Met stip op nummer 1

Met Mega Man III had Capcom een handheld game gemaakt van NES kwaliteit. Nog een game van hetzelfde niveau zou prima zijn geweest, maar men legde de lat voor de release van Mega Man IV hoger. Gewapend met een cartridge twee keer zo groot als voorheen ging het gelouterde team aan de slag om een game te maken die niet alleen een consolewaardige ervaring biedt, maar zich ook kan meten met de betere Mega Man games.

Qua spelmechanica is er vrij weinig veranderd ten opzichte van deel 3. Mega Man kan nog steeds sliden en zijn Mega Buster gebruiken, en ook trouwe viervoeter Rush stelt zijn diensten weer ter beschikking. Blijkbaar achtte Capcom de Mega Buster te potent in deel 3 en deze is nou een beetje zwakker gemaakt door Mega Man naar achteren te laten springen wanneer je het gebruikt. Een kleine aanpassing, maar wel eentje die je door onzorgvuldig gebruik een afgrond in kan laten storten.

Verrassend genoeg innoveert Mega Man IV ook. In het spel kom je nou geregeld zogeheten P-chips tegen, die je in Dr. Lights lab in kan ruilen tegen items. Het zijn vooral extra levens en energy tanks die je kunt kopen, maar één item springt in het oog: de Energy Balancer. Eenmaal geïnstalleerd wordt het wapen met de minste energie automatisch opgeladen als je over een energie item loopt. Een prima ontwikkeling en het is geen verrassing dat zowel de P-chips als de Energy Balancer later ook in de console games zouden opduiken.

Met dergelijke vernieuwingen vul je echter geen grote cartridge. Mega Man IV onderscheidt zich van zijn voorgangers vooral in de presentatie. Het spel heeft – voor Mega Man begrippen – een uitgebreid verhaal, met een inleiding, middenstuk en slot. Er is zowaar een intro montage en na het beginnen van het spel houdt Dr. Light zijn mond maar niet. Diverse cutscenes beelden de rest van het verhaal uit met gedetailleerde tekeningen en de mysterieuze robot Ballade heeft zelfs een beetje karakterontwikkeling.

De extra capaciteit van de cartridge is ook terug te zien in de levels. Achtergronden zijn vaak druk geanimeerd en bruisen van vijandig leven. De diversiteit aan vijanden is groter ten opzichte van de voorgangers, iets dat vooral goed naar voren komt in de vele baasgevechten. De overdaad aan tegenstand noodzaakte ook meer levels, waardoor er nog veel werk valt te verzetten in Mega Man IV. Dit in combinatie met de nieuwe items verklaart tevens de aanwezigheid van een absurd paswoord systeem.

Opvallend is dat de game in het algemeen niet zo moeilijk is als Mega Man III. Het volgt hetzelfde patroon van vier initiële levels die sterk op hun NES varianten lijken, waarna vier complexere levels volgen die deels afwijken van hun NES design. De tweede set is echter beduidend vriendelijker voor de speler dan voorheen het geval was. De aanwezigheid van robotvogeltje Beat en je grote broer Protoman helpen de moeilijkheidsgraad verder omlaag. Mocht je de actie ondanks alles toch niet aankunnen dan zal Dr. Light je Mega Buster upgraden nadat je drie keer game over bent gegaan. Ik mis de venijnige levels van Mega Man III wel een beetje, maar aan de andere kant valt er ook wat te zeggen voor toegankelijkheid, zeker in een lange actiegame als deze.

Het hoogtepunt van het spel komt in de vorm van Wily’s ruimtebasis, dat echt genieten is. Hier word je om de oren gesmeten met baasgevechten en de makers hebben creatief gebruik gemaakt van alle vijanden in het spel. Al dit robotgeweld wordt overigens begeleid door een uitstekende soundtrack en sommige muziek klinkt hier beter dan het op de NES deed.

Het spel doet bijna alles goed, maar toch zijn er ook een paar negatieve noten te kraken. Voor mijn gevoel zijn er dit keer minder mogelijkheden om je gewonnen wapens te gebruiken. De ontwikkelaars waren duidelijk fans van de Ring Boomerang, maar verder zal je hooguit incidenteel Flush Rain en de Charge Kick nodig hebben. Ook wordt er niks bijzonders gedaan met Rush, waardoor je uiteindelijk veel meer mogelijkheden hebt dan eigenlijk nodig.

Dit komt deels voort uit inspiratieloos design, iets dat vooral in de eerste set levels goed te merken is. De levels zijn zo duidelijk op de NES levels gebaseerd dat je je afvraagt waarom men überhaupt nog de moeite nam om ze op kleine punten te veranderen. Ook valt op dat sommige levels stukjes hebben die herhalen, iets wat natuurlijk een creatieve doodzonde is. Het is kritiek dat ook zeker op console Mega Man games te uiten is, maar het valt des te meer op in een game als deze waarin je aan alles merkt dat het ontwikkelteam op de top van hun kunnen zat.

Het was in Mega Man IV ook helaas niet gelukt om de slowdown die we al eerder zagen in deel 3 weg te werken. Sterker nog, sommige levels zijn zo grafisch intens dat er zelfs meer slowdown is. Ook je Mega Buster maakt nog steeds een alles overstemmend geluid. Het is zo erg dat ik het grootste deel van het spel dan ook zonder charge shot speelde.

Gelukkig wegen de negatieve punten niet op tegen de positieve. Sterker nog, Mega Man IV is voor fans van het genre een van de beste games verkrijgbaar op de GameBoy. De zaken die het kopieert uit andere games zijn immers van hoge kwaliteit. Dankzij de aandacht aan zaken als plotontwikkeling heeft het ook een veel sterkere eigen identiteit dan de eerste drie handheld games. Grafisch is het zo hoogstaand dat de GameBoy maar moeite heeft om alles in beweging te houden, maar het zit de flow van het spel uiteindelijk niet in de weg.

Mega Man IV introduceerde zaken die uiteindelijk ook in de console games zouden opduiken en het diende ook als een blauwdruk voor het sublieme Mega Man V. Het spel was destijds in lage oplage in Europa op de markt gebracht door uitgever Laguna, dus de kans is klein dat je het spel nog makkelijk op de kop tikt. Vooralsnog is het ook niet verkrijgbaar op de 3DS Virtual Console, hoewel ik dit slechts als een kwestie van tijd beschouw. Capcom zou gek zijn om zo’n goede game niet aan een groter publiek te introduceren.

[Mega Man IV | GameBoy | Regio: Europa]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Met stip op nummer 1

  1. Pingback: Maak kennis met de mega vuist | patraversus

  2. Pingback: Mega Man redux | patraversus

  3. Pingback: Oud is weer nieuw! | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s