldenfilm, dus moeilijk te verteren scenario’s zouden hoe dan ook opduiken. Als slotstuk in een trilogie had het beter gekund, misschien zelfs gemoeten, maar voor fans van Nolans Batman films is het hoe dan ook verplichte kost.

[The Dark Knight Rises | Bioscoop]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

2 Reacties op “Sta op, Vleermuisman!

  1. Pingback: Kansas anno 2044 | patraversus

  2. Pingback: Voorbij de zwaartekracht | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s