Recycledesign in mineur

De topmannen bij Capcom moeten allemaal over een stalen pokerface beschikken, want de troep die ze ongegeneerd op de markt durven te dumpen is soms schrikbarend. Het is moeilijk te geloven dat hetzelfde bedrijf dat klassiekers als Street Fighter II ontwikkelde ook gewoon bagger als Street Fighter II de GameBoy versie durfde uit te brengen. Mega Man 2 trof eenzelfde tragisch noodlot en werd omgesmeed naar het zwart-witte Mega Man II.

Dr. Wily’s Revenge was nog een competente eerste poging om de Mega Man formule ook voor reizende gamers beschikbaar te maken. Graphics en spelelementen uit Mega Man en Mega Man 2 werden zonder enige gêne gekopieerd en tot een uitdagend nieuw geheel gemixt. Ik noem het recycledesign. De puike graphics hadden als wel bijeffect dat het geheel wat claustrofobisch aanvoelde en op de kleine cartridge kon men slechts zes levels kwijt. Genoeg punten voor verbetering dus en laat het maar aan Capcom over om zichzelf te overtreffen met een vervolg.

Mega Man II put inspiratie uit Mega Man 2 en 3, beide met uitstek favoriet onder oudere gamers. Wederom vecht je tegen twee sets van vier Robot Masters en deze keer hebben ze alle acht hun eigen level. Mega Man kan nou sliden en je krijgt bijval van robothond Rush. Ook aan de schermresolutie is een concessie gedaan en veel vijanden zijn een maatje kleiner opnieuw getekend. Het ziet er niet altijd even fraai uit, maar het komt de overzichtelijkheid wel ten goede.

Prima vernieuwingen zou je denken, maar de praktijk wijst helaas uit dat er nogal wat is misgegaan tijdens de ontwikkeling van deze game. Bij het opstarten van het spel wordt meteen duidelijk dat dit niet het ideale vervolg is op Dr. Wily’s Revenge. Het titelscherm is voorzien van muziek zo schril dat je spontaan het geluid uit wilt zetten. Eenmaal op het levelselectscherm is het niet veel beter en door het hele spel heen wordt je achtervolgd door vreselijke muziek. Dit in groot contrast met de legendarische muziek van de anonieme keizers van 8-bit muziek als Yukichan’s Papa dat nog in de NES games te horen was.

Maar goed, muziek kan je uitzetten en negeren. Helaas blijkt de herrie een toepasselijk intro voor een symfonie van beroerd gamedesign, want wat is Capcom – of wie ze ook hadden ingehuurd voor dit prutswerk – toch de mist in gegaan met de tweede handheld Mega Man game.

De aangepaste spelfysica uit Dr. Wily’s Revenge waren even wennen voor gelouterde fans, maar ze zijn zeker functioneel in de kleinere GameBoy wereld. Om onbekende redenen koos het ontwikkelteam van Mega Man II ervoor om het wiel opnieuw uit te vinden en hadden ze hun eigen interpretatie van hoe de game moest spelen. Tragisch genoeg is Mega Man nou twee keer zo zwaar als voorheen en zodra je de springknop los laat stort hij ten aarde, alsof een gigantische magneet hem ten aller tijden naar beneden trekt. Behalve als hij zich op een ladder begeeft, want als je naar boven ingedrukt houd als je geraakt wordt valt ie zowaar omhoog.

De spelfysica kloppen voor geen meter, maar dat is niet het enige probleem. De moeilijkheidsgraad is namelijk zo laag dat je de negen levels in deze game eerder hebt uitgespeeld dan de zes levels in zijn voorganger. De levels ogen doorgaands getrouw aan hun NES varianten, maar zijn met slechts een fractie van de creativiteit ontworpen. Niet dat de levels in Dr. Wily’s Revenge hoogstaand in hun design waren, maar daar werd tenminste nog geprobeerd om er iets van te maken. Hier moeten we het doen met toevoegingen als stekels in Metal Mans level en een waterbassin in Wood Mans level, terwijl je speciale wapens en Rush nauwelijks in het geheel voorkomen.

De belabberde spelfysica, vreselijke muziek en ongeïnspireerde levels wegen zo zwaar dat de positieve veranderingen – het spel voelt completer aan en de actie is overzichtelijker – in het niet vallen. Wie de Japanse release data van Dr. Wily’s Revenge en Mega Man II naast elkaar legt ziet ook al snel waar het is misgegaan: er zitten slechts vijf maanden tussen de release van beide games! Mega Man II is in minder dan een half jaar tijd ontwikkeld en dat zie je er ook ernstig aan af.

Voor fans is het jammer dat juist de game die de twee meest populaire NES Mega Man games samenbracht keihard faalde, maar Mega Man II kon gelukkig snel vergeten worden. Mega Man III zou een jaar later voortborduurden op de goede punten van Dr. Wily’s Revenge en de handheld reeks zou steeds beter worden. Mega Man II is vooralsnog niet te krijgen op de 3DS Virtual Console, maar een game van dergelijke lage kwaliteit verdient dat natuurlijk ook niet. Het was net als zijn voorganger eind jaren ’90 nog opnieuw uitgebracht, dus een losse cartridge of zelfs compleet exemplaar zal niet moeilijk te vinden zijn. Doe jezelf echter een plezier en laat deze rotzooi links liggen.

[Mega Man II | GameBoy | Regio: Europa]

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Recycledesign in mineur

  1. Pingback: Mega Man redux | patraversus

  2. Pingback: Oud is weer nieuw! | patraversus

  3. Pingback: Maak kennis met de mega vuist | patraversus

  4. Pingback: Nou zuigt hij echt | patraversus

  5. Pingback: Opgelicht door een eend | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s