Nachtvisie vereist

Daar zit je dan op een late zondagavond zonder afspraken terwijl buiten de lucht naar beneden komt vallen. Ik had de film Grave Encounters (2011) nog liggen en het leek me een goed moment deze eindelijk eens te kijken. Het bleek een funeste keuze, want het is een van de minst geïnspireerde horrorfilms die ik in jaren heb gezien.

De film laat de laatste opnames van de crew van het fictieve televisieprogramma Grave Encounters zien. Deze docu-horror stijl kennen we natuurlijk nog uit The Blair Witch Project (1999) en [Rec] (2007), maar wat ooit een verfrissende invalshoek op het genre was komt hier pijnlijk gimmicky en goedkoop over.

Onder leiding van spookexpert Lance Preston (Sean Rogerson) laat de vijfkoppige crew zich gewillig een nacht opsluiten in psychiatrisch ziekenhuis Collingwood, dat bekend staat om paranormale gebeurtenissen. Op het eerste gezicht lijkt alles in kan en kruiken, totdat de moderne Ghostbusters onverhoopt contact weten te leggen met een van de geesten die in Collingwood rondspoken. De langzame lijdensweg die hierop volgt is even voorspelbaar als het weinig geïnspireerd is.

Grave Encounters excelleert in het strooien met moderne genreclichés. Vage figuren verschijnen op de stationaire camera’s, in de verte zijn enge geluiden te horen, de crew doet alle domme dingen die ze kunnen doen en met de einzelgängers loopt het natuurlijk slecht af. De film is geschreven door een duo genaamd The Vicious Brothers en je krijgt het idee alsof ze het verhaal met een checklist in de hand geschreven hebben. Hyperactieve presentator? Check. Sterke cameraman? Check. Zeurende vrouw? Check.

Tot overmaat van ramp is het grootste deel van de film ook nog eens met handheld camera’s opgenomen, waardoor in potentie enge gebeurtenissen sneuvelen voor de shakycam. De film presenteert een paar interessante elementen zoals het steeds verder uitbreidende ziekenhuis en de totale duisternis buiten het gebouw, maar deze komen nooit goed uit de verf aangezien alles er of hetzelfde uitziet of gewoon slecht zichtbaar is.

Eigenlijk is het meest vermakelijke onderdeel van de film de inleiding, waarin we kennis maken met het programma. Sean Rogerson lijkt op te gaan in zijn personage en presenteert de rondleiding die ze in het ziekenhuis krijgen alsof ie al jaren dergelijke programma’s aan elkaar praat. Het had zo een onnozel spookprogramma kunnen zijn op RTL7 ofzo. De overige 4 castleden hebben helaas weinig te bieden en dienen vooral als voorspelbaar kanonvoer voor de geesten. Met name Ashleigh Gryzko levert een irritant optreden en zit de hele film te jammeren dat ze bang is en niet gefilmd wil worden.

En zo sloot ik mijn zondagavond helaas in mineur af. Grave Encounters borduurt zo hard voort op andermans werk dat je geen moment gespannen voor de buis zit. De paar interessante momenten die er zijn worden vakkundig de das om gedaan door overmatig gebruik van shakycam en visueel valt er ook weinig te onderscheiden in deze bovenal donkere film. Zelfs de spoken worden verpest dankzij amateuristisch gebruik van CGI effecten en ik kan deze film dan ook aan niemand aanraden, zelfs niet op een regenachtige zondagavond.

[Grave Encounters | Blu-Ray | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s