Metalen slakken

Mijn pile of shame lijkt oneindig, maar de recente overwinning op Contra 4 smaakte naar meer en ik besloot eindelijk Metal Slug 7 eens onder handen te nemen. Net zoals in Contra hikte ik lange tijd tegen een difficulty spike aan, maar met veel oefenen is het me uiteindelijk toch gelukt het meest recente deel in deze langlopende run ’n gun reeks te overmeesteren.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Metal Slug 7 is een spuuglelijk spel. Het ziet er dankzij zijn verkleinde graphics uit als Sonic Classic Collections verloren broertje en de framerate laat ook te wensen over. Sprites vervormen constant en achtergronden zijn niet alleen pre-rendered, maar lijken ook af en toe uit elkaar te vallen omdat ook deze geschaald weergegeven worden. Om nog maar te zwijgen over de vele slowdown. Nee, de DS is duidelijk geen NeoGeo.

Gelukkig zit er onder de visuele verkrachting van Nazcas klassieke spritewerk nog steeds een solide actiegame. Nadat Contra een genummerd vervolg kreeg op de DS was SNK Playmore haast verplicht om hetzelfde te doen en gelukkig hadden ze net Metal Slug 6 in de Japanse arcades uitgebracht, waardoor er veel ideeën gerecycled kon worden. Hier in het Westen werd nog hardop getwijfeld aan het bestaansrecht van de serie nadat deel 5 maar weinig mensen kon overtuigen, maar nog voordat we hier konden klagen over deel 6 lag nummer 7 al in de schappen.

Zoals een goede SNK Playmore titel betaamt duurde het niet lang voordat Metal Slug 7 in de budgetbakken was gesignaleerd. De DS was niet bepaald het mekka van old-school actiegames waar ik op hoopte, dus ook twijfelachtige games als deze viste ik ijverig uit de lokale poel des doods. Na een paar potjes spelen was ik al klaar met de oneerlijke uitdaging en verlegde ik mijn aandacht naar toffere games als Castlevania – Order of Ecclesia.

Onterecht blijkt achteraf, want Metal Slug 7 is ondanks zijn vele tekortkomingen nog een vermakelijke game. Dit dankt het spel in grote mate aan het feit dat men vrijwel niet van de klassieke Metal Slug formule is afgeweken. De vernieuwingen uit Metal Slug 6 duiken ook hier op, wat betekent dat elk personage unieke eigenschappen heeft en dat Ralf en Clark uit de King of Fighters serie speelbaar zijn.

De extra personages geloof ik wel, belangrijk zijn de unieke vaardigheden. Denk hierbij aan een automatisch pistool voor Marco, de mogelijkheid om vijanden te gooien voor Clark, granaten in meerdere richtingen kunnen gooien met Eri en gevorderde opties met de Slug voertuigen voor Tarma. Het is een prima vernieuwing waardoor de personages eindelijk meer zijn dan slechts andere hoofden op dezelfde lichamen.

Ook nieuw is de mogelijkheid om twee speciale wapens op zak te houden en met de X-knop kan je switchen tussen je normale pistool en je extra wapens. Ik vind het een uitstekende ontwikkeling die de nodige strategie aan het spelen van de levels toevoegt. Tenminste, zolang je niet geraakt wordt. Eenmaal dood verdwijnen ook je wapens en dus je kansen om effectief weerstand te bieden.

Reden dat ik destijds opgaf was de hoge moeilijkheidsgraad van het spel. Net zoals in Contra is elk contact met iets vijandigs fataal en je hebt slechts 3 levens per continue, waarvan je er in totaal maar 4 van hebt. Zelfs op de normale moeilijkheidsgraad zullen de kogels je om de oren vliegen en de eerste paar keer dat je het spel speelt zal je snel door je continues heen branden.

Gelukkig is ook Metal Slug 7 uitgerust met een Mission Mode, a la Contra 4. Net zoals in die game heb ik hier menig uurtje doorgebracht om mijn verroeste skills naar een acceptabel niveau op te krikken. Een groot voordeel van de levels in Mission Mode spelen is dat je meestal oneindig veel ammunitie hebt, waardoor je rustig de tijd kan nemen om de vijandelijke situatie te analyseren. Na een tijdje ben je bekend met de uitdagingen in de levels en kan je het spel door louter memorisatie uitspelen. Dat is maar goed ook, want de meeste gamers zullen niet de reflexen hebben om het spel zonder voorkennis uit te spelen.

De zeven levels bieden nog genoeg variatie qua tegenstand, hoewel de visuele presentatie ook wat dit betreft een beetje roet in het eten gooit. Zeker vier levels spelen zich binnen in een grot of andere donkere plaatsen af, waardoor het spel visueel eentonig is. Het is jammer dat juist het level met de sterkste visuele identiteit – level 4 – ook het slechtst in elkaar zit. Het was voor mij een paar jaar geleden het breekpunt en zelfs na veel oefenen in Mission Mode kan ik het slechts incidenteel uitspelen zonder geraakt te worden.

Level 4 speelt zich af met een fraaie waterval op de achtergrond, maar veel tijd om van het zicht te genieten heb je niet. Soldaten vallen je in verschillende formaties aan, waaghalzen op motoren hebben het op je gemunt en als klap op de vuurpijl moet je tegen het einde van het level nog gevaarlijk onkruid uitroeien. Andere levels hebben ook zo hun pittige uitdagingen, maar in level 4 sloeg men een beetje door.

Als je eenmaal door de bottleneck van level 4 bent gekomen is het ergste achter de rug. Level 5 presenteert nog een lastige baas, maar met een beetje geduld en het juiste wapen gaat deze vanzelf wel tegen de grond. Level 6 is het meest creatieve level in het spel, waarin je een gigantische mecha door een sneeuwlevel bestuurt. De baas is toepasselijk genoeg ook een gigantische robot en als twee godzilla’s mag je onderling uitmaken wie de sterkste is. Het laatste level toont minder creativiteit, maar is wel zo vriendelijk om je in ieder geval de baas met minimale moeite te laten bereiken.

Fijn voor de mobiele gamer is dat elk uitgespeeld level in een level select te selecteren is. Opvallend is dat enkele traditionele Metal Slug elementen zoals veranderen in een zombie of corpulent worden na overmatig eten ontbreken. Het viel me ook op dat er maar weinig variatie in de Slug voertuigen zit. Wel moet je weer veel krijgsgevangenen zien te redden, die soms nog goed verborgen zitten en zodoende de levensduur van het spel aardig verlengen.

Vervelender dan het ontbreken van een paar oude elementen is de absentie van een 2 speler modus. De DS heeft al moeite genoeg om het spel soepel draaiende te houden met 1 speler op beeld, dus 2 tegelijkertijd trok het apparaatje waarschijnlijk niet. Aan de andere kant kon je ook gewoon co-op spelen in Contra 4 en die game is grafisch toch echt superieur aan Metal Slug 7. Het is een curieuze omissie en eentje die het spel hard raakt.

Als we Metal Slug 7 op zijn eigen termen beoordelen valt het allemaal nog reuze mee. De klassieke Metal Slug stijl van run & gun actie is intact en de diverse vernieuwingen houden de ervaring net fris genoeg. Toegegeven, grafisch stelt het zwaar teleur, maar het spel speelt dermate goed dat je daar na een halve dag wel aan gewend bent. Pluspuntje is ook de goede soundtrack, zodat tenminste je oren wel nog een beetje aan hun trekken komen.

Vergeleken met Contra 4 is het echter moeilijk om Metal Slug 7 zomaar aan te raden. De structuur van beide games is ongeveer hetzelfde, maar Contra heeft het grote pluspunt van multiplayer, veel betere graphics én twee klassieke NES games op dezelfde cartridge. Nadeel aan Contra is wel dat je in die game zwaar afhankelijk bent van pure memorisatie om vooruitgang te boeken, maar ook in Metal Slug 7 ontkom je hier niet aan.

Ach, het is eigenlijk een zinloze vergelijking, want in 2010 verscheen Metal Slug XX nog op de PlayStation Portable. Dit is een opgepoetste versie van Metal Slug 7 met multiplayer, deugdelijke graphics en allerlei aanpassingen aan de levels. Het maakte Metal Slug 7 op slag overbodig, hoewel een exemplaar in de winkel vinden wellicht nog lastig zal zijn.

Metal Slug 7 is in principe een vermakelijke actiegame, maar Contra 4 blijft voorlopig de onbetwiste koning van het genre op de DS, hoewel dat natuurlijk allerminst een groot compliment is. Mocht je toch geïnteresseerd zijn ga dan voor de PSP versie, die alle mankementen uit de DS versie achter zich laat.

[Metal Slug 7 | Nintendo DS | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s